Reisverslag Oeganda
van 15 augustus t/m 10 september 2003
Organisatie:
Habari
Travel www.habaritravel.nl
/ Gorilla Tours www.gorillatours.com
Organisator: Bart
Munting
Crew :
chauffeurs
Steven en Fred, gidsen Miriam en Aminah
Deelnemers:
Mariëlle
Halles en Paul van der Aar, Fred Zandbergen en Leonie Schrama, Stefan en Bianca
Stegeman, Ben en Ingrid (verslag) Ottenga en Martina Diesel (zij deed de 12
daagse reis)
14-8-2003/15-8-2003
Eindelijk is
het dan zover! Op naar Oeganda.
Als
je aan anderen vertelt dat je naar Oeganda gaat verklaren ze je voor gek.” Zo
gevaarlijk” en “dat is toch dat land van Idi Amin”, waarop wij zeggen maar
dat is ook het land waar de berggorilla’s te zien zijn. We zien het wel en
hebben er ontzettend veel zin in. Van Amsterdam via Londen gaan we naar
Entebbe. Ben is zijn zonnebril vergeten dus eerst op Schiphol maar een
nieuwe gekocht, want je zult er waarschijnlijk wel een nodig hebben.
De
vlucht naar Londen levert geen problemen op. Het enige nadeel is dat we ons hier
5 ½ uur moeten zien te vermaken, want dan gaat pas het toestel naar Entebbe.
Maar we hebben ons toch wel vermaakt, hapje en een drankje wat winkeltjes kijken
en de tijd vliegt eigenlijk voorbij.
In
het vliegtuig hebben we riante plaatsen wat vooral voor een nachtvlucht fijn is.
Benen een beetje in het gangpad en lekker onderuitgezakt. Ondanks dat is het
slapen toch altijd weer een probleem.
Om
06:30 uur zijn we in Entebbe. Eerst even in de rij voor het aanvragen van
een visum. Mooi stempeltje voor 30 US-dollar. Bart Munting staat ons al op
te 
wachten samen met Stefan en Bianca (die dus in hetzelfde
toestel bleken te zitten). Bart moet nog even op Martina wachten. Na
een telefoontje blijkt zij een toestel later te komen. Met een busje zijn
we naar het guesthouse in Kampala gereden en al rijdend hebben we meteen wat
van de stad gezien. Het is spitsuur want we staan in de file, waardoor
Bart maar een alternatieve route neemt. Geen geasfalteerde wegen maar de eerste
hobbelende zandwegen. Tijdens de rit vertelt Bart dat de groep uit totaal
9 deelnemers bestaat en dat de rest vanavond aankomt.
Bij
aankomst in het guesthouse kennisgemaakt met Verigo (de vrouw van Bart) en
Roelfs (zijn zoontje). Na het uitpakken van het e.e.a en gedoucht te hebben
heeft Bart ons in het Speke-hotel in Kampala afgezet. Afgesproken dat we om plm.
17:00 uur weer “thuis” zijn om dan met elkaar te eten. In het hotel geld
gewisseld en geluncht. Daarna opzoek naar een Craft-Market wat volgens ons
reisboek leuk moet zijn. Hoe vaak we niet op hetzelfde punt belanden weet ik
niet, maar geen markt gevonden. Met een special-hire (is bij ons een gewone
taxi) weer terug naar het guesthouse.
Samen met
Bianca en Stefan en de inmiddels gearriveerde Martina, vanaf het dakterras met
een lekker koud biertje van het prachtige uitzicht genieten. Om 19:00 uur hebben
we afgesproken om te gaan eten. Dit doen we samen met Bart in het “Petit
Restaurant” dat langs de kant van de weg naar het centrum van Kampala
ligt. Het eten is er erg lekker maar het is er vooral ook gezellig. Na het
eten nog op het dakterras van het guesthouse wat drinken en wachten op de rest
van het gezelschap. Deze worden door Steven, de chauffeur voor deze reis,
opgehaald. Na verloop van tijd kwamen inderdaad Mariëlle, Paul, Leonie en
Fred. Kennismaken nog wat kletsen en toen naar bed. Het was toch wel een
vermoeiende dag voor iedereen en de volgende dag zouden we dan toch bijtijds
vertrekken.
16-8-2003
Na
een uitgebreid ontbijt, de briefing van Bart en het uitdelen van de
gorilla-permits en de kennismaking met onze gidsen, Miriam en Aminah, gaan
we onze spullen pakken zodat de bus geladen kan worden. Om 08:15 uur is het dan
zover en begint de reis. Eerst even naar het centrum van Kampala om geld te
wisselen (niet iedereen heeft eerder de gelegenheid gehad om dat te doen) en
naar een boekwinkel om eventueel reisboeken en landkaarten te kopen. Wij hebben
gelijk een mogelijkheid is om te internetten ontdekt.
En
dan gaat het echt gebeuren. Het einddoel voor vandaag is Murchison Falls.
Iedereen heeft en goede plek in bus en heeft er zin in. Het is mooi en
afwisselend landschap. Onderweg een aantal kuddes koeien gezien met enorme grote
horens. Mooie dieren.
In
Masindi gaan we in een binnenplaatsje van een restaurantje lunchen. We zijn hier
een bezienswaardigheid. De deur van de binnenplaats staat open en binnen
de kortste keren staat deze vol met kindertjes die toch
wel erg nieuwsgierig naar witte mensen zijn. Het levert weer een aantal leuke
plaatjes op.
Na
de lunch allemaal de bus weer in. De volgende stop is in het Budongo Forest. Met
een gids gaan we op zoek naar chimpansees. We horen ze wel, maar kunnen ze
moeilijk zien. Voordat we op de plek zijn waar de gids een chimpansee heeft
gezien, loopt deze alweer op zijn dooie gemak verder, ons al zoekende
achterlatend. De gids vertelt ons dat de chimpansees elkaar niet alleen met hun
stem waarschuwen, maar ook via het trappen tegen bepaalde bomen. Ze trappen dan
met hun poten tegen de boven de grond groeiende wortels van deze boom wat dan
als een soort trommel gaat klinken. Boeiend. We hebben hier niet alleen
chimpansees gezien maar ook o.a. colobus-aapjes. Na deze wandeling weer de
bus in om ons einddoel voor deze dag te halen, de Red Chilli camping. En wat een
luxe staat ons te wachten. Geen tentje opzetten, maar een banda met echte
bedden. Kunnen we langzaam wennen aan het kamperen. Het is een mooie camping dat
door een Engels echtpaar sinds 3 weken wordt gerund. Daar waar wij lopende
kippen op het erf kennen, hebben ze hier een aantal wat opdringerige
wrattenzwijnen, die de eigenaar liever kwijt dan rijk is. Na het gebruikelijke
koele biertje, lekker gegeten, gedoucht en naar bed. De volgende ochtend vroeg
op voor de 1e gamedrive.
17-8-2003
Om
06:30 uur in de bus voor de gamedrive. Daarna gaan we wel ontbijten. Het heeft
behoorlijk geregend. Met een pont gaan we naar de overkant waar we de gamedrive
gaan doen. Het gaat totnogtoe allemaal goed totdat we de weg wat omhoog gaat.
Steven heeft knap moeite om de bus in het midden van de weg te houden. De weg is
door de regen zo zacht geworden dat de bus automatisch naar de kant glijdt.
Iedereen denkt en zegt het en jawel de bus komt vast te zitten. Nadat wij
allemaal zijn uitgestapt en Steven en de gids (bij ieder natuurpark heb je een
daarbij behorende gids) wat aan het klooien zijn met stenen onder de banden,
etc. wordt het voor ons duwen geblazen. Een aantal van ons dacht “we zitten toch
in de bus dus ik trek geen dichte 
schoenen
aan”.En dat is heel fijn als je bijna tot je enkels in de blubber staat te
duwen! Ja hoor, we krijgen de bus weer uit de prut voor een aantal
meters. Deze actie gaat nog even zo door totdat de weg wat harder wordt.
Inmiddels heeft Steven contact met Bart, want hoe moet dit nu verder? We zouden
tenslotte maar tot 10:00 uur in het park mogen blijven. Gelukkig heeft Bart
kunnen regelen dat door het vastzitten van de bus we langer mogen blijven.
Achteraf was het hele gedoe toch wel leuk.
Het
landschap is hier toch weer anders dan wat we gister onderweg hebben gezien.
Veel vlakker.
Zo
door het park rijdend zien we o.a. onder een bosje een leeuw met 2 welpen bij
een dode Kop (soort Oegandees hert). Het is jammer dat ik nog nooit een leeuw in
actie heb gezien. Lijkt mij een prachtig gezicht. Op de terugweg naar de pont
komen we weer op hetzelfde stuk weg vast te zitten. Doordat een vrachtwagen
midden op de weg ook vastzit kunnen we alleen nog maar naar de zijkant en die is
dus heel zacht. We weten inmiddels wat we moeten doen, maar het duwen mag nu
niet echt helpen. Gelukkig worden we door een jeep eruit getrokken en kunnen we
weer op weg naar het pontje. Helaas, het pontje gaat om 12:00 uur, het is nu
12:15, dus geen pontje en de volgende gaat pas om 14:00 uur en dan moeten wij in
een boot zitten om naar de Murchison Falls te gaan. Kortom: even paniek.
Gelukkig weet de gids een bootje te regelen dat ons overzet.
De
bus blijft achter. Aan de overkant even lopen naar de camping, waar Miriam en
Aminah ons met een lekkere (inmiddels) lunch staan op te wachten.
Na de lunch weer richting rivier waar een boot ons ligt
op te wachten om ons bij de watervallen te brengen.
Het
is een lekker boottochtje omdat je langs de oevers vaart waar je een heleboel
dieren ziet. O.a. nijlpaarden. Krokodillen, diverse vogels. Door te veel
stroming kan de boot niet helemaal tot de waterval komen, maar vanaf de plek tot
waar hij wel kan komen is het ook een mooi gezicht. Op de terugweg lekker op het
bovendek in het zonnetje gestaan.
Om
17:00 uur zijn we weer op de camping. Er is voor vandaag veel bij te schrijven
in het dagboek.
18-8-2003
Vandaag weer
bijtijds op voor een boottocht van plm.. 5 ½ uur door de Delta. Het is een wat
wankel bootje, maar een ieder zit toch wel goed. Nadat we een stukje varen
pikken we nog wat andere mensen bij een lodge op en gaan dan op weg. Langs de
oevers zie je heel veel dieren, zoals dat gister ook het geval was. Wat ons
opvalt is dat de dieren over het algemeen heel schuw zijn.
Dit in
tegenstelling tot andere Afrikaanse landen waar we geweest zijn. Het zal wel
door toedoen zijn van de diverse ongeregeldheden en stroperijen die in het
verleden plaatsvonden. We zijn tot op Lake Albert geweest. Aan de overheid kan
je Kongo zien liggen. Het is een mooie tocht.
Onder-weg
nog even langs de kant gestopt en een stukje gelopen (even de benen strekken) om
een Giraf te bewonderen. Ook deze liet ziet niet echt gemakkelijk bekijken.
Nadat we de mensen van de lodge weer op hun plek afgeleverd hebben (zij werden
door een bediende met warme handdoekjes opgewacht!!!!) gaan wij verder naar onze
camping. We werden dan wel niet met warme handdoekjes opgewacht, maar wel met
warme PANNENKOEKEN!
Tot
15:00 uur hebben we tot voor onszelf, want hierna gaan we naar en op de top van
de Murchison Falls wandelen. We moeten ons goed insmeren/-spuiten met
antimug. 
Bij de watervallen heb je namelijk 60% kans dat je door een
“Malariamug” wordt gestoken en daar zitten we natuurlijk niet op te
wachten. Met de bus rijden we naar de parkeerplaats bij de waterval van
waar we de wandeling beginnen. Het is bloedheet, vochtig en onze conditie niet
al te best. De wandeling naar boven is dan ook behoorlijk zwaar. (Hoe moet dat
straks als we de gorilla-tracking doen?!?) Onze arbeid is wel de moeite waard
want het is er mooi.
Al
moet ik wel zeggen dat ik de Victoria Watervallen mooier, laat ik zeggen,
anders vind. De kracht van het water blijft echter altijd boeiend.
Om
plm. 19:00 uur zijn we weer terug op de camping. Wat is een
douche dan toch lekker. Van Ultracomp ontving ik nog een SMS voor mijn
verjaardag. Leuk!Bijtijds naar bed, want ik ben behoorlijk moe van een dag
waarin veel te zien was.
19-8-2003
Weer
redelijk vroeg op want we hebben een lange busrit voor de boeg. ’s-Ochtends
moeten we al wat meenemen voor de lunch, want veel tijd om te lunchen hebben we
niet. Echt jofel voel ik mij niet. Last van mijn darmen. Komt misschien wel van
de curry van gisteravond. Tijdens de busrit moet dan ook een noodstop gemaakt
worden. Onderweg naar Hoima opeens een heleboel getoeter. Een jeep voorop met
mensen met geweren, vervolgens een jeep met mensen allemaal in capes, maskers op
en geweren en hierna weer een jeep met mensen met “alleen” maar geweren. Ze
blijven een hele tijd voor ons rijden. Een angstig gevoel en gezicht geeft dat.
Navraag bij Miriam of Aminah leverde niet echt iets op. Wij denken dat het
rebellen zijn. Zijn ze dat ook? Na verloop van tijd slaan ze allemaal een
zijweg in en
zijn we ze kwijt. Voelt toch wat prettiger. In Hoima wordt snel boodschappen
gedaan in een supermarkt en kunnen wij toch ook nog wat voor de lunch kopen. De
supermarkt staat naast een school dus binnen de kortste keren is Fred omringd
door diverse kinderen. De juf doet wel een poging om de kinderen weer binnen het
schoolterrein te krijgen, maar dit is eigenlijke onbegonnen werk. Witten
zijn toch veel interessanter dan die hele school, want wanneer zie je nu een
witte! Bianca heeft een aantal pennen meegenomen die de juf in alle dankbaarheid
van haar aanneemt.
Na
verloop van tijd moeten we afscheid van ze nemen want Miriam roept dat we
verder moeten om een beetje op tijd in Fort Portal te zijn. Echt goed begrijpen
doe ik het niet, maar we lunchen hier in een restaurant en dus niet onderweg. De
wekker van Paul en Mariëlle heeft het begeven dus zal er een nieuwe aangeschaft
dienen te worden. Dit kan in dezelfde winkel waar Miriam en Aminah nog meer
boodschappen moeten doen. Met mij gaat het nog niet echt beter. Ik ben dan
ook blij als we om 17:00 uur op de camping aankomen. Snel tent opzetten (waarom
nu net geen banda!), gelukkig hebben we ervaring met deze tenten, en dan lekker
liggen. Ben en de anderen zijn wat gaan drinken en eten, maar ik blijf liggen en
voel me ziek!
20-8-2003
Vandaag om
06:30 op om met een gids op zoek te gaan naar de chimps in het Kibale Forest.
Nadat we in een groepje van 4 en 5 zijn ingedeeld gaan we op pad. Ook al is de
bebossing best wel dicht toch kan je ze hier beter zien dan in het bos waar we
een aantal dagen eerder zijn geweest.
Af
en toe krijg je wel een nekverrekking van het naar boven kijken, maar het is
geweldig!! Wat een kabaal kunnen ze maken. Je moet wel oppassen dat je niet
onder een douche van chimp-urine, naar beneden gegooide vruchten of nog erger
komt te staan! Zowel een moeder als haar kind hebben prachtig voor ons
geposeerd. Naast de chimpansees hebben we ook nog een grote groep
colobus-aapjes, red-tailed monkey en mangaby gezien. De tocht duurde
ongeveer 4 uur. Bij de bus hebben we geluncht. Een paar banaantjes en een soepje
was voor mij voldoende. Na de lunch hebben we nog even tijd om wat rond te
lopen. Omdat ik mij nog steeds niet helemaal lekker voel heb ik even in de bus
gelegen. Na een uurtje zijn we richting Bigodi swamp gereden. Hier staat
ons een wandeling van plm. 3 uur te wachten. Ook hier werden we in 2 groepjes
verdeeld voordat we met een gids weer op pad konden. Soms was het best wel wat
moeilijk lopen. Over balken, etc. Voor een onhandige als ik, is dit niet echt
fijn. Zeker niet wanneer je van een balk afglijdt en met je schoen in de
blubber terechtkomt. Het is er wel erg mooi. Ontzettend veel vlinders en
prachtige vogels gezien naast de red colobus, vervet monkey en terako vogels.
Onderweg nog 2 jongetjes gezien waar de armoe van afstraalden. Fred en Leonie
gaven hen een snoepje, wat ze erg vreemd vonden. Maar ook hier leert men snel,
want de andere groep kwamen dezelfde jongentjes tegen die hun hand ophielden
voor een…. juist ja snoepje.
Om
plm. 17:00 uur waren we weer op de camping. Na een heerlijk koud (ja dat kan
soms bijzonder lekker zijn) flesje cola. Eerst was er even paniek dat er
helemaal geen water meer was, zoals vanmorgen. Gelukkig kon iemand van de
camping snel het e.e.a. regelen. Na lekker gegeten te hebben, hebben we
afscheid van Steven, onze chauffeur, genomen. Inmiddels is een andere chauffeur
gekomen, Fred. Fred stond al gepland voor onze reis, maar helaas is zijn moeder
kort voor onze reis overleden waardoor hij niet vanaf het begin mee kon.
Daardoor heeft Steven de eerste paar dagen voor zijn rekening genomen. Na het
afscheid om 21:00 uur
naar bed. Wat een tijd om naar bed te gaan!
21-8-2003
Een
bijzonder slechte nacht gehad. Kon nauwelijks ademhalen en dacht dat ik het aan
mijn hart had. Ben om 04:00 uur wakker gemaakt om eventueel Miriam te
waarschuwen. We hebben het toch nog maar even aangekeken tot de ochtend. Tegen
de ochtend ging het toch wel weer wat beter. Ik ben in ieder geval in
slaapgevallen. Bij het opstaan en iedere inspanning die ik doe blijf ik het toch
nog wel erg benauwd hebben. Gaat dus niet echt goed. Met Miriam afgesproken dat
wanneer we in Fort Portal zijn dat we dan naar een dokter gaan. Na het
ontbijt hebben we de boel afgebroken en alles weer in de bus geladen om naar
Fort Portal te rijden. Eerst bij het restaurant “In the Garden” gestopt om
alvast de lunch door te geven. Scheelt weer tijd. De rest van de groep werd bij
een internetcafé afgezet en wij gingen met Miriam naar een dokter. 
We
moeten maar geloven dat het een dokter is. Miriam zet ons bij een kamertje af
waar de dokter zit. Een kamertje van 2 x 3 meter. Als je de deur opendoet staat
deze meteen klem met zijn bureau. Hij heeft zelfs nog ruimte voor een
onderzoekstafel en een stoel, maar dan is het toch wel echt vol. In zijn beste
Engels vraagt hij wat er aan de hand is. Hij vindt het niet zo geweldig
dat Ben hierbij aanwezig is. Na hem het e.e.a. te hebben uitgelegd wordt ik
verzocht mijn bloes uit te trekken. Om toch wat privacy te hebben (het raam en
de gordijnen zijn open) trekt hij een gordijntje dicht wat natuurlijk maar een
kwart van het raam bedekt. Hij ook een keer blij om de borst van een Mzungu
(witte) te mogen beluisteren! Zijn conclusie is: een infectie aan de luchtwegen.
6000 Oegandese shilling (= € 3,-- incl. medicijnen) armer en een receptje rijker
gaan we naar de deur er naast. Hier is namelijk de apotheek of wat er ook voor
door mag gaan. Eén medicijn moet ergens anders vandaan gehaald worden, maar na
een paar minuutjes hebben we dan toch alles en staan we weer op straat. Geweldig
hoe dit allemaal gaat.
Hierna gaan
we ook naar Internetcafé en kunnen nog even het e.e.a. aan de diverse mensen
mailen. De rest van de groep is op ons blijven wachten en we gaan met elkaar
richting restaurant. Een deel van de groep wil over de markt lopen en de anderen
willen meteen naar het restaurant. Wij lopen mee over de markt. Zoals overal in
Afrika is het in onze ogen een zooitje, maar wel erg leuk om te zien. De markt
is in bepaalde groepen verdeeld. Zo heb je een deel dat alleen maar vlees
verkoopt, terwijl een ander deel alleen maar kleding verkoopt. Dit zie je
overigens ook langs de kant van de weg. Mensen die alleen maar bananen verkopen!
Hoe zit het met de concurrentie of worden de inkomsten verdeeld over de
verkopers? Geen idee, eigenlijk ook vergeten zo her en der te vragen.
Na
de lunch gaan we naar het Queen Elizabeth park voor onze volgende overnachting.
Het is een mooie afwisselend landschap. Onderweg nog een gigant forest hawk
gezien. Hebben we nog niet eerder gezien. Al gamedrivend gaan we naar de
camping. Onderweg kobs, olifanten en een gigant bush pig gezien. De locatie van
de camping is mooi. Je hebt prachtig uitzicht over het water en de hippo’s hoor
je al. Het sanitair is iets minder. Het toilet is een gat in de grond, (als je
last hebt van je
darmen is dit niet zo fijn!) en de douches zijn open. Maar goed: This is
Afrika, men!!!
Na
het tentje te hebben opgezet gaan we weer, dit keer met een gids een
gamedrive doen.
Tijdens deze tocht zien we 2 Leeuwinnen met 5 jongen. Dit blijft
prachtig om te zien. Op wat buffels na is er verder weinig aan wild te zien.
Nadat we weer terug zijn gaan we bij de cantina wat drinken en eten. Fred brengt
ons na het eten met de bus weer naar de tentjes. En ja hoor diverse nijlpaarden
en wratten zwijntjes vlak bij onze tentjes. Dit zal waarschijnlijk betekenen dat
niemand vannacht naar het toilet moet.
22-8-2003
Om
06:00 uur op voor de ochtend gamedrive. Deze viel behoorlijk tegen. We hebben
dezelfde gids als gistermiddag en gaan we dezelfde route doen. We hebben weer de
2 leeuwinnen met de welpen gezien. Het enige verschil was dat we nu op de
terugweg een beetje met een Olifant hebben gespeeld. Deze olifant is mensen
waarschijnlijk nog niet echt gewend en vond het niet prettig dat wij met de bus
zo naar hem/haar stonden te kijken. De olifant probeerde ons een beetje te
imponeren door met zijn oren te wapperen en dreigend op de bus toe te stappen.
Zodra Fred de bus startte raakte de olifant hier toch wel een beetje van onder
de indruk. Totdat hij hier echt de balen van kreeg en daadwerkelijk boos begon
te worden. Als en speer de bus starten en rijden. Was wel even spannend.
Bij
aankomst op de camping stond er weer een lekker ontbijtje voor ons klaar. Echt
rustig kunnen we niet eten omdat er nogal wat wespen zijn. Na dit ontbijt
zo goed en zo kwaad als het ging gedoucht. Was toch wel weer fijn. We willen nog
wat kaarten kopen, dus gaan we op weg naar de receptie. Hier zien we een leuk
shirt voor Ben, dus deze ook samen met de kaarten aangeschaft. We hebben
zin in koffie en waar kan je dat beter doen dan in de Mweya-Lodge. Lekker op het
terras zitten, een beetje wind erbij, een kannetje koffie en van het prachtige
uitzicht genieten. Wat wil je nog meer om even te relaxen.
Om 13:00 uur
gaan we weer terug naar de camping voor de lunch. Daarna staat er een
boottocht op het Kazinga Channel op het programma. Het blijft een prachtig
gezicht om vanaf het water de oevers met allerlei dieren te bekijken. Uiteraard
zien we weer veel hippo’s, maar ook pelikanen, buffels, prachtige vogeltjes,
etc. We varen ook langs een vissersdorpje. Ook dit blijft leuk om te zien wat
voor activiteiten de mensen allemaal aan het doen zijn of het juist niets
doen. Vanavond weer in de cantina gegeten. Na het eten nog even bij het
kampvuur gezeten, wat Fred heeft opgestookt, en toen naar bed. Ongelooflijk hoe
vroeg we tijdens deze reis naar bed gaan.
23-8-2003
Vanochtend
al gamedrivend naar de Jacana Lodge waar we in het Maramgambo Forest gaan
wandelen. Onderweg naar de lodge veel baboons gezien. Deze zitten midden op de
weg. Met bananen hebben we ze wat dichter bij de bus gelokt. Blijkbaar doen
automobilisten dit vaker anders zouden deze dieren niet idden op de weg zitten.
Na een uurtje rijden komen we bij het Maramgambo Forest aan. Hier staat een gids
ons op te wachten om ons naar de vleermuisgrot, waar egyptian fruit bats zijn,
te leiden. Wat ontzettend veel vleermuizen. Ongelooflijk. Her en der hangen hele
kluiten op elkaar gestapelde vleermuizen. Ik ben hier niet zo’n fan van en
ga dan ook op een afstandje staan. Is ook een heel mooi gezicht. Nadat we dit
gezien hebben lijkt het of de gids haast heeft. Met een behoorlijke stap komen
we na een uurtje wandelen weer bij de bus aan. Na een klein ritje is daar dan de
Jacana-lodge waar een aantal van ons gaan zwemmen. Kannetje koffie, boekje
lezen, dagboekje bijwerken, etc. Kortom: lekker relaxen. Tot plm. 15:30
uur hebben we gelegenheid om ons hier te vermaken. Hele mooie vlinders
fladderen hier rond, maar zijn wel erg moeilijk te fotograferen.
Als
we weer bij de ingang van het Queen Elizabeth-park zijn maken we even een stop
om in het souvenirwinkeltje te kijken. Onderweg nog een boom vol 
wevernestjes
gezien. Leuk gezicht. Misschien hebben ze wel hele mooie en leuke spulletjes.
Dit valt toch wat tegen. Ben koopt er 2 kettinkjes en een armband.
Hierna gaan
we een avond-gamedrive doen en nemen een andere route dan die we al 2 keer
hebben genomen. Onderweg zien we 2 leeuwinnen (nee, niet dezelfde) met 1 welp en
iets verder een leeuw. Het aantal dieren is toch veel minder dan in Kenia en
Tanzania. Hoezo verwend!
Om
19:00 uur zijn we weer op camping en gaan meteen door naar de cantina voor het
diner. Het is vanavond bijzonder warm. Na het eten willen we nog
even bij het kampvuur zitten, maar we worden opgevreten door muskieten.
Iedereen gaat dan ook richting tent. Doen nog even een poging om onze tanden te
poetsen, maar dat levert toch wat problemen op. Zodra je je lamp aanzet wordt
het meteen donker door alle ongedierte die op je lamp afkomen. Halverwege de
nacht worden we wakker door het gehuil van hyena’s die rond onze tent lopen.
Vanuit de tent kunnen we helaas weinig zien en dit is nu niet het moment om je
tent uit te gaan om deze dieren wat beter te bekijken. Op zich is dit wel
jammer, want overdag hebben we ze totnogtoe niet gezien.
4-8-2003
Het
verblijf in Queen Elizabeth is voorbij. Bijtijds staan we op om ons boeltje te
pakken, tent af te breken en alles weer in de bus te laden. De rit gaat naar
Lake Bunyonyi en zal 5 uur duren. In Kabale stoppen voor een lunch. Wat schertst
mijn verbazing, een foto van Willem-Alexander en Maxima hangt in het restaurant.
Zijn die hier ook al populair! Het restaurant eigenaar blijkt een Nederlander te
zijn, dat verklaard een en ander. Na de lunch nog even buiten gezeten en
mensen kijken. Het is een leuk gezicht hoe alles hier vervoerd wordt. Fietsen
behangen met trossen bananen of ananassen. De fiets is hier echt een
transportmiddel, zowel voor mensen als voor fruit, kratjes, etc. Als mensen
worden vervoerd wordt er een kussentje op de bagagedrager gezet en kan men
achter op springen. Op zich een boeiend gezicht om dit te zien. Zeker als je je
bedenkt wat voor een dik achterwerk sommige vrouwen hebben. Op een gegeven
moment kwam ook een jongen langs met de vraag of we een T-shirt wilden laten
drukken en uiteraard kopen. We wilden dat wel en hebben dan ook de kleur en
print uitgekozen. Als het goed is zijn ze morgen klaar.
Na
de lunch nog een uurtje rijden voordat we op de camping aankomen. De camping
ligt mooi terrasvorming aan het meer. Het is er wel erg druk met Engelse
campinggasten. De plek die ons wordt aangewezen vinden we niet echt denderend en
zoeken met de groep dan ook een plekje boven. Het is wel wat klein maar we
vinden het niet erg om voor één nacht dicht op elkaar te staan. Dit is in ieder
geval beter dan tussen Engelsen te staan. Na het opzetten van de tent was het er
wel weer behoefte aan een heerlijk koel biertje. De anderen gingen wat
tuttebellen of roeien. Vanaf de bar hebben we een mooi uitzicht over het meer en
ook over de roeiers. Heel leuk om te zien hoe de coördinatie van een paar
roeiers niet echt op elkaar afgestemd was. Dit betekent dus rondjes
draaien. Wie het zijn, laten we maar even in het midden. Ook hier was
een winkeltje waar het e.e.a. aan souvenirs te koop is. Ben heeft hier een shirt
van http://www.gorilla.net/ gekocht.
's-Avonds lekker gegeten, nog wat gedronken en op tijd naar bed. Het was een
prachtige reisdag.
25-8-2003
Iedereen was
weer eerder wakker dan de wekker. Hoe komt dat toch. Thuis ben je normaal
gesproken je bed niet uit te krijgen. We zijn dan ook ruimschoots op tijd met
het inpakken van de boel. Eerst gaan we weer naar Kabale. Bij de bakker kopen we
wat voor de lunch en zowaar staat de jongen met de T-shirtjes voor ons klaar.
Helaas is het T-shirt van Ben niet goed. De tekst die Ben heeft uitgekozen staat
er niet goed op. Volgens de tekst heeft Ben de Gorilla-tracking in Ruanda gezien
in plaats van Oeganda. Gelukkig heeft hij nog wel een shirt met een iets anders
tekst maar waar wel Oeganda op staat. Het foutieve shirt kan hij met korting
alsnog krijgen.
We
hebben nog even tijd om te internetten bij het plaatselijk postkantoor. Dit
betekent wel dat de mevrouw die normaal gesproken haar werk met deze PC doet,
even met haar werkzaamheden moet ophouden. Echt flitsend gaat het niet, maar
konden voordat de verbinding weer een keer verbroken werd nog net een mailtje
versturen. Hierna gaan we naar de supermarkt voor de diverse inkopen voor
het ontbijt van morgen, nog even tanken en dan op weg naar Bwindi. Morgen is het
tenslotte de Big Gorilla Day.
Het is een
waanzinnige mooie route naar Bwindi. Oeganda wordt ook wel het Zwitserland van
Afrika genoemd. Als je dit allemaal ziet is het ook echt terecht, behalve de
wegen. Deze zijn behoorlijk hobbelig en zanderig. Bij een dorpje gebruiken we de
lunch (onze bij de bakker gehaalde samosa’s). We voelen ons aardig
opgelaten. Staan wij lekker te eten, omringend door een aantal nieuwsgierigs
kindertjes die toch wel erg benieuwd naar deze witten zijn. In de bus eet ik wel
de rest op. Als alles op is gaan we weer op weg.
Om
15:00 uur zijn we op de camping in Bwindi. Het ziet er gezellig uit. Het is wel
even zoeken voor een plekje want het is er nogal hobbelig. Na het opzetten van
de tent lopen we een stukje de weg af. Hier staan wat craftwinkeltjes die van
alles en nog wat aan souvenirs verkopen. Vooral veel houten gorilla’s. Echt mooi
zien deze er niet uit. We kopen er dan ook niets. Als we weer terug zijn gaan we
voor het eten nog even een biertje drinken en alle verhalen aanhoren van mensen
die de gorilla’s al hebben gezien. De meest wilden verhalen door de ronde. Zo
loop je 4 á 5 uur voordat je deze dieren ziet als je in groep M zit. Ben en ik
kijken elkaar eens aan en denken “Redden we dit?”. Wij zitten dus in de M-groep.
Even voor de duidelijkheid. In Bwindi heb je drie gorillafamilies. Zo heb je
groep M, H en HI. Je hebt geen keuze om aan te geven in welke groep je wilt. Bij
het opgeven van een permit word je door de betreffende instantie ingedeeld. We
laten het maar over ons heen komen en zien het morgen wel. In de tussentijd
heeft ook een groepje Noorse vogelaars zich bij ons gevoegd. Zij spraken over
hun belevenissen wat de vogels betreft. Interesse in iets anders hebben ze
niet. Zelfs niet in gorilla’s.
Inmiddels
onweert het behoorlijk en komt de regen met bakken uit de hemel. Na het eten
gaat iedereen bijtijds naar bed om morgen fit op te kunnen staan.
26-8-2003
Om
08:30 uur gaan we wat nerveus naar het startpunt van de tracking. Vooral wij
omdat we toch wel tegen de tocht, qua zwaarte dan, opzien.
Ieder van
ons krijgt een drager toegewezen. Mijn drager heeft Orbit (de naam van een
kauwgommerk en hij heeft ook een echte kauwgom lach.) Het klinkt wat decadent,
maar het is wel prettig want de rugzak is best wel zwaar door de liters water,
lunchpakket en de fotospullen die we bij ons hebben. Verder krijgen we een stok
ter ondersteuning van de beklimming. Na het uitreiken van deze spullen worden de
verschillende groepen verzameld. De M-groep bestaat uit Fred, Leonie,
Paul, Mariëlle, Ben en ik. Bianca, Stefan en Martina zitten de H-groep. Hierna
krijgt iedere groep een briefing en vertelt de gids hoe e.e.a. in zijn werk
gaat. De totale groep bestaat uit een plm. 12 mensen. Wij, de dragers, de gids,
de trackers en bewakers. Na de briefing gaan we op weg. De paden ijn best wel
glibberig en smal. De stok komt dan ook goed van pas. Het is een behoorlijke
klim. Af en toe moeten we echt even een pauze inlassen. Gelukkig hebben de
anderen hier ook
behoefte aan en hoeven wij ons niet zo bezwaard te voelen.
Buiten het
feit dat het best wel steil is, is het een prachtige tocht door het regenwoud.
Iets waar ik nog nooit eerder gelopen heb. 
Geweldig. Je voelt je net Tarzan en Jane, bij wijze van
spreken dan. Na 2 ½ uur lopen komen we op de plaats waar de Gorilla’s hebben
geslapen. De trackers gaan vanuit hier op zoek naar ze. De gids krijgt een
seintje dat ze gevonden zijn. Alle spullen m.u.v. ons fototoestel laten we bij
de dragers achter.
Na
een klein stukje gelopen te hebben zien we ze dan. In één woord GEWELDIG!
We zien een Silverback, een moeder en kind en andere gorilla’s in verschillende
formaten. De fototoestellen blijven klikken. Het is ongelooflijk hoe relaxed
deze dieren zijn. Ze kijken je aan, maar zijn absoluut niet in je geïnteresseerd
en gaan gewoon met hun eigen activiteiten door. Ze laten zich absoluut niet door
ons storen. Ik heb last van mijn ogen, maar ik werd door een student steeds weer
naar plekjes gebracht waar ik ze nog beter kan zien. Helaas moeten we naar een
uur weer weg. Je mag maar een uur bij deze dieren zijn. Hierna moet je ze weer
in hun natuurlijk element laten. Op zich is dit natuurlijk heel goed, maar nu
dat we weg moeten toch wel jammer. Maar goed, het is al mooi dat je er zo dicht
bij kunt komen. De afstand met deze dieren is 4 á 5 meter. Eigenlijk moet
je plm. 7 meter afstand houden om geen infecties over te kunnen dragen. Je bent
echter gauw geneigd om dichter bij te komen. We zijn diep onder de indruk. Na
het uur lopen we een stuk terug om te gaan lunchen. We raken over de gorilla’s
niet uitgepraat. De terugweg gaat een stuk sneller, je loopt nu tenslotte
naar beneden. Dit en omdat je moe bent levert wat glijpartijen op.
Bij
terugkomst op het beginpunt krijgt een ieder een certificaat waarop staat dat je
de gorilla-tracking hebt gedaan. Ik vind dat Ben en ik hem zeker verdiend
hebben. Ben was ook tot zijn ondergoed drijfnat van het transpireren. Om 14:00
uur waren we met een meer dan voldaan gevoel op de camping terug. Even wat
gedronken en vooral even bijkomen en dan een warme douche. Uiteraard ook met
Bianca en Stefan gepraat over hun ervaringen. Stefan die graag een stevige
wandeling wilde maken was wat teleurgesteld. Na een uur rijden met de bus en 20
minuten lopen kwamen zij bij de gorilla’s. Niets stevige wandeling
dus.
Tegen 17:00
uur kwamen er weeskinderen van een plaatselijke school dansen en zingen. Dit is
altijd weer een leuk gezicht. Uiteraard werd aan het eind een donatie gevraagd.
Ook hebben de kinderen spulletjes om te verkopen. Wij hebben een
muziekinstrument en een schoolschriftje met tekeningen gekocht. Ben geeft nog
een zak met pennen. De meester is hier heel blij mee. De vogelaars hebben dit
alles gemist. Zij moeten tenslotte hun scoringsschema bijhouden.
Na
het eten afscheid genomen van Martina, nog even wat gedronken en toen na een
enerverende dag naar bed. Halverwege de nacht komt de regen weer met bakken uit
de hemel en wat moet ik toch ontzettend nodig naar het toilet. Wel of niet
gaan?
27-8-2003
Opstaan met
regen. Het is weer een reisdag. Eerst maar even ontbijten en wachten totdat het
wat droger wordt voordat we de boel afbreken. Op het moment dat het even droog
is laten we het ontbijt voor wat het is en gaan we de tent afbreken en de
spullen inpakken.
De
terugweg naar Kabale is door de regen nogal glibberig, wat een extra lange en
hobbelige rit betekende. We moesten zelfs nog een boom van de weg halen. In
Kabale lunchen we in het restaurant van de Nederlander. Daarna nog wat
rondgelopen en in wat winkels gekeken voor een trommel. Helaas niets gevonden.
Dan de bus in om naar Kisoro te rijden. De weg hier naar toe is zo slecht dat
een containerauto vast is komen te zitten. Het hele dorp is uitgelopen om hier
naar te kijken.We moeten wachten totdat de auto weer los is gekomen. Gelukkig
gaat dat vrij snel en kunnen wij weer door.
We
zijn al met al redelijk snel ( 16:30 uur) in Kisoro. Om in het “centrum” van
Kisoro te komen moet je wel eerst een landingsbaan over. Kisoro is op zich niet
een echt spectaculair plaatsje. Het is wel de plek waar Diane Fossey (film:
Gorilla’s in de mist”) vaak kwam. We logeren in het hotel “Travellers Rest” dat
Habari gehuurd heeft en waar ook Diane een paar keer heeft overnacht. Het is een
lustoord. Prachtige kamers die op een mooie tuin uitkomen, lekkere bedden en een
heerlijke douche met warmwater. Geen geklooi om in het donker naar het toilet te
zoeken, etc. Bas en Anna runnen tot 1 november dit hotel. Hierna gaan ze, als ze
in Oeganda getrouwd zijn, weer terug naar Nederland. Misschien iets voor
ons?!?! Jennifer, de wasvrouw, gecharterd om de was te doen. Dit is wel nodig na
de diverse glijpartijen. Ik hoop wel dat de was droog is als wij over een paar
dagen vertrekken. Echt stralend weer is het op dit moment namelijk niet. Het
regenseizoen is eerder begonnen dan wij gepland hadden. Hoezo het weer plannen?
Na het
e.e.a. herpakt te hebben gaan we om 19:30 uur met elkaar aan tafel. Het eten is
heerlijk! Een Italiaans buffet. We gaan vroeg naar bed want morgen om 06:00 uur
moeten wij samen met Paul en Mariëlle op voor onze 2e gorilla-tracking. De
anderen gaat iets anders doen.
28-8-2003
Om
06:00 uur gaat de wekker en zitten we een kwartier laten te ontbijten. Vers
fruit, heerlijk, vooral de passievruchten. We zijn erg benieuwd hoe deze
tracking gaat en of deze net zo zwaar is als in Bwindi. Fred brengt ons weg.
De
weg naar Magahinga is bar en boos. Onbegrijpelijk dat ze naar zo’n belangrijke
attractie geen betere weg maken. Het lijkt mij dat ze toch aan de permits genoeg
verdienen om een deel hiervan te gebruiken voor het verbeteren van de weg. Het
zal mijn Europese instelling wel zijn. Na 3 kwartier gehobbel en geschud komen
we dan eindelijk op het beginpunt van de tracking aan. Het wachten is op 2
mensen die tot onze groep behoren. Eén komt er achter op een brommer, deze heeft
dus over dezelfde weg gehobbeld als wij. De ander komt helemaal niet opdagen. We
vragen om een drager die onze spullen mee wil nemen, dit is ons vorige keer
prima bevallen. Onze dragers heten Christoffer en Francis. Na de briefing gaan
we met een groepje van 12 op pad. Buiten ons heeft iedereen een geweer mee. We
voelen ons safe?!?
De
tocht is heel anders dan in Bwindi. Hier loop je niet in een regenwoud, maar
door een bos en is het ook niet zo stijl. Na ruim 2 uur lopen komen we op de
plek waar de gorilla’s gisteren gezien zijn. Het is nu niet zo als in Bwindi dat
de trackers ons waarschuwen wanneer ze de gorilla’s zien en dat we dan kunnen
komen. Nu gaan we samen met de trackers zoeken waar ze nu zijn. Het is
kruipdoor, sluipdoor. Af en toe stil staan om te luisteren of je iets hoort. Dit
maakt het een stuk spannender. Maar dan eindelijk zelf gevonden! 2 Silverbacks
die aanzienlijk groter zijn dan die in Bwindi. Een aantal van deze giganten zit
in een boom. 
Ongelooflijk
dat de boom niet omknakt. De groep bestaat volgens mij uit plm. 10 kleine
en grote Gorilla’s. Eigenlijk is het gek dat deze dieren zo stil zijn, terwijl
chimpansees een kabaal van jewelste maken. Ook hier is een uur bij de gorilla’s
veel te kort. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij de deal.
We
nemen een andere weg terug. Deze gaat langs akkers. Helaas begint het te regenen
en te onweren. Als verzopen katten komen we weer bij het startpunt aan. Na
een paar minuutjes komt Bas ons ophalen. Het wachten is nog even op de
certificaten. Ook hier krijgen we weer een certificaat dat we de tracking hebben
volbracht.
Al
hobbelend komen we weer nog bij het hotel aan. Eerst een heerlijke warme douche,
want we waren door de regen best wel koud geworden. We wachten even totdat het
wat droger is voordat we naar het dorpje willen lopen. Het is weer internettijd.
Het thuisfront even laten weten hoe het met ons gaat en misschien lezen hoe het
met hen gaat. Soms is het toch wel fijn om wat van hen te horen. Nadat we dit
hebben gedaan lopen nog even wat rond, maar zijn eigenlijk best wel snel
uitgekeken.
Nog
even bij een winkeltje naar binnen waar ze bijenproducten verkopen. Ben heeft
iets aan zijn vinger en volgens Bas is ´Proporis´ het middel dat alles verhelpt.
Proporis bestaat voor een deel uit alcohol en een deel uit bijenwas. In het
hotel nog een biertje gedronken voordat we aan tafel kunnen. Het eten is weer
heerlijk. Na het eten met elkaar bij de openhaard gezeten. Nog even met de
Nederlandse ambassadeur gesproken. Hij is samen met zijn vrouw aan het bekijken
of het in Kisoro mogelijk is dat een aantal artsen (vrijwilligers) een aantal
correctieve operaties (bijv. hazenlippen) kunnen uitvoeren. Goed
initiatief. Het hotel staat vol met kunstvoorwerpen. We hebben ons oog
laten vallen op 2 houtsnijwerk beeldjes. Voor ons doen gaan we laat naar bed,
22:30 uur.
29-8-2003
Ik heb niet lekker geslapen, misselijk, buikpuin, etc. Dit zal waarschijnlijk komen omdat mijn moeder vandaag geopereerd wordt. Toch wel lekker ontbeten.
Om 09:30 uur hebben we met
Jozef,de gids, afgesproken om naar een Pygmeeëndorp in de bergen te gaan. Het is
ongelooflijk hoe Jozef (hij heeft ongelijke benen) als een speer die berg
oploopt. En wij, met onze stevige bergschoenen met bloed, zweet en tranen die
berg opklauteren en lopen te stuntelen op smalle 
paadjes. Eindelijk zijn we
dan boven. Het dorpje bestaat uit ongeveer 7 hutjes.
We maken kennis met de dorpsoudste, 76 jaar. Ook mogen we in de hutjes kijken. Het is onbegrijpelijk dat deze man in deze omstandigheden 76 jaar is geworden. In het hutje wordt gekookt, wordt de geit ’s-avonds opgesloten, slaapt men. Eigenlijk is zo’n hutje één rookhol. De kinderen zien er slecht uit. Vaal en bij alle kinderen zijn de ogen ontstoken. Een zielig gezicht. In de omgeving van dit dorpje wordt volop marihuana verbouwd waar de bewoners ook dankbaar gebruik van maken. Er wordt voor ons gezongen en gedanst. Dit bezoekje levert tenslotte weer geld op.
Na een uurtje gaan we weer terug naar beneden. Zoals gezegd wij heel moeizaam, Jozef als een speer. Op een gegeven moment een hoop geschreeuw achter ons. Blijkt er een meneer, compleet stoned op blote voeten de berg af te rennen, want hij wil met ons mee. Wij blijven toch wel een stelletjes stuntelaars als je dat zo ziet. Omstreeks 12:00 uur zijn we weer in het hotel.
Eigenlijk hadden we met Jozef afgesproken om ’s-middags nog een dorpswandeling te maken, maar niemand heeft er nog zin in. We blazen dit dus af. Na de lunch gaan we richting het internetcafé even kijken of nieuws is over mijn moeder. Is er geen internetverbinding! Misschien over een uurtje. Op een terrasje maar even wat drinken. Wij blijven toch wel erg bijzonder. Mensen blijven naar ons omkijken wanneer ze langslopen, kinderen blijven uitgebreid staan en gapen ons aan. Zodra je met een fototoestel voor de dag komt schieten ze weg om even later weer tevoorschijn te komen. We gaan maar weer eens richting internetcafé. Helaas er is nog steeds geen verbinding dus op naar het hotel om de beeldjes in te pakken. Je moet toch wat.
In de hal van het hotel staat een mooie
houten trompet. We hebben hier wel interesse in. Anna weet echter de prijs niet,
dus is het wachten op Bas. Ook onze reisgenoten lijken aangestoken door onze
aankopen, er wordt driftig rondgekeken naar al dat moois. Inmiddels is Bas terug
en weten we de prijs van het beeld. Het komt aardig overeen met wat wij voor
ogen hebben en zijn wij een beeld rijker. Doe dan ook maar de 2 maskers die we
eigenlijk ook wel leuk vinden. Als bonus mogen we een haarkam uitzoeken. Om
19:00 uur belt Ab met de mededeling dat de operatie van mijn moeder geslaagd is
en zij het goed maakt. Gelukkig. Hierna gaan we aan tafel. Vandaag barbecue. Als
toetje worden we door de lokale bevolking vermaakt met dans en muziek. Na het
eten nog lekker wat geklets en gedronken met Anna. Laat naar bed dus, maar het
was erg gezellig.
30-8-2003
Vandaag
vertrekken we uit Kisoro. Jammer want het is er gezellig en amuseren ons prima.
Het is even wat schipperen met al het houtsnijwerk maar we vinden er wel weer
een plekje voor in onze bagage. Onderweg veel gestrande vrachtwagens gezien. De
weg was te glibberig waardoor ze vast komen te zitten. Na veel gehobbel komen we
eer in Kabale aan. Bij de bakker kopen we weer lekkere samosa’s voor de lunch
die we in de bus gebruiken.
Om
14:00 uur komen we aan op de camping bij Lake Mburo. De camping ligt prachtig
maar dat is ook alles. We zetten ons tentje op met het uitzicht over het meer.
I.v.m met de voorbereiding moeten we in het restaurant nu al opgeven wat we
’s-avonds willen eten. We lopen nog even wat rond tot 16:00 uur want dan gaan we
een gamedrive doen. Eerst even naar de poort om een gids op te halen. Ik
vond het wat tegenvallen. Zowel de natuur als het wild dat je ziet. We rijden
naar het hoogste punt waar vandaan je een mooi uitzicht hebt.
We
zijn om 19:00 uur weer terug en hebben trek in een colaatje.
Jammer dan. Er blijkt alleen nog maar alcohol te zijn. Nou dan maar een biertje.
Er zijn er nog maar een paar. Het is de bedoeling dat we om 19:30 uur gaan eten.
Het loopt allemaal niet zoals het gepland is. De soep komt na het hoofdgerecht,
sommigen krijgen niets. Kortom: niet geweldig, dus!
Iedereen
gaat naar de tenten terug. Ben en ik komen wat later omdat we eerst nog even ons
biertje willen opdrinken. Op het moment dat we weg willen rijdt de bus langs en
roept Miriam ons. Op weg naar de poort om een gids voor morgen te regelen hebben
Fred, Miriam en Aminah een luipaard gezien. Hup, de bus in en opzoek naar het
luipaard. Het lag nog op dezelfde plek als waar ze hem het laatst gezien hadden.
Wat een prachtig dier. Het is toch wel wat onrustig en hij loopt weg. We
proberen hem nog te volgen, maar raken hem helaas kwijt. Alleen Fred en Leonie
hebben een fototoestel bij zich en dus foto’s gemaakt. Ben erg benieuwd of deze
gelukt zijn, want we willen deze graag nabestellen.
Toen we weer
terug waren op de camping stonden er 2 hippo’s te grazen. We willen nog even
rond het kampvuur zitten maar worden gek van de vliegjes. Net als in Queen
Elizabeth levert het tandenpoetsen problemen op. Dus snel de tent in. Niet echt
lekker geslapen. Verkouden, dus snurken. ’s-Nachts nog hippo’s langs de tent
horen grazen.
31-8-2003
Om
06:30 uur de laatste gamedrive van deze reis. Ook dit keer vond ik het niet echt
boeiend. We hebben wel een hele grote kudde Elanden gezien. Om 08:30 uur
zijn we weer terug op de camping waar Miriam en Aminah weer een lekker ontbijtje
hebben klaargemaakt. Alweer met die heerlijke pannenkoekjes. Hierna tentje
afbreken, spulletjes pakken en de bus inladen.
Het
is een lange rit naar Kampala en een aantal van ons zitten dan ook te
knikkebollen. Bij de evenaar stoppen we om de benen te strekken en wat langs
winkeltjes gelopen. Ik heb een paar slippertjes met kraaltjes gekocht. Wie is nu
gek van spiegeltjes en kraaltjes?! Onderweg ook nog gestopt om bananen te
kopen. Niet een paar banaantjes, maar hele trossen. Deze zijn voor Mariam,
Aminah en Fred. Nadat alles op het dak is geladen gaan we verder. De bananen
zijn hier zeker goedkoper dan in de buurt van Kampala.
In
Kampala hebben we bij Steers (een soort Mac) geluncht. Naast Steers heb je ook
een internetcafé. Handig om te weten. Na de lunch worden de bananen van de
crew in onze ogen zo her en der in Kampala achtergelaten en gaan wij naar het
guesthouse van Bart. Ik heb wel een beetje het gevoel thuis te zijn. Een ieder
heeft weer de kamer waar we ook de eerste nacht hebben geslapen. Lekker
weer dezelfde kamer met toilet en bad. Eerst een lekker koel biertje en toen
heerlijk gedoucht. De douche is voor mij de uitvinding van eeuwen!
Om
19:30 hebben we afgesproken om met elkaar bij het “Petit Restaurant” te gaan
eten. We lopen met elkaar naar de weg beneden. Bart laat ons zien hoe het
openbaar vervoer werkt. Een busje nadert, je steekt je hand uit, de bus stop en
je kan instappen. Bij het uitstappen klop je op het dak en zegt dat je eruit
wilt. We konden met elkaar in één busje. Halverwege het eten valt het licht uit.
Dit blijkt normaal te zijn. Gelukkig heeft het restaurant een generator zodat we
toch met licht kunnen eten. De terugweg gaat op dezelfde wijze als de heenweg,
hand op steken en busje stoppen. Op het dakterras nog even wat gedronken en toen
naar bed.
1-9-2003
Vandaag
lekker uitgeslapen. We hebben afgesproken om met elkaar naar Kampala te gaan
m.u.v. Paul en Mariëlle. Zij gaan naar Entebbe (botanische tuin en
dierentuin).
Na het lekkere ontbijt met o.a.
geroosterd brood, gebakken eitjes en ananas, (overigens waren alle ontbijtjes
lekker), lopen we naar de hoofdweg gaan op dezelfde wijze als we naar het
restaurant zijn gegaan naar het centrum. We stappen bij het busstation uit. Wat
een chaos. 
Het is onbegrijpelijk hoe dit allemaal reilt en zeilt. Er
staan wel honderden van deze busjes, het stinkt er en de smog is niet van de
lucht. Achteraf horen we van Bart dat er toch echt wel een bepaalde structuur in
zit. Na verloop van tijd ontdekken we dan ook.
We
willen naar de toeristenmarkt. Het is even zoeken en zodra je met een kaart in
je handen staat heb je wel mensen om je heen die allemaal een andere kant
uitwijzen om aan te geven waar je moet zijn. Uiteindelijk vinden we de plek. We
spreken af dat iedereen hier zijn eigen weg gaat. Het is niet leuk om steeds op
elkaar te wachten. Bianca en Stefan gegeven aan dat ze nog eventjes in de stad
willen blijven, maar zeker niet tot 15:00 uur wat wij en Fred en Leonie willen.
Met Fred en Leonie spreken we dan ook af dat we elkaar om 15:30 uur bij Steers
treffen.
We
lopen de toeristenmarkt eventjes over, want we hebben eigenlijk al genoeg
aangeschaft. We lopen verder de straat uit en komen bij een heel moderne
shoppingmall “Green Market”. Hierin lopen we wat rond, milkshake
gedronken, samosa’s gegeten en wat in de stad rondgebanjerd. Het blijft leuk om
in zo’n stad te lopen en naar de hele gang van zaken te kijken. Vrouwen die op
de stoep zitten, met wat armbandjes, kraaltjes, sigaretten en snoepjes die je
per stuk kunt kopen. In een kledingwinkel heb ik nog een shirt gekocht.
Inmiddels is
het 15:00 en gaan we naar Steers. Misschien dat we nog even kunnen internetten.
Ook al gaat het ontzettend traag (je krijgt op voorhand al 10 minuten gratis)
lukt het toch om het e.e.a. te versturen en te lezen. Inmiddels zijn ook Leonie
en Fred bepakt en bezakt aangekomen. Zo te zien zijn ze geslaagd met het kopen
van het e.e.a.. Zin om weer naar het busstation te lopen hebben we
niet. Met elkaar besluiten we dan ook om een taxi naar het guesthouse te
nemen. Alle belevenissen met elkaar gedeeld onder het genot van een drankje.
Hierna
gedoucht en ons opgemaakt voor het eten op onze inmiddels vaste plek. Dit keer
was het met de bus erg gênant. We staan met ons 9-en langs de kant van de weg.
Aan de overkant rijdt een busje met 3 personen er in. De chauffeur ziet ons,
laat iedereen uitstappen, hij keert en wij kunnen instappen. Hoe de andere naar
huis moeten is blijkbaar hun probleem. Het busje kan nu meer aan ons verdienen.
Zo werkt dat dus hier. Ik denk niet dat je dat in Nederland moet proberen. Na
het eten weer terug naar huis en lekker naar bed. Zo’n dag in de stad slenteren
is behoorlijk vermoeiend, vind ik.
2-9-2003
Vandaag gaan
we naar Busaka Island waar we 2 nachten bij Father Christoffer slapen. Voordat
we weg kunnen is het even wachten op Miriam. Als zij er is kunnen we gaan.
Na
een uurtje rijden komen we in een dorpje aan waar vandaan de boot vertrekt. De
boot lijkt op een wat vergrote uitgeholde boomstam. Al onze spullen worden door
dragers in de boot geladen. Als alles er in zit denken we te kunnen vertrekken.
Helaas is de kapitein er nog niet en moeder Maria (de vrouw van Christoffer) ook
niet. Na een uur is het dan zover en is iedereen er. Omdat de boot te ver van
het strand ligt en wij misschien wel eens natte voeten zouden kunnen krijgen
worden we naar de boot gedragen. Bizar. Moeder Maria (Big Mama) stapt zelf de
boot in, draait haar dikke kont naar ons toe en gaat slapen. Reuze gezellig. Je
voelt dan ook echt welkom!
Na
plm. 3,5 uur varen over het Victoriameer komen we op het eiland aan. Father
Christoffer staat ons op te wachten om alle spullen over te laden op een tractor
en wij gaan lopen naar zijn huis. Ook van hem is er niet echt een hartelijk
begroeting. Het zal ongetwijfeld aan ons liggen. Na een ½ uurtje lopen zijn we
bij het huis. Door hun kinderen worden wat stoelen op de veranda gezet en
wachten wij op wat komen gaat. Even later komt de tractor met onze spullen. Er
wordt door Miriam meegedeeld dat er één rugzak in het water is gevallen. Helaas
is het de rugzak van Stefan die dan ook behoorlijk baalt. Hoe krijg je dit in
hemelsnaam droog, hoe zit het met bilharzia en gaat het niet ongelooflijk
stikken.
Father en
moeder Maria wonen niet hetzelfde huis waarin wij overnachten. Het huis waarin
wij slapen is een echt guesthouse. In het huis zijn op dit moment maar 3 kamers
voor 2 personen. Er zal dus geloot moeten gaan worden wie in een tentje moet.
Helaas heeft Stefan dubbel pech, zijn zus trekt het lootje om in de tent te
slapen. Met elkaar zetten we de tent voor hen op en Leonie en Fred bieden aan om
hun rugzakken bij hen op de kamer te zetten, zodat deze wat kunnen drogen. Het
huis is vrij eenvoudig. Het toilet is buiten het huis en bestaat uit een gat in
de grond, maar is wel schoon. De douche bestaat uit een zak met water, die door
de zon wordt verwarmd, met een kraantje er onder. We lummelen wat rond totdat
het etenstijd is. Vandaag is het eten voor ons doen (we zijn de afgelopen dagen
verwend, we weten het!) niet zo geweldig. Vis met veel graten.
Na het eten
nog wat rond het kampvuur gezeten voordat we naar bed gaat. Morgen zal de dag
voor een groot deel uit wandelen bestaan.
3-9-2003
We
hebben lekker geslapen in een “echt” bed. Het weer valt zit op dit moment niet
echt mee. Het komt met bakken uit de hemel en zo te zien zal het nog even duren
voordat het droog wordt. Voorlopig dus maar even niet wandelen.
Na
het ontbijt (wentelteefjes en Spanish omelet) om plm. 10:30 uur wordt het wat
droger en gaan we aan de wandeling beginnen. Miriam en Aminah lopen met ons mee.
Al lopende wordt het weer steeds beter. Als we bij een mooi baai aankomen hebben
we eigenlijk spijt dat we geen badkleding bij ons hebben. De baai heeft
iets weg van een Bounty-eiland. Mooi wit strand met op de achtergrond bossen.
Hier rusten we even uit voordat de toch verder gaat. Door de regen zijn de paden
best wel glibberig. Zoals al eerder opgemerkt hebben wij stevige stappers en in
dit geval Aminah en Miriam open schoenen. Wie is hier nu niet helemaal bij zijn
hoofd. Ik ben bang dat wij dat zijn. Na even uitgerust te hebben gaan we verder.
Zelfs het eiland heeft een afwisselend landschap. Zo loop je over vlaktes en zo
weer in een bos. De tocht eindigt in een vissersdorpje.
Van
mijn moeder heb ik wat armbandjes gekregen om uit te delen en Bianca heeft nog
ballonnen. Het kost even moeite om de meisjes bij ons te krijgen. Met veel
aarzeling lukt het dan toch, op één meisje na. Die vindt het toch wel erg eng.
Zeker als ik naar haar toeloop. De ballonnen zijn ook een groot succes. Zeker
wanneer ze doorhebben dat je ze kan laten leeglopen zodat het net lijkt of je
windjes laat. Grote hilariteit. In eerste instantie is men heel onderdanig
als men wat krijgt maar als we eenmaal in onze boot zitten barst de feestvreugde
bij de kinderen los.
De
boot haalt ons op om ons weer naar
het begin punt te brengen. Vervolgens staat de tractor klaar om ons naar het
huis van de Father te brengen. Na de lunch die uit stew en bananenpuree bestaat
even op bed gelegen voordat we een wandeling naar een waterval gaan maken. Hier
kunnen we ook eventueel zwemmen, dus badkleding aan.
Na 1,5 uur
wandelen zijn we bij de waterval aangekomen. Het is een prachtige
omgeving. De waterval op zich is niet echt een plek om te zwemmen. Het meertje
is vrij klein en redelijk ontoegankelijk. Helaas dus geen zwempartij. Vervolgens
lopen we naar de kust waar de boot ons weer ligt op te wachten. Doordat we nu
dwars over het eiland hebben gelopen duurt het best wel lang voor we weer bij
het beginpunt terug zijn. Wel erg leuk omdat we het eiland voor een groot deel
vanaf het water kunnen zien. Het is heel bossig en ook hier zijn weer veel
vogels. Zouden de Noorse vogelaars hier ook naar toe zijn? Vervolgens weer met
de tractor naar het huis van de Father. Hierna lekker gedoucht.
Omdat we met
zijn achten zijn heeft ieder koppel een “eigen” douche c.q. eigen zak met water.
Het is wel een grappig gezicht om ons naast elkaar met de koppies net boven de
muurtjes te zien douchen. Na de douche een lekker koud biertje en hebben we de
kinderen wat we nog bij ons hadden gegeven. Zo had Ben nog een petje en een
frisbee over en ik een opblaasbare wereldbol. Dit laatste was een groot succes.
In eerste instantie kon men deze niet opblazen omdat er een veiligheidssluiting
op het ventiel zat. Toen de wereldbol dan eindelijk een wereldbol werd, was het
leuk om te zien hoe men kijkt waar wij en zij wonen. In eerste instantie is men
verlegen maar later toch wel fier op hetgeen zij hebben gekregen. Van Aminah en
Miriam heb ik hier een leuke foto van. Na het eten hebben we nog bij het
kampvuur gezeten. Dit was heel hoog gestapeld en waar we ook bang voor waren
gebeurde. De hele stapel stortte in. Onder het genot van een biertje sprak de
Father zijn denkbeelden uit. Boeiend, maar een beetje te laat op de avond.
4-9-2003
Vandaag
nemen we alweer afscheid van dit eiland nadat we eerst nog een wandeling naar
een vissersdorp hebben gemaakt. Ben en een aantal anderen hebben geen zin om mee
te gaan. Het is ongeveer een ½ uurtje lopen, dus dat valt wel mee. Ook Chocolate
(de hond van de Father) gaat mee. Hij denkt ook, je weet nooit wat je zo her en
der nog tegenkomt. Het is een leuk dorpje. De vissers zijn hun netten aan het
leeghalen. 
Een man en vrouw zijn bezig om kleine visjes (een soort sprot of
sardines) rond te strooien zodat deze kunnen drogen. En natuurlijk weer hele
nieuwsgierige kindertjes. Op de terugweg missen we de hond. Ongetwijfeld zal
deze wel ergens een lekker hapje hebben opgedoken.
Na
een ½ uurtje zijn weer terug op de basis. Het is de bedoeling dat we nu een
“fruithapje” krijgen en daarna weer een wandelingetje te doen naar een punt waar
je een mooi zicht hebt over Lake Victoria en daarna gaan brunchen. Helaas gooit
het weer roet in het eten, want het regent en ontweert weer. We blijven
nog maar even wat op het terras hangen totdat de brunch klaar is. De brunch is
inderdaad een combinatie van ontbijt (brood, eieren) en lunch (Stew, boontjes en
lekker gebakken aardappeltjes). En dat om 11:00 uur, maar wel erg lekker.
Na
de brunch gaat we toch maar weg en worden al onze spullen weer op de tractor
geladen om vervolgens naar de boot te gaan. Miriam heeft een kip gekocht dus ook
deze in een doos mee op de tractor. Met parapluis lopen wij voorop. In de boot
is een zeil gelegd met de bedoeling om onze spullen tegen de regen te
beschermen. Echt veel zin heeft het niet, want het zeil hebben zo gelegd dat
toch nog alles nat wordt. Gelukkig hebben we nog tentzeilen die Mariëlle over
onze spullen legt. Het is best wel ruw weer en dan is het niet echt prettig om
in een relatief wankel bootje te zitten. Zeker niet wanneer Miriam
zwemvesten gaat 
uitdelen.
Hoezo vertrouwen in de boot?
Na
plm. 3 uur zien we weer land inzicht, is het weer wat rustiger en droog De bus
staat ons alweer op te wachten. Ook de dragers die ons, de bagage en de kip
weer. naar de kant moeten brengen staan klaar. Het duurde even voordat alles
weer in de bus was en we weer op weg konden naar het Kampala c.q. guesthouse.
Onderweg nog even het “Petit Restaurant” besproken.
Toen we onze
bagage in de kamer hadden vond ik het al verdacht naar benzine ruiken, maar
dacht dat het wel aan mij zou liggen. Helaas niet. Het is mijn rugzak en alweer
de rugzak van Stefan hebben in de boot in benzine gelegen. Op het laatste moment
werd namelijk ook nog een motor de boot ingeladen ter reparatie. Ik denk dat
deze gelekt heeft. Heel fijn! Omdat we nog een aantal dagen in Kampala blijven
heb ik meteen maar alles zo goed en zo kwaad als gaat alles uitgewassen en
opgehangen. Of het helpt weet ik niet. Voor Stefan en Bianca is het vervelender.
Zij gaan morgen naar huis met een rugzak vol kleding die naar benzine ruikt.
Helaas moeten we afscheid nemen van Fred, Aminah en Miriam die ons geweldig
hebben begeleid. Met name Fred en Miriam waren geweldig.
Om
19:00 uur gaan we met elkaar naar de weg om een matatu aan te houden. Het gaat
redelijk, we hoeven niet echt lang te wachten. Het is toch wel een raar idee dat
dit onze laatste gemeenschappelijke maaltijd is. Morgenochtend gaan Bianca en
Stefan weer naar Nederland, Paul en Mariëlle naar Ruanda en Fred en Leonie gaan
morgenavond weg. Het is erg gezellig en het eten is weer lekker. De steak is
hier niet te versmaden! Na terugkomst in het guesthouse nemen we nog een
afscheidsdrankje voordat we naar bed gaan.
5-9-2003
We
willen uitslapen, maar het ritme van het vroeg opstaan zit er zo in. Samen met
Fred en Leonie zitten we aan het ontbijt.
Wij
gaan de stad in en zij willen nog wat winkeltjes bekijken op de weg naar het
centrum van Kampala. We spreken af dat we elkaar in ieder geval nog zien voordat
zij richting Nederland vertrekken. Op zich toch wel raar dat we elkaar hier
ontmoeten terwijl we in Nederland nog geen 2 km van elkaar af wonen. Zij n
Bergschenhoek en wij in Berkel. We zullen elkaar dan zeker nog wel eens zien.
Met
de matatu gaan we weer naar het busstation van waaruit we verder de stad in
gaan. Bij het stadion heb je de markt waar de plaatselijke bevolking zijn
boodschappen doet. Wij doen dus ook een poging. Na een 100 meter vluchten we
weer. Wat een gekkenhuis. Ontzettend smalle paadjes tussen de kraampjes en
iedereen roept en trekt aan je om zijn of haar waar aan te prijzen. Iets teveel
van het goede. Buiten het stadion is het ook wel druk en smal, maar toch minder
erg dan op deze markt. Maar ook dat moet je meegemaakt hebben. 
Bij
het Speke-hotel hebben we geluncht waarna we naar de tourist info zijn geweest
om te kijken wat er zoal te doen is in en rond Kampala. Zondag is er om
17:00 uur muziek in het Nile-hotel wat ons erg leuk lijkt. Verder wordt Jinja
(oorsprong van de Nijl), Entebbe (botanische tuin en de dierentuin) aanbevolen
en nog wat attracties buiten Kampala, zoals het Nationaal Museum en de
Nomo-galery. Eigenlijk niet iets nieuws, want dit stond al op ons lijstje om te
doen. Om 16:00 uur zijn we weer bij Bart/guesthouse terug. Fred en Leonie worden
om plm. 17:00 uur opgehaald.
Nadat we van
hen afscheid hebben genomen gaan we douchen om vervolgens weer op weg te gaan
naar het “Petit Restaurant”. Alweer lekker gegeten. Met de matatu weer
terug, nog wat gedronken en toen naar bed, want we willen morgen naar Jinja om
de oorsprong van de Nijl te zien.
6-9-2003
Zoals gezegd
vandaag bijtijds op om naar Jinja te gaan. Het bijtijds op lukt zoals iedere dag
bijna. Het weggaan helaas niet. Afgelopen nacht is een nieuw reisgezelschap
aangekomen en tijdens hun ontbijt heeft Bart zijn briefing gehouden. Wij vonden
het niet nodig hierbij aanwezig te zijn, dus hebben we gewacht totdat zij klaar
waren. En wachten duurt altijd lang.
Maar dan
eindelijk toch op weg. Eerst weer een matatu onder aan de weg laten stoppen die
ons naar het busstation heeft gebracht. Van hieruit een bus naar Jinja zoeken.
Volgens mensen op het busstation moet dit een grote bus zijn. Helaas zien we
geen grote bus, maar wel een grotere dan de matatu. En jawel na enig zoeken de
bus naar Jinja gevonden. Ook hier is het weer wachten totdat de bus vol is. Het
vol is dan ook echt vol. Zelf de uitklapbare stoeltjes aan de zijkant van de
zittingen en dus het gangpad versperren moeten bezet zijn. Je moet er maar niet
aandenken als je een ongeluk of iets dergelijks krijgt en je snel de bus moet
verlaten. Doen we dan ook maar niet. Voor plm. € 1,-- en in 1,5 uur worden we
naar een Jinja gebracht dat 70 km van Kampala ligt. 
Jinja is de
2e plaats van Oeganda. Het is een totaal andere plaats dan Kampala.
Het is dan wel een stuk kleiner, maar er zit veel meer structuur in en is een
stuk schoner. Omdat de kaart in het boek dat wij over Oeganda hebben (Elmer)
niet veel soeps is, moeten we vaak vragen waar we naar toe moeten lopen om de
oorsprong van de Nijl te kunnen vinden. Voor we het weten staan we tussen de
bouwvakkers die ook hier weer alle kanten uitwijzen. Voor al deze goede
bedoelingen probeert men een colaatje van ons te ritselen. Jammer voor hen, want
wij hebben geen trek in cola en zeker niet in gebedel. Iets verder op is een
hotel. Daar nog maar eens vragen. Hij kan ons goed uitleggen hoe we moeten
lopen.
Toch maar
even een colaatje drinken. Wat een kabaal horen we toch. Blijkt er een
demonstratie tegen AIDS te zijn. Compleet met muziek. Via de Main- en Bellstreet
moeten wij de Source of the Nile komen. En jawel, het is gelukt. In de
Bellstreet horen we ineens een hoop lawaai, blijkt dat de bomen in deze straat
vol vleermuizen zitten. Een mooi, maar ook wel een beetje eng gezicht.
Vleermuizen zijn niet echt mijn dieren! De Source of the Nile stelt niet echt
veel voor, maar de omgeving is mooi. Je kan met een boot een stuk over de Nijl
varen. We vinden dat we al genoeg gevaren hebben en doen dus maar niet. Er
is gelegenheid om op een terrasje wat te drinken onder het genot van muziek.
Deze muziek wordt door weeskinderen gemaakt. Als je 5000 Oegandese schilling
betaald mag je foto’s van het gezelschap maken. Hiermee sponsor je hen bij de
aanschaf van kleding en instrumenten. Je bent in Oeganda al weeskind als een van
je ouders is overleden. Of dit dus weeskinderen zijn zoals bij ons gedefinieerd
weten we niet. Na wat gedronken te hebben, het is overigens behoorlijk warm,
lopen we weer naar het centrum terug.
In
Mainstreet zien we nog een leuk herenpak. Een jurk hebben we al om op te hangen,
dus een herenpak er naast lijkt ons wel leuk. Helaas kunnen we het over de prijs
niet eens worden, dus geen herenpak. Op het terras van het Maifair-hotel (waar
we ’s-morgens ook de weg naar de Nijl hebben gevraagd) nog wat fastfood gegeten.
Het blijkt eerder slowfood te zijn, want de Tosti en Spanish Omelet laten nogal
lang op zich wachten. Maar ach, we hebben de tijd en je zit hier lekker.
Vooral als je ziet dat een mevrouw met een koffer en een behoorlijk groot
achterwerk achter op een fietstaxi wil springen. Resultaat fiets steigert,
trapper en passagier vallen achterover.
Na dit allemaal gezien te hebben gaan we
maar weer op weg naar het busstation. We worden een matatu ingepraat en gaan
weer op weg naar Kampala.Om 18:00 uur komen we vies en bezweet weer bij Bart
aan. Eerst maar even met een drankje uitzweten voordat we ons klaar maken voor
het avondeten. Al met al gaan we laten eten en dus ook naar laat bed, terwijl
voor morgen Entebbe op het programma staat.
7-9-2003
Vandaag
relatief laat uit bed om 08:30 uur. Het is tenslotte zondag. Blijken er ineens 2
Nederlanders aan het ontbijt te zitten. Hebben we vannacht niet horen komen,
terwijl we toch aan
de achterkant van het huis slapen. Het is toch wat.
Na
het ontbijten gaan we in een matatu op weg naar het busstation. Zoals blijkt is
het busstation echt het punt waarvan je weer verder kunt. Hier even zoeken naar
een matatu naar Entebbe. We hebben geluk, de bus is bijna vol en gaan dan ook
snel rijden. We verwachten ook hier bij het busstation uit te kunnen stappen,
blijkt er geen busstation te zijn. Dus rijden, rijden, rijden totdat de
conducteur vraagt waar we eigenlijk naar willen. We willen dus naar de
botanische tuin en de Zoo. Ooooooo. We rijden wat verder totdat we op een punt
worden afgezet waar vandaan je een stukje moet lopen om bij de botanische tuin
uit te komen. Aardig van de conducteur en chauffeur. Ze zullen wel denken, die
stomme witte!
Het
is nog even een stuk lopen voor we bij de tuin zijn. Onderweg worden we begeleid
door een student die ons vraagt of we naar de botanische willen. Ja dat willen
we. Voor hem blijkbaar een seintje om meteen als gids te dienen. Volgens
zijn eigen zeggen is hij student. Binnenkort gaat hij de gorilla’s onderzoeken
op gedrag?!? We hebben er wel niet omgevraagd, maar hij ging dus ook mee de tuin
in. Hij vertelde veel over de planten en bomen in de tuin. In deze tuin is deels
ook de eerste Tarzanfilm gefilmd. Toch wel leuk om er iets meer van te weten,
anders loop je er maar een beetje doelloos rond. We hebben hier wel 1 ½ uur
doorgebracht.
Hierna gaan
we naar de dierentuin. Waar dat precies ligt weten we niet, dus maar weer even
vragen. Een echtpaar is ook onderweg naar de dierentuin, dus we kunnen meelopen.
Het is nog wel een aardige tippel. Eindelijk zijn we er. In verhouding met
andere dingen die je koopt is de toegang best wel duur, 10.000 Oegandese
schillingen. De dierentuin is mooi opgezet. Zoals ook bij ons bouwen ze zo
natuurlijk mogelijke omgevingen voor de dieren. Je kunt hier zelfs neushoorns
aaien. Op zich leuk maar ook wel triest omdat deze dieren niet meer in Oeganda
in het wild voorkomen. Ze voelen trouwens heel hard en stug aan. En natuurlijk
het nationaal dier de kroonkraanvogel. Nog even in het restaurant met
uitzicht over het Lake Victoria geluncht. Dit was in verhouding met de
toegangsprijs weer goedkoop.
Hierna maar
weer naar Kampala, maar hoe komen we daar. Voor de dierentuin stond een busje.
Wij gevraagd of hij ons naar Kampala kan brengen. Dit kan hij helaas niet, maar
hij kan ons wel op een plek afzetten waar we wel weer een busje kunnen
aanhouden. Nou, dan is al heel fijn. Want om nu weer helemaal terug te lopen
waar we vanmorgen zijn afgezet, is toch nog wel een heel eind en ik heb het
eigenlijk wel een beetje gehad. En ja hoor bij het punt waar hij ons afzet
hebben wel al snel weer een matatu die ons naar Kampala brengt. Hij rijdt ons
alleen naar het nieuwe busstation, terwijl wij naar het oude willen. Geen
probleem, brengt hij ons toch even naar het oude. Echt, ze zijn zo hulpvaardig!
Het is zondag dus is er muziek in het Nile-hotel.
Helaas blijkt de muziek pas om 18:00 uur te beginnen, terwijl het nu 16:00 uur
is. Om 2 uur te wachten hebben we eigenlijk geen zin in. Dan gaan we maar naar
huis. Onderweg nog even een stop gemaakt bij het Speke-hotel. Ik ben inmiddels
wel een beetje gesloopt van al het lopen. Na een biertje weer naar het
busstation en dan nu echt naar huis.
Thuis weer
het inmiddels gebruikelijk ritueel. Eerst even wat drinken, daarna douchen en
dan weer op naar het “Petit Restaurant”. Terwijl we wat aan het drinken zijn,
maken we plannen voor morgen. Er zijn nog wat bezienswaardigheden buiten
Kampala. Met het openbaar vervoer zal dit best wel moeilijk worden en ik wil
morgen niet weer een hele dag lopen. Inmiddels heb ik aardig wat blaren op mijn
voeten. We denken er dan ook aan om een taxi voor een paar uurtjes te regelen.
Misschien kunnen we de taxi regelen die ons iedere avond weer van het restaurant
naar huis brengt. De weg naar Kampala staat helemaal vast als we aan het eten
zijn. De chaos is compleet. Iets verder is een soort van stadion. Hier blijken
vanavond muziekanten op te treden. Vandaar de drukte.
Op
het moment dat we naar huis willen is “onze” chauffeur (het toeval wil dat
steeds dezelfde chauffeur ons naar huis heeft gebracht) niet te vinden. De
taxi’s die normaal tegenover het restaurant staan zijn allemaal weg. We lopen
dan maar een stukje verder misschien dan we daar wat vinden. In alle drukte
voelt Ben ineens een hand op zijn arm. Het blijkt “onze” chauffeur te zijn die
ons aan het zoeken was om ons naar huis te brengen.Onderweg naar huis hebben we
met “Joseph” kunnen regelen dan hij ons morgen naar de bezienswaardigheden
rijdt. Morgen om 09:00 uur staat hij voor de deur.
8-9-2003
“Lang zal
die leve, lange zal die leve!” Van harte
Ben met je ??ste verjaardag.
We
ontbijten laat omdat we toch pas om 09:00 uur worden opgehaald. Inmiddels is het
09:15 uur en heb ik het idee dat ons plannetje voor vandaag niet door gaat en
bedenk inmiddels al een alternatief.
Voordat ik
ben uitgedacht komt er een auto aangereden. Jawel, Joseph! Ben is Ben voor hem,
ik ben Madam! Hij heeft er blijkbaar moeite mee om mij bij mijn naam
te noemen.
Ook goed, Madam.
We
beginnen om naar Namugongo Martys Shrine te rijden. Dit is een kerk ter
nagedachtenis aan 20 missionarissen die hier door een koning vermoord zijn. Een
gids vertelt ons het indrukwekkende verhaal. In het kort komt het erop neer dat
een koning van de Bugandastam bang was dat deze missionarissen zijn gezag aan
het ondermijnen waren en hij daardoor geen zeggenschap meer over zijn stam zou
hebben. Schilderingen in de kerk geven die verhaal weer. Joseph is ook met ons
meegelopen en als moslim zijnde vindt hij dit ook wel een indrukwekkend verhaal.
Zeker als je hoort hoe de missionarissen om het leven
zijn gebracht. Bij het bijbehorend souvenirwinkeltje een kaart van de kerk
gekocht en een hoed van boomschors.
Hierna gaan
we op weg naar de hoofdtempel van de Baha’í beweging. Deze beweging heeft
in ieder continent een hoofdtempel. Voor Afrika staat deze in iets buiten
Kampala. Op zich stelde dit weinig voor. Een zéér vriendelijke man, dacht
zieltjes te kunnen winnen en gaf ons allerlei informatie. We moeten ook vooral
de groeten aan onze broeders in Nederland doen. Hij laat ons foto’s zien van de
tempels in andere continenten. Zo te zien is het een hele rijke beweging, wat je
overigens ook uit de folders kunt opmaken. We vinden het met ons 3-en allemaal
weer prachtig!
De
Nommo Galery, onze volgende stop, valt wat tegen. Echt mooie schilderijen en
kunstvoorwerpen treffen we hier niet aan. We hebben hier wel lekker geluncht.
Een aantal gerechten kunnen ze op dit moment niet bereiden omdat de stroom weer
eens is uitgevallen. Maar de bekende samosa’s hebben ze wel en deze zijn weer
heerlijk. Moet we in Nederland ook maar eens vaker eten. Zoals al eerder
geschreven is Joseph Islamiet, voor hem geen samosa maar een kippetje. Trouwens
Joseph heten en Islamiet zijn???
De
graftombe van Wamala is heel interessant. Ook hier vertelt een gids het verhaal
over de diverse koningen die hier begraven liggen. Voordat we het gebouw, wat de
vorm heeft van een hele grote ronde hut, moeten we onze schoenen als respect
voor de koningen uittrekken.Op de grond van de hut liggen allemaal gevlochten
maten. Hierop zittend kan je goed rond kijken. Het is eigenlijk verbazingwekkend
hoe groot deze hut (je kan eigenlijk beter bouwwerk zeggen) eigenlijk is. Aan de
buitenkant zie je dat er niet echt vanaf. Binnen staan portretten van de 4
koningen met daarbij de diverse onderscheidingen en speren die hen toebehoorden.
Naast dit groot bouwwerk staan nog wat kleinere huisjes die door de vrouwen van
de koningen werden bewoond. Sommige van deze vrouwen wonen er nog en onderhouden
het interieur van de tombe.
De
volgende plaats waar we naar toegaan is de Namirembe Kathedraal. De gids vertelt
ons het hele verhaal over deze kathedraal. Het zit er van binnen mooi uit.
Ondanks dat het een katholieke kerk is, is er van binnen weinig pracht en praal.
De buitenkant ziet er redelijk nieuw uit. Het blijkt dan ook dat deze kerk 3
keer is opgebouwd. Door allerlei omstandigheden, oorlog, brand, etc is de kerk
steeds ingestort. Na al deze culturele informatie is het even tijd voor
ontspanning. We laten ons dan ook bij Steers (even internetten) afzetten en
geven Joseph het bedrag dat we gisteravond met hem hebben afgesproken. Hij is
blij en bijzonder dankbaar.
Van
het internetten wordt je toch wel dorstig, dus nog maar even naar het
Speke-hotel voor een biertje. 
Inmiddels regent het. Jammer dan we met Joseph niet
hebben afgesproken om ons ergens op te halen. Door de regen dus maar weer naar
het busstation lopen. We kunnen nu redelijk snel de matatu vinden die ons naar
huis brengt. Helaas is de bus nog niet helemaal vol, dus even wachten. We worden
wat geamuseerd door een witte mevrouw die niet helemaal jofel is. Het is in de
bus bloedheet, maar zij wil graag dat de raampjes dichtgaan. Na wat heen en weer
gepraat wordt de mevrouw vriendelijk doch dringend gevraagd de bus te verlaten.
Zonder gedoe gebeurt dat dan ook. De bus is inmiddels vol en gaan dan ook
rijden.
In
het restaurant hebben we een paar dagen geleden mensen zien fonduen. Dat lijkt
ons wel wat voor vanavond. In Afrika fonduen, hoe kom je er op! Ach je bent maar
1 keer jarig tenslotte.Ik moet zeggen het was erg lekker. Het duurde even
voordat het allemaal op tafel stond (waarschijnlijk omdat de stroom een paar
keer is uitgevallen), maar het is de moeite waard. Het is iets anders dan wij
gewend zijn, want je krijgt hier maar 1 soort vlees (biefstuk en dat is echt
niet verkeerd), sla, tomaatjes met ui en frietjes. Een echt feestmaal voor
Ben zijn verjaardag.Om plm. 22:30 uur worden we door Joseph weer naar huis
gebracht. Inmiddels is er weer stroom.
9-9-2003
Vandaag de
laatste dag die we in Oeganda door brengen. Morgenvroeg gaan we naar huis. Het
enige wat we vandaag op onze agenda hebben staan is het Nationaal Museum. We
slapen dan ook uit en doen alles op ons gemakkie.
Na
het ontbijt met een matatu naar het busstation van Kampala. Vanaf hier willen we
naar het Museum lopen. Op zich is het een behoorlijke tippel. Op Kampala Road
nemen we dan toch maar een taxi. We hebben het idee dat we wel een paar uur ons
in het museum kunnen vermaken, dus de taxichauffeur hoeft niet op ons te
wachten. Het museum valt wat tegen. Volgens de Elmar-gids moet het een van de
mooiste musea van Afrika zijn. Wat ik al eerder schreef is deze gids niet echt
geweldig, want dit museum is niet te vergelijken met het Nationaal Museum van
bijvoorbeeld Nairobi. Na plm. 1 ½ uur zijn we hier dan ook wel uitgekeken. Wat
wel leuk is, is de demonstratie van de diverse muziekinstrumenten die zij
hebben. Zo kunnen we ook het geluid horen en zien hoe men een trompet bespeelt
die wij in Kisoro gekocht hebben. Van de muziekkanten hebben we een
muziekcassette gekocht. Helaas kunnen we deze daar niet beluisteren. Het is dus
een verrassing als we thuis zijn hoe deze klinkt.
We
lopen terug naar het centrum. 
Het is warm, dus zo her en der wat gedronken en in het
Speke-hotel geluncht. Omdat we thuis nog het een en ander moeten inpakken gaan
we bijtijds terug naar het busstation. Eigenlijk wil ik toch nog wel een jurk
erbij kopen om op te hangen. Bij het busstation zijn verschillende winkeltjes
dus hier nog maar eens wat rond geneusd. Het zijn zoveel winkeltjes die ook nog
eens erg op elkaar lijken zodat ik niet meer goed weet waar ik nu wat heb
gezien. Maar dan toch eindelijk een mooi jurk gevonden en gekocht.
En
nu naar huis inpakken. Het is even een gedoe om alles goed ingepakt te krijgen.
Vooral de trompet. Ook dit is gelukt. We hebben de trompet gevuld met kleding,
karton en een slaapzaak eromheen en vervolgens in een soort jutezak gedaan. Dit
moet heelhuids in Nederland aankomen. De houten beeldjes, doen we maar in de
handbagage om het gewicht van de rugzakken wat laag te houden. Met veel geduw en
de nodige zweetdruppeltjes krijgen we dan toch alles ingepakt. Tijd om
even uit te wasemen, een drankje en de reis nog eens te overdenken!
Voor de
laatste keer een heerlijke Oegandese Pepersteak eten bij het “Petit Restaurant”.
Bart gaat gezellig mee. Misschien kan na het eten nog een deal gesloten worden
tussen Bart en Joseph. Mochten er meer mensen zijn die een taxi voor een paar
uur willen regelen dan kan Bart Joseph misschien bellen. Wanneer we onze hand
opsteken komt de taxi van Joseph aanrijden. De chauffeur is echter niet Joseph.
Joseph is ziek of denk hij dat hij voor de komende tijd wel genoeg heeft
verdiend om even er mee op te houden? Ik denk eerlijk gezegd het laatste. Als we
thuis zijn gaan we meteen naar bed. Morgen worden we om 06:15 uur
opgehaald.
10-9-2003
Voor de
laatste keer is er weer een heerlijk ontbijtje klaar gemaakt. Na het ontbijt is
het dan zover.
Om
06:15 uur komt de chauffeur om ons met een busje naar het vliegveld te brengen.
Afscheid van Bart genomen en van één van de honden en bedankt voor de heerlijke
dagen in zijn guesthouse. Eerst nog even tanken en olie erbij gooien voordat we
echt op weggaan naar vliegveld.
Voor dat we
het terrein van het vliegveld komen is er een extra veiligheidscontrole. Een
president van een van de omringende landen is op bezoek en vertrek vandaag vanaf
dit vliegveld. We moeten het busje uit en worden vervolgens gefouilleerd en het
busje onderzocht. Hierna mogen we er weer in. Nu wordt het spannend. Zal het
inchecken geen problemen opleveren omdat we toch wel boven het gewicht zitten?
Na lang wachten zijn we dan eindelijk aan de beurt om in te checken. Het valt
allemaal mee. Het overgewicht is niet zoveel dat ze er een probleem van maken en
mogen we door. Gelukkig!
Om
de tijd te doden totdat we mogen instappen nog wat in de taxfree-winkeltjes
rondkijken. En dan is het zover. Instappen. We hebben weer lekker plaatsen. Veel
beenruimte en naast elkaar. De reis verloopt voorspoedig.
We
komen op tijd in Engeland aan waar we 1 ½ uur moeten wachten voor de verbinding
naar Amsterdam. Op tijd landen we in Amsterdam en is dan nu echt de aan te
bevelen reis voorbij.