Reisverslag Johannesburg - Kaapstad
via Zimbabwe,Botswana,Namibië
22 september
– 20 oktober 2001
Deelnemers: Kea en Jos Kral, Jenny
en Rin van Dijk, Edith Plenk en Maarten van de Sande,
Frits van der Veer, Betty
en Ton Nieuwenweg, Bertine Vuurens en Bert Klinkenberg
Reisbegeleider: Koos van Zegeren
Chauffeur en kok: Teddy en Benson
Organisaties: Ashraf en World Wide Adventures
Verslag
Zaterdag 22
september
Eindelijk is het dan zover en komt Paul ons halen om naar Schiphol te brengen. De bedoeling is dat wij ons bij de incheckbalie verzamelen. En jawel er staat al een mevrouw op ons te wachten. Dit is dus niet iemand van Ashraf maar is één van de deelnemers. Kea wel te verstaan. Op de vraag of zij alleen reisde vertelde zij dat zij met haar echtgenoot is, maar “die zwerft altijd rond, maar komt gelukkig wel altijd op tijd terug”. De eerste kennismaking!
De reisbegeleider is er niet. Die komt ons op het vliegveld van Johannesburg ophalen. Geen enkel probleem dus. Op naar het inchecken. Dit levert een probleem op omdat de vlucht die wij moeten nemen er niet, of te laat, is. Ook geen probleem dan nemen we de volgende vlucht. Ons is gegarandeerd dat het vliegtuig in Heathrow op ons zou wachten. Ja, we vliegen dus via Engeland. Zoals gebruikelijk op vliegvelden ook hier wat rondhangen. Nog wat met 2 andere deelnemers gesproken. Rin en Jenny. Een beetje aftasten wat voor gezelschap het is.
Eindelijk is het vliegtuig er. Instappen en op richting Engeland. We zitten allemaal bij elkaar en is het makkelijk om elkaar wat beter te leren kennen. Al pratende komen we er achter dat we nog 2 deelnemers missen. Raar. Zullen het die en die zijn die daar en daar zitten?? De vlucht naar Engeland verloopt probleemloos.
Op Heathrow wel even zoeken waar we naar toe moeten om het vliegtuig naar Johannesburg te halen. We zijn gelukkig op tijd. Het inchecken is niet nodig omdat dat al op Schiphol gedaan is. Ook hier zitten we weer bij elkaar. De 2 missende deelnemers zijn er nog steeds niet!!
Naast Frits zit een vreemde man. Nadat deze vreemde wat van onze
gesprekken heeft opgevangen blijkt dit onze reisbegeleider te zijn!! Hij hoorde
pas op het laatste moment dat hij deze reis zou begeleiden en had geen tijd
om vooruit naar Johannesburg te gaan. Vandaar. Hij vertelt ons dat de 2 missende
deelnemers Edith en Maarten zijn, die al een week in Zuid-Afrika zijn. Eindelijk
het "mysterie" opgelost!
Zondag 23
september
Johannesburg plm. 09:00 uur? Het ophalen van de bagage, paspoortcontrole, etc. verloopt als een speer. In de aankomsthal staan Edith en Maarten en Ted, onze chauffeur. Ben en Ted lopen alvast naar de truck terwijl de anderen nog op hun spullen staan te wachten of geld aan het wisselen zijn.
Ben komt als een kind zo blij terug. De truck blijkt ongeveer hetzelfde te zijn als de truck die we in Kenia hadden. Zitplaatsen langs de lange kant van de truck. Perfect!
Snel de spullen in laden en op naar Hotel 224 in Pretoria. Daar
aangekomen eerst even een kennismakingspraatje van Koos. Daarna snel de spullen
naar de kamers gebracht en de stad Pretoria in met Frits, Edith, Maarten,
Bertine en Bert. 
Een vrijrustige stad. Komt misschien ook wel doordat het zondag is. Eerst zijn we naar de Union Buildings gelopen. Hier heeft de inauguratie van Nelson Mandela plaatsgevonden. Van daar richting Church Square.
Op het Church Square staat het beeld van Kruger. Een mooi plein met mooie oude huizen er omheen. In het Ritz-cafe lekker een biertje gepakt en wat gegeten. We zijn net klaar als Koos komt aanlopen.
Nadat we nog langs het Paul Kruger House gelopen zijn hebben pikken we Koos weer op en lopen met elkaar weer richting hotel.
Zoals geschreven, het komt misschien door de zondag maar Pretoria vinden wij een vreemde, saaie stad. De apartheid is dan wel afgeschaft maar hier voel je het nog wel degelijk. Zeker in het hotel waar we omstreeks 17:00 uur terug zijn.
Hier
nog en biertje drinken voordat we richting kamer gaan om ons wat te verfrissen.
Dat is ook wel nodig nadat we zaterdagochtend voor het laatst de douche hedden
gevoeld. We besluiten om in het hotel te eten. Het hotel ligt iets buiten
het centrum en we zijn toch wel wat voorzichtig. Als we beneden komen zit
bijna iedereen er en hebben we met elkaar gegeten. Na het eten nog wat kletsen en toen lekker naar bed. De volgende
ochtend zullen we om 08:00 uur vertrekken.
Maandag 24
september
Na een heerlijk uitgebreid engels ontbijt staat iedereen om 08:00 uur klaar. Ieder heeft in de truck zijn eigen kist waarin je je rugzak en wat spulletjes in kan doen. Heel handig.
Op naar Duivelskloof. Koos vertelt dat de vorige reisbegeleider
heeft aangegeven dat we hier beter 1 dag kunnen blijven dan de geplande 2
dagen. In Chobe zullen we namelijk maar 1 dag zijn terwijl dat eigenlijk te
weinig is. Iedereen gaat akkoord. 
Onderweg o.a. Naboomspruit worden boodschappen gedaan. Hier kopen we slotjes voor de kisten. Ook hier hebben we een vreemd, vervelend gevoel. Het is trouwens wel grappig om het Afrikaans te lezen. Je hebt niet echt het gevoel dat je in Afrika bent.
De rit naar Duivelskloof is prachtig. Afwisselend landschap maar helaas weinig dorpjes. Bij een stuwmeer even gestopt. Volgens de bordjes moeten hier Nijlpaarden en krokodillen zijn. Laten die er nu net niet zijn!
Na even zoeken komen we aan bij de Jambulani Lodge. Een luxe oord met prachtige kamers, kingsize bedden en vooral een heerlijke douche. Het is jammer dat we laat aankomen, want er is nauwelijks tijd om de omgeving te bekijken. Na een heerlijke douche gaan we richting bar.
Met elkaar eten we hier. Het eten is heerlijk maar vooral ook gezellig. Tot nog toe is het een gezellige groep.
Ook
in deze lodge hangt een rare sfeer. Het zijn de echte Boeren die hier de overhand
hebben. Omdat we de volgende dag alweer om 07:00 uur zullen vertrekken gaat
iedereen bijtijds naar bed. Wij nemen nog een drankje en gaan daarna lekker
slapen.
Dinsdag 25
september
Om 06:00 uur op. De boel weer in de truck en daarna lekker ontbijten. Een Engelse ontbijt. Daar zal Ingrid de komende dagen steeds weer van genieten.
Omstreeks. 07:00 uur vertrekken we richting Bulawayo. Een voor ons bekende plaats.
Ondanks dat we diverse stops hebben is het toch een lange vermoeiende reisdag. Het is laat en donker als we op de camping aankomen. Voor het eerst tijdens deze reis “Het opzetten van de tent”. We staan op dezelfde camping als vorige jaar en hebben soortgelijke tenten als vorig jaar. Zijn we eigenlijk wel weggeweest? Helaas zat er een jaar tussen.
Ben heeft nog een onverwachte ontmoeting met Anthony, onze kok van de Kenia-reis.
Door de kok/chauffeur is een heerlijke maaltijd gemaakt. Koos en Ted hebben voor de inkopen gezorgd. Er is zelfs wijn bij het eten.
Tijdens het eten komen al de eerste barstjes in de groep. Er is een drankpot ingesteld. Het is de bedoeling dat uit deze pot de drank wordt betaald (limo, biertje, wijntje, water, etc). De een wil hier wel aan meedoen, de ander weer niet. De een zegt dat hij meer drinkt dan gemiddeld en de ander zegt dat hij alleen maar water drinkt. Kortom: barstjes.
Na het eea uitgesproken te hebben gaat een ieder naar zijn tent.
Voor het eerst weer op een matje slapen. Ik ben benieuwd hoe ik de volgende
dag opsta.
Woensdag 26
september
Om 08:00 uur ontbijt, dus bijtijds opstaan. Na het ontbijt een wasje doen en dan met Kea en Jos de stad in. Het is een raar idee dat we hier vorige jaar ook liepen.
Eerst het Internet cafe opgezocht. Makkelijk als je de weg weet. Snel een mailtje naar huis om het thuisfront gerust te stellen.
In de tussentijd zijn Ben, Jos en Kea bij de buren koffie aan het drinken. Jos en Kea willen graag naar de National Gallery. Wij als cultuurbarbaren gaan mee. Kan nooit kwaad.
Ik moet zeggen het is leuk. Binnen zijn diverse tentoonstellingen. Op een verdieping heb je allemaal aparte ateliers van diverse kunstenaars. Het is leuk om te zien hoe zij met hun kunst bezig zijn. Bij een mooie mevrouw een fraaie batik-doek gezien. Maar ja. geen geld, dat moeten we dus eerst maareens wisselen.
Met Koos is afgesproken dat we elkaar om 11:00 uur bij de markt zullen treffen. Hij weet een plek waar je goedkoop geld kan wisselen. En jawel Koos wijst ons naar een hotel van een Indiër. Ben wisselt hier heel voordelig. Daarna terug naar de Galery om het doek te kopen. Ons eerste souvenir.
Hierna op de binnenplaats van de Gallery lekkere zelfgemaakte ijsthee gedronken. Daarna richting camping. Het is de bedoeling dat we ’s-middags naar het Matopo’s National Park gaan. Hier zijn we vorig jaar ook geweest, maar het is zo mooi dat wanneer je in de buurt bent er zeker naar toe moet gaan. Op weg naar de camping een snelle snack gegeten en dan om 13:00 uur verzamelen en een plaatsje in de jeep zoeken.
We gaan nu een andere kant van het park in. Dit keer geen neushoorns gezien, maar genoeg andere dingen om er weer volop van te genieten. Ook zien we nu andere rotstekeningen.
Vervolgens naar World View. De plek waar Cecil Rhodes begraven ligt. Vanaf hier kan je een prachtige zonsondergang zien.
Omdat nog steeds onduidelijk is of we nu wel of geen kok hebben spreken we onderling af om in de stad te gaan eten. Degene die de trip naar het Matopo’s Park heeft geregeld reserveert ook het Italiaans restaurant. Het eten is redelijk, maar vooral gezellig. De afrekening geeft echter een domper op de gezellige avond. Rekeningen die weer eens niet kloppen. Uiteraard altijd te weinig volgens de eigenaar van de zaak.
Om een uur over 23:30 uur zijn we weer terug op de camping. Iedereen
gaat meteen zijn tent in. Wij dus ook.
Donderdag 27
september
Om 06:00 uur wordt er aan de tent geschut. Ik lig stijf in bed van de schrik. Maar goed het blijkt dus tijd te zijn om op te staan.
Vandaag gaat de reis naar Victoria Waterfalls. Om 08:15 uur is iedereen gereed en vertrekken we. Het wordt weer een lange zit.
Met wat tussenstops (kijken naar chief chairs en boodschappen) komen we omstreeks 16:00 uur op de camping aan. Ja, inderdaad ook hier dezelfde als vorig jaar.
Het is een warme, vermoeiende reis geweest. Jenny en ik voelen ons zo ontzettend warm en vies, dat we met kleren aan het heerlijke zwembad zijn ingesprongen. Niets is dan lekkerder dan een zwembad.
In drijfnatte kleding de tent maar weer opgezet. Toen deze eenmaal stond heb ik de boel verder “ingericht” en is Ben samen met Bertine en Edith begonnen een T-shirt te ontwerpen. Ook nu wordt het weer een T-shirt waarop de reis staat die je aan het doen bent. Het 2e shirt dus voor ons.
Na een douche te hebben gepakt gaan we met Jos en Kea, Rin en
Jenny, Betty en Ton lopen richting Vic Falls. Ook weer langs de Pink Baobab
in de hoop hier een pilsje te kunnen drinken. Het blijkt echter dicht te zijn.
Dan maar naar de Explorer Bar. Het is er erg gezellig. Jos en Kea en wij blijken aardig gemeenschappelijke dingen
te hebben. Lekker drankje op z’n tijd en vooral rustig.
In de bar komen we ook Koos tegen met de “nieuwe” kok. Koos kan toch wel veel regelen!
Na de diverse biertjes weer richting camping. De kok heeft zijn
kunsten op de spaghetti
losgelaten. Het is lekker!
Na nog wat napraten en min of meer bespreken wat we de volgende
dag gaan doen, weer naar bed. Soms ben je daar ook wel aan toe. Je maakt toch
behoorlijk lange dagen.
Vrijdag 28
september
Om 08:00 uur ontbijt en daarna met Kea en Jos richting Vic Falls. Eerst langs de Spar voor wat fris en koel water, iets dat hier onontbeerlijk is. De man met de vele speldjes op zijn colbertje stond weer bij de uitgang van de Spar, net al afgelopen jaar.
Hierna richting de watervallen. 
Toch
nog even naar een craftmarket voor dat we ons laten nat spetteren. Zoals gebruikelijk
bij deze markten heel veel van hetzelfde. Het gaat ons er vooral om te kijken
of er nog stoelen te koop zijn. Dit is het geval maar niet echt mooi en vooral
duur. Na wat afdingen hebben we wel 2 armbandjes gekocht en een bewerkte stok.
Op zich niet zo handig om nu een stok te kopen, omdat we eigenlijk nog de
hele dag voor ons hebben.
Uiteindelijk dan toch bij de watervallen terechtgekomen. Ook voor de 2e keer blijft het een fantastisch gezicht. Er staat nu beduidend meer water dan vorig jaar. Heerlijk op ons gemak rondgewandeld, foto’s gemaakt en gefilmd.
Tot aan de brug Zimbabwe – Zambia gelopen. Onderweg zien we nog 2 hertjes. Deze staan zo dichtbij dat je ze bij wijze van spreken zo kunt aanraken.
Na de watervallen gaan we richting Vic Falls hotel. Het is nog te vroeg voor de high tea. Jammer. In plaats daarvan nemen Ben, Jos en Kea koffie met appelgebak en slagroom en ik een vruchtensalade. Zeker ook niet te versmaden.
Nog wat in de tuin van het hotel rondgelopen en voordat we weer langzaam richting het “centrum” gaan. Hetis nogal dorstig weer dus op de terug weer een biertje gepakt bij de Explorer bar en de Hunter.
In Hunter heeft Ben nog geld voor een goede koers gewisseld. Om 16:00 uur is afgesproken dat we bij de ingang van camping zouden verzamelen om de sunset-cruise te gaan doen.
Vorig jaar waren we hier laaiend enthousiast over, nu viel het eigenlijk wat tegen. Geen uitgebreide maaltijd, maar snacks en weinig dieren. Jammer!
Om 19:00 uur zijn we dan ook weer terug. Een aantal gaan naar de camping, anderen gaan nog bij Mama Africa eten. Helaas viel ook dat tegen. Nou dan maar naar de bar Wild Thing in het Kingdom hotel. Het valt niet mee die avond, want ook daar was niets te doen.
Behalve Ben, Koos, Ted, Benson en ik gaan de rest richting camping. Wij gaan richting Explorer waar het hartstikke druk is.
En wie kwamen we daar tegen? Een oude vlam van een van onze vorige reisgenoten. Evans. Het is wel grappig dat hij Ben meteen herkende. Er wordt meteen gevraagd of we nog contact met Elisabeth (reisgenoot van een vorige reis) hedden. Evans gaat nl binnenkort naar Engeland en zou het toch wel leuk vinden om haar weer te ontmoeten (al was het maar voor een slaapplaatsje). Van hem zijn email adres gekregen. Wanneer we thuiskomen zullen we Elisabeth meteen berichten dat Evans haar wil opzoeken. Ik ben benieuwd of dat er ook inderdaad van komt.
Tot sluitingstijd lekker gedanst en gedronken. Hierna met z’n
allen richting camping waar Ted ons heeft afgezet. Hij ging nog verder, maar
wij rolden onze tent in.
Zaterdag 29 september
Alweer om 08:00 uur ontbijt. Het is een relaxte ochtend. We hoeven helemaal niets. Ben gaat naar Vic Falls en ik ga lekker bij het zwembad liggen. Jenny blijft ook op de camping omdat zij zich niet lekker voelt.
Daar zitten we dan met z’n 2-en. Op de camping lopen wat bavianen. Het aantal wordt echter steeds groter. De sinasappel die een paar meter van mij vandaan ligt wordt door z’n grote baviaan wel even gehaald. Van dichtbij zijn deze dieren toch wel groot en eng moet ik zeggen. Ik denk dat er op een gegeven moment wel 40 apen rond ons lopen. Ik moet zeggen echt prettig voelen we ons niet en zoeken wat grote stenen om ons, wanneer het nodig mocht zijn, te verweren. Gelukkig komt er een medewerker van de camping aan om de apen weg te jagen. We voelen ons hierna een stuk relaxter.
Ben komt tussendoor nog even terug om geld op te halen want hij heeft een aardig jack gezien en wil dat kopen.
Om 12:00 uur is afgesproken dat we ons weer op de camping zullen verzamelen om te lunchen en vervolgens naar Botswana te vertrekken. Het wordt iets later omdat het wachten is op Frits die op zijn video van het raften bij Shearwater zit te wachten. Maar goed uiteindelijk gaan we toch richting Botswana.
De grensovergang gaat vrij soepel. Tegen het einde van de middag komen we op de camping aan.
Een camping die direct aan de Chobe rivier ligt. Het is er nogal druk, dus een plekje aan de rivier zit er helaas niet in.
Nadat de tent is opgezet onder het genot van een biertje naar een prachtige zonsondergang met vele olifanten gekeken. Echt prachtig. Tegen de tijd dat de zon onder is, is ook het eten klaar.
Na het eten nog even terug naar de bar.
Zondag 30
september
Normaal is zondag de dag dat je uit kan slapen. Kan, want bij ons gaat om 05:00 uur de wekker en om 06:00 begint de gamedrive. Ja, vakantie of niet!!.
In 2 trucks gaan we het park in. Het landschap is bizar.
Je kan zien dat hier vele olifanten leven. Alles is dor en droog met veel afgeknapte bomen, kortom verwoest landschap. Olifanten blijken echte slopers te zijn. Tot 10:00 uur door het park en langs de rivier gereden. We hebben o.a. olifanten, leeuwen, koedoes, impala’s en waterbok gezien.
Om 10:30 uur zijn we weer op de camping. Deze heeft een zwembad, dus heerlijk de rest van de dag aan het zwembad doorgebracht. Het breekt je wel op, dat om 5:00 uur opstaan. Het slapen bij het zwembad (wat de bedoeling is) is alleen niet zo’n succes. Daarom maar wat gaan zwemmen om af te koelen, want het is behoorlijk warm.
Tot
15:00 uur hebben we de tijd aan ons zelf. Hierna gaan we met een boot over
de Chobe rivier varen. 
Ook
dit is een geweldige ervaring. Olifanten die maar een meter van je vandaan
aan het zwemmen zijn of lekker in de modder liggen te rollen en dat in grote
hoeveelheden. Verder veel nijlpaarden, vogels, krokodillen, buffels. Eigenlijk
te veel om op te noemen. Fantastisch!! Je weet af en toe eigenlijk niet waar
je allemaal naar moet kijken.
Rond 18:00 uur zijn we terug. Zoals inmiddels gebruikelijk eerst even naar de bar voor een heerlijk koel biertje en hierna eten. Benson kan toch wel een heerlijke maaltijd maken met de beperkte middelen die hij heeft.
Na
het eten nog een pilsje en dan lekker naar bed want … Jawel de volgende dag
om 05:00 uur op vanwege de lange rit.
Maandag 1
oktober
Om 05:00 uur dus de wekker. 06:00 uur weg voor een 600 km lange rit richting Maun.
Het is een een redelijk saaie weg, althans van wat ik ervan gezien heb. De vermoeidheid slaat af en toe behoorlijk toe. Voor de afwisseling zie je soms een zoutvlakte, maar over het algemeen veel kale saaie vlaktes. Het is dan ook een lange zit.
Onderweg natuurlijk wel gestopt voor de lunch.
Aankomst op de camping omstreeks 16:00 uur. Ook dit is zo langzamerhand een ritueel. Tent opzetten, badpak aan, zwembad of biertje. Na zo’n lang rit blijft het koele water van zo’n zwembad toch wel heerlijk. Na het zwemmen heerlijk uitgebreid gedouched en toen richting ja ja de bar/restaurant. Op het terras aan het water heerlijk zitten met een nog heerlijker flesje Hunter (een soort met bier met appelsap, erg lekker en fris). Het stik hier wel van de mieren. We bekijken dan ook hoe een grote hoeveelheid mieren omgaan met limonade en hoe zij een chipje richting hol vervoeren. Zeer boeiend kan ik zeggen.
Aan de overkant van de rivier zijn kinderen aan het droogwater skiën. Eén kind staat op een stukje karton waar een touw is vastgemaakt en de ander trek aan het touw. Je moet je toch met iets amuseren en Afrikaanse kinderen zijn zeer vindingrijk mag ik wel zeggen.
In de tijd dat we op het terras zitten zorgen Benson en degene
die dienst hebben voor weer een heerlijke maaltijd. En jawel nog een pilsje
en dan naar bed. Het zijn vermoeiende dagen, zeker als je ook nog van de avonden
wilt genieten. Maar morgen is het feest. We worden dan pas om 08:30 uur opgehaald.
YES uitslapen dus!
Dinsdag 2
oktober
Om 08:30 uur worden opgehaald om naar de Okavanga Delta te gaan. Proviand, rugzakken, tenten, kortom alles mee, want we blijven ook een nacht op een eilandje slapen.
Na plm. een uur over zandweggetjes te rijden komen we dan bij de Delta aan waar de mokoro’s al klaar liggen. Een mokoro is een uitgeholde boomstam. Zeer wankel dus.
Met veel zorg wordt een zitplaats voor ons georganiseerd in zo’n mokoro. Stro op de bodem, daarover een van onze matjes en de rugzakken als rugleuning. Ben en ik hebben mazzel want ons bootje is niet lek. Anderen zie ik onderweg hozen. Iets minder leuk dus.
De mokoro wordt net als in Giethoorn door een punter voortgeduwd. Het is een geweldige ervaring om zo tussen het riet en de verschillende waterplanten door te varen.
Na plm. 1 ½ uur varen komen we op het eilandje aan. De punters blijven ook de tijd dat wij hier zijn. Samen met Benson wordt voor wat hout en eten gezorgd, terwijl wij onze tenten opzetten. Ook een toilet wordt gemaakt (een groot gat in de grond met een grot boomstronk er overheen diende als zitplaats) . Volgens mij heeft hier niemand gebruik van gemaakt.
Na het eten kunnen we een wandeling maken of lekker zwemmen. We kiezen voor het laatste (althans Ingrid). Na een stukje lopen en ploeteren door de blubber (het lijkt wel wadlopen) komen we dan in een open stuk. Heerlijk poedelen. Het is een raar idee dat hier de volgende keer waarschijnlijk olifanten en nijlpaarden doorheen waden.
Na het zwemmen weer naar de tent. Tegen het einde van middag gaan we weer een stukje varen in de hoop nog nijlpaarden te zien. Helaas niets! Het is ondanks het gewiebel in zo’n bootje toch wel erg relaxed om je zo te laten voortduwen.
Op de kampeerplaats genieten we nog van de mooie zonsondergang.
Hierna is het eten alweer klaar. Na het eten nog wat rondgehangen en toe naar
bed.
Woensdag 3
oktober
Om 06:00 uur op voor een korte of lange wandeling. Ben ging voor de lange. 2 Kilometer vind ik wel genoeg.
Met de mokoro naar het grote eiland (Chief Island). De gids weet
veel over de natuur, planten, etc. te vertellen. We zien alleen erg weinig
dieren. Volgens mij is de gids ook een beetje bang om dicht bij dieren te
komen. Zien we een groep buffels dan gaan wij juist de andere kant op. Dat
is nu juist niet onze bedoeling. De groep buffels is dan ook het enige wat
we gezien hebben. Jammer!
De korte wandeling blijkt ook wat langer te duren dan gepland.
We komen dan tegelijkertijd aan met de groep die de lange wandeling heeft
gedaan. Met elkaar weer in de mokoro’s terug naar ons kampement. Al strompelend
haal ik net de tent. Mijn rug heeft het min of meer begeven. Eerst maar even
liggen en daarna ontbijten. Dit blijkt geen succes. Het ontbijt wel (wentelteefjes,
hoe verzin je om in de bush van Afrika wentelteefjes te eten),maar mijn rug
niet. Na het ontbijt maar blijven liggen totdat we weer in de mokoro terug
gaan naar Maun. Ben in z’n eentjes tentje afbreken, inpakken. De punter heeft
weer een heerlijk bedje in de mokoto voor mij gemaakt.
Met de nodige drugs in mij toch weer in Maun aangekomen. Ben
heeft weer het tentje opgezet zodat ik lekker bij het zwembad kon liggen.
Tot het weer tijd werd voor een pilsje. Eten wordt ons in het restaurant aangeboden.
Ben een cheeseburger en ik heerlijke Samosa. Hoe laat we naar bed gaan weet
ik niet meer, maar zoals gebruikelijk waren we wel weer een van de laatsten.
Donderdag 4
oktober
Om 08:00 uur vliegen, dus uiterlijk om 06:30uur op. Ontbijten, tentje inpakken.
Het
is de bedoeling om over de Okavanga-delta te vliegen. Ik ga sowieso, Ben is
door Edith overgehaald om ook mee te gaan. Met bevende knieën gaat Ben samen
met Bertine, Jos, Kea en ik dan toch het vliegtuigje in.
Het is een fantastisch gezicht. Daar waar je de dag ervoor in een mokoro heb rondgepeddeld vlieg je er nu overheen. Prachtig die kuddes olifanten, buffels, etc die je vanuit de lucht ziet. Een geweldige ervaring! We vliegen een uur over de delta. Eigenlijk zou jezelf zo’n vliegtuigje moeten hebben omdat een uur gewoon tekort is!
Het is de fl. 100,-- ruim waard (alleen Bertine was misselijk geworden, goed zo Ben!).
Na het vliegen gaan we op weg naar Botswana. Ook weer een prachtig landschap. Vanwege mijn rug voel ik mij helaas niet zo lekker. M.a.w. weinig verder van de omgeving gezien.
We rijden aardig langs de kant van Angola. Is best wel een beetje eng. Veel militair gedoe langs de kant van de weg. Ook via een militairenpost naar de Popta-Falls. Dit is mooi maar heel anders dan de Vic-Falls. Eigenlijk niet te vergelijken, veel kleiner.
Een aantal mensen zijn lekker in de waterval aan het poedelen. Er was ook een aardig strandje bij. Op zich een mooie plek om te kamperen als er wat meer voorzieningen zouden zijn.
Dus op naar de camping waar we afgesproken hebben. Over een behoorlijk stof weg komen we dan bij een oase aan. Kamperen op gras! Wat een luxe. De camping wordt bemenst door Engelsen. Het is er romantisch. De douches en toilet zijn met kaarsen verlicht.
Na aankomst eerst wat drinken voordat de tent wordtNa het opzetten
douchen en lekkere schone kleren aan. opgezet. Helaas voel ik mij nog steeds
niet lekker, dus na de douche even liggen in de hoop dat het wat beter gaat.
Dus niet. Van Ben heb ik achteraf begrepen dat de locale bevolking traditionele
dansen heeft gedaan en dat Benson een heerlijke Afrikaanse maaltijd heeft
gemaakt. Het klinkt erg aantrekkelijk, maar ik heb hier absoluut geen zin
in. Erg jammer. Juist omdat ik graag in contact met de lokale bevolking wil
komen. Dus een deel van de avond kan ik niet beschrijven.
Vrijdag
5 oktober
Om 07:00 uur op. Ik heb lekker geslapen en voel me een stuk fitter.
Half acht ontbijt, 08:00 uur culturele wandeling door het nabij gelegen dorp.
Het blijft leuk om te zien hoe mensen hier leven en wonen. Uiteraard wordt er bier gemaakt. Een grote ton met bovenop een hoop drab. Iedereen mag proeven. Ik doe het maar niet, ik ben allang blij dat ik me fitter voel. Ook nog even het huis (hutje) de rondleider bekeken. Er kan net een 2 persoonsmatras in, keuken is buiten. De huizen worden zo gemaakt zoals de voorouders het deden en de kinderen zullen hun huizen ook weer zo maken. Het is in onze ogen een schamele bedoeling.
Buiten het dorp is een groot stuk land waarop de koeien lopen.
Om 10:00 uur zijn we terug op de camping om direct richting Groot Fontein te vertrekken.
Een rit met een wisselend landschap. Aan het einde van de middag komen we op de camping aan. Op zich een mooie camping, het ligt alleen jammer genoeg aan een drukke weg. Na het opzetten van de tent lekker douchen en wat over de camping rondgelopen. En voordat je het weet is het weer etenstijd.
Na het eten gaat iedereen bijtijds naar bed. Behalve….. Ben en
ik hebben nog niet veel slaap en willen eigenlijk wel naar een bar/kroeg.
Ted weet wel iets. Dus met Ted, Benson Koos en wij richting de bar. Het ziet
er lekker en figuurlijk zwart van de mensen. De bar is eigenlijk een soort
van casino/hoerentent. Boven de bar is een traliewerk tot zo hoog/laag dat
er net een glas of flesje onderdoor kan. Een mevrouw spreekt mij aan met de
vraag of we wel goed zitten want de bar voor de witte mensen was eigenlijk
om de hoek!!! De heren wordt regelmatig gevraagd of ze geen zin hebben om
met de dames naar bed te gaan. Dat wordt dus maar niet gedaan, althans niet
door Koos en Ben. Wat de andere heren doen weten we niet. Om plm. 23:00 uur
gaat de tent dicht, dus dan maar naar een andere. De andere kroeg blijkt een
groot lokaal met Tl-licht en ook weer tralies boven de bar. Tot plm. 24:00
uur blijven we hier. Toen gedrieën (Koos, Ben en ik) weer richting camping.
Ted en Benson zouden iets later komen. Het was een leuke dag.
Zaterdag 6
oktober
Om 07:00 uur op, ontbijten en dan boodschappen doen. Drank, limonade, voedsel en een zaklamp. Onze zaklamp is waarschijnlijk gister tijdens ons uitgaan?!?! verloren. In de winkel drinken we met Jennie en Rin koffie. Eindelijk eens echte koffie in plaats van de Nescafe uit de truck.
Na de boodschappen gaan we richting camping Namotoni Ethosapark. Tegen de lunch komen we hier aan. Wij hebben corvee dus samen met Benson de lunch de gemaakt. En uiteraard was deze lunch het heerlijk!
Om 15:30 uur zullen we een gamedrive doen, dus nog even tijd
om een duik in het zwembad te maken en naar de drinkplaats voor de dieren
te kijken. 
Bij
de drinkplaats staan banken zodat je naar een schouwspel van drinkende dieren
kunt kijken. ’s-Avonds is de drinkplaats verlicht.
Om 15:30 uur gaan we richting truck. Met onze truck gaan we de gamedrive doen. Ted rijdt wat te hard over de stoffige wegen om alles goed te kunnen zien. Ondanks dat, toch veel dieren gezien.
Als stofmensen komen we om plm 19:00 uur op de camping terug. Met Jos en Kea hebben we afgesproken om in het restaurant te eten. Jos en Kea gaan alvast om een plaatsje te reserveren en Ben en ik nemen snel een duik onder de douche. Lekker fris en schoon gaan we richting restaurant.
Het is maar goed dat Kea en Jos een plaatsje gereserveerd hebben, want het is er behoorlijk druk. Er is een lopend buffet, dus eerst maar eens langs de voorgerechten. Heerlijke vis en diverse salades. Ziet er niet alleen heerlijk uit, het IS ook heerlijk. Lekker wijntje erbij. Iets wat je wel aan Jos kunt overlaten.
Na het voorgerecht eventjes te hebben laten zakken, op naar het hoofdgerecht! Voor het eerst springbok gegeten. Je moet even slikken omdat je net ’s-middags deze dieren in de natuur hebt bewonderd en het nu op je bord hebt liggen. Maar ik moet zeggen; het smaakte heerlijk. Het zwijn (zulke grappige beestjes!) is ook heerlijk, de beef iets minder.
Na
onze buiken vol te hebben gegeten en gedronken gaan we naar de tent. Maar
toch nog even naar de nu verlichte drinkplaats. Ben heeft zich voorgenomen
om niet te gaan slapen maar de nacht bij de drinkplaats door te brengen. Je
weet maar nooit wat je ziet. Ik heb hier geen zin in en gia lekker in het
tentje slapen.
Zondag 7 oktober
Heel vroeg op want nog even naar de uitkijkpost en om 07:00 uur weer een gamedrive.
Ben zit nog steeds bij de uitkijkpost/drinkplaats. Nu weinig dieren, ook tijdens de nacht vertelt Ben.
Om 07:00 uur dus weer een gamedrive. Dit keer rijdt Ted een stuk rustiger. Maar ik moet zeggen dat ik een beetje dierenmoe begin te worden. Na de gamedrive ontbijt, tenten opruimen en op naar de volgende camping. Ook deze camping is weer in het Etosha-park.
De rit naar deze camping is eigenlijk 1 grote gamedrive. Tussen de middag op een andere camping gegeten en lekker een plons in het zwembar genomen. Heerlijk even stofvrij te zijn.
Na de lunch de gamedrive vervolgd. In de namiddag komen we bij de camping aan waar we overnachten. De camping is een stuk minder dan de vorige maar heeft wel weer een mooiere drinkplaats/uitkijkpost voor de dieren.
Eerst weer de tenten opzetten en een douche nemen voordat we richting uitkijkpost gaan. Hier zijn veel meer dieren te zien dan bij de vorige camping. Van het kijken wordt je wel erg dorstig dus maar eens op zoek naar een bar. En jawel gevonden. Lekker tapbiertje. Na de biertjes via de uitkijkpost naar de truck.
Wat wij gisteravond hebben gedaan (uiteten) gaat nu een andere
deel van de groep dit doen. Na het eten weer even een biertje gepakt. De bar
gaat om 22:00 uur dicht. Jammer. 
Met
degene die uiteten zijn nog even gezellig zitten kletsen. Met elkaar gaan
we nog naar de inmiddels verlichte drinkplaats. Wat een prachtige schouwspel.
Zeker als je de spanning voelt tussen een neushoorn en een olifant. Prachtig!!!!
Wat dat betreft had Ben beter hier op kunnen blijven dan dat hij dat gisteravond
heeft gedaan. Eigenlijk is het zonde om naar bed te gaan. Om plm. 0:30 uur toch maar gedaan.
Maandag 8
oktober
Om 08:00 uur is het de bedoeling het park te verlaten, dus weer vroeg op.
We gaan vandaan richting Waterberg. Onderweg gestopt voor boodschappen. Terwijl Koos dat deed gaan een aantal van ons naar een lekkere bakkerij. Hier kan je nl ook internetten.
De bakkerij is Duits, zoals vele winkeltjes hier. Het is en raar gezicht: in Zuid-Afrika Nederlandse namen, in Namibië Duitse namen.
Na een kopje lekkere koffie met appelgebak en internetten gaan we weer terug naar de truck. De truck heeft wat panne dus eerst opzoek naar een specifiek onderdeel. Het blijft leuk om in een dorpje te staan cq te lopen en al het reilen en zeilen van zo'n dorp te bekijken.
Aan het begin van de middag komen we op de camping aan. Eerst even lunchen. Het is een mooie camping met badgelegenheid! Na de lunch richting zwembad. Het is een aardige klim naar het zwembad. In de hitte valt dat zwaar tegen. Maar als je eenmaal boven bent dan voelt het water weer goddelijk. Dagboek heb ik bij mij omdat ik lekker aan het zwembad het dagboek wil bijwerken. Nu zit het niet echt lekker aan de rand van het bad en het is dorstig, dus richting restaurant. Neen, dit keer geen biertje (voor mij althans) maar een lekkere appelsap. Het zit toch wel een stuk beter als je aan een tafeltje kunt schrijven.
We zitten hier lekker en vooral ook gezellig met Jos en Kea. Helaas blijkt na verloop van tijd dat we, wat er aan voorraad was, hebben opgedronken. Ja wat dan.
Inmiddels blijkt het alweer alweer plm. 17:00 uur te zijn, dus maar richting camping. We zijn nog net op tijd voor het winkeltje, dus wat lekkere koude biertjes kopen. Ook voor degene die helemaal naar de top van de berg zijn gelopen. Bij terugkomst blijkt dat we een gewonde in ons midden hebben gekregen. Betty is tijdens het wandelen door haar enkel gegaan.
Benson is inmiddels met de maaltijd bezig. Vandaag…… YES BRAAI! Braai is een uitgebreide barbecue. Er giaan heel wat lappen vlees op de grill. Het is heerlijk!
Wat minder prettig is, is een Duits meisje dat haar voet gigantisch
verbrand heeft. Of we materiaal hebben tegen brandwonden. Jennie blijkt dit
te hebben, dus was zij meteen verpleegster bij de EHBO. Nog wat nakletsen
en toen naar bed, want de volgende dag weer bijtijds op om richting Windhoek
te gaan.
Dinsdag 9
oktober
Zoals gemeld vandaag bijtijds op. Als we
in 1x doorrijden kunnen we om 13:00 uur in Windhoek zijn.
Onderweg toch nog maar even gestopt bij een struisvogelfarm. Daar worden we door een enthousiaste mevrouw rondgeleid. Na de rondleiding nog even in het winkeltje shoppen. Ben koopt daar z’n 2e hoed en ik een armband en een hesje. Vandaag is ook Ton jarig, dus bij het winkeltje worden we op koffie getrakteerd.
Na de koffie weer de truck in om na een uurtje te stoppen bij een craftmarket. Uiteraard weer heel veel van hetzelfde. Toch kopen nog een mooie vogel voor in de tuin. De vogel is van metaal gemaakt. Erg leuk, maar wel wat onhandig om mee te nemen. Zo goed en zo kwaad als het gaat hebben ze de vogel toch in gepakt. Na het pakken wordt Ben nog een stok aangeboden. Niet voor niets, maar wel bijna voor niets. Dus vooruit, Ben heeft er een stok bij.
Na een uurtje gaan we door naar Windhoek. Om plm. 14:00 uur
komen we in de lodge The Roof of Africa aan. Ted reed nog wel even het hek
eruit maar goed, moet kunnen. 
Na het verdelen van de kamers lunchen we bij de lodge. Tijdens de lunch spreken we af dat we met elkaar in een echt Afrikaans restaurant gaan eten. Om 18:00 uur verzamelen.
Na de lunch gaan we met Jos en Kea richting centrum. Eerst nog maar even langs het restaurant lopen, dan weten we tenminste waar we moeten zijn. Het restaurant is min of meer onderdeel van een museum. Op de galerij van he restaurant een lekker flesje rosé gedronken. Ja, Afrika is een erg dorstig land.
Na het wijntje toch nog richting centrum. Een erg modern centrum waar weinig sfeer hangt. Veel curiosawinkeltjes waar ze ook bushartikelen verkopen. Leuke hebbedingetjes, maar veel te duur. Dus niets gekocht. We hebben ongeveer een uurtje gewandeld om vervolgens bij een Italiaan neer te strijken voor een ijsje. Tegen de tijd dat het ijsje op is, is het ook weer tijd om richting restaurant te gaan.
De rest van de groep is al aanwezig, behalve Koos, Benson en
Ted. Nog maar even wachten dan, maar wel alvast de kaart gevraagd. De kaart
beloofde een spectaculaire maaltijd. Rupsen, krokodil, etc. Een aantal van ons nemen de rupsen als voorgerecht.
Ik hou het maar bij een hot-soup. Ik ben blij dat ik dit heb, als ik de rupsen
zie.
Woensdag 10
oktober
Om 08:00 uur ontbijt. Het gaat allemaal niet zo snel. Het blijkt zelf in een lodge erg moeilijk te zijn om voor 16 personen eitjes te bakken.
Ted en Benson zijn richting consulaat om een visum voor Zuid-Afrika
te krijgen. Dit moet allemaal voor 10:00 uur gebeuren want dan rijden we weg.
Maar ja, this is Africa! M.a.w. geen 10:00 uur. Om plm. 11:00 uur is het dan
zover. Ted en Benson zijn terug. Vervolgens nog een hoop gekrakeel over het
hek dat door Ted eruit is gereden. De eigenaresse begint ook nog eens tegen
ons hoe brutaal Ted eigenlijk wel niet is. De eigenaresse is van Chineze afkomst,
haar man blank. Dus het geijkte, van hoe durft zo’n zwarte man zo tegen ons
te spreken!!! Maar goed dan eindelijk toch op weg richting Sesriem.
Het
is een grillig woestijn landschap waar we doorheer rijden. Veel, heel veel
zand en stof. Om plm. 16:00 uur kommen we op de camping aan. Het is even zoeken
welke plekje nu voor ons bestemd is. Eindelijk de plek gevonden, tentje weer
opzetten en hierna lekker naar het zwembad. Na wat rond gepoedeld te hebben,uiteraard
met een biertje erbij weer richting truck om de camera te halen, want ook
hier is een prachtige zonsondergang. Een mooi gezicht om de zon achter de
zandduinen te zien zakken. Na deze ondergang weer richting truck voor het
diner. Hierna nog wat gekletst en toen weer richting tent.
Donderdag 11
oktober
Om 05:00 uur op om vanaf “Duin 45” de zonsopgang
te zien. Snel de truck in, het is een stuk rijden.
In colonne rijden we richting duin. Er zijn meer groepen die dit gaan doen. De zon komt bijna op als we het duin bereiken. Het is een hele klim om de top te bereiken, zeker gezien het rulle zand. Een stel gaat als een speer het duin op maar haakt halverwege af. Te snel naar boven is niet goed voor je lijf!.
Halverwege kan ik niet meer. Even zitten om vanaf die plek de zon op zien gaan. Volgens mij net zo mooi als wanneer je op de top staat. Maar Ingrid zal Ingrid niet zijn om toch de top te kunnen halen.
Vanaf de top heb je een prachtig uitzicht. Door de zon zijn er
prachtige kleurverschillen te zien.
Vervolgens het duin weer af wat veel
makkelijker gaat dan erop.
Ondertussen heeft Benson een lekker ontbijtje voor ons gemaakt. Raar idee om midden in een duin-/woestijnlandschap te ontbijten. Daarna weer een stukje verder gereden waar een aantal mensen verder vervoerd worden om een lange wandeling te maken.
Het is inmiddels 11:00 uur dus begint het al aardig bloedheet te worden. Wij hebben geen zin om te wandelen, dus blijven we in de truck. De anderen worden als een stuk vee op een truck geladen en weg. Wij kijken een beetje in de buurt van de truck. Op zich ook lekker.
In de loop van de middag richting camping om lekker rond het zwembad te hangen. Na een douche een biertje gedronken en richting truck voor de maaltijd. Er ontstaat een discussie over de rijstijl van Ted. De één vind dat hij te hard rijdt, terwijl de ander dat niet vindt en het anderen kwalijk neemt dat hij daardoor niet de volle zonsopgang heeft kunnen zien. Tijd voor mij om een wasje te doen. Hed absoluut geen zin in dit gezeur. In het dagelijks leven heb ik al genoeg van dit gedoe aan mij hoofd en heb geen zin om dit ook tijdens mijn vakantie te hebben. Ik moet wel zeggen dat Ted soms inderdaad te hard rijdt voor de wegen waarover wij hobbelen.
Nog
een biertje gedronken en toen richting tent. De volgende dag alweer vroeg
op voor een lange rit richting Keetmanshoop.
Vrijdag 12
oktober
Om 06:00 uur op om een uur later weg te rijden.
Het is weer een lange dag rijden over stoffige wegen en woestijnachtig
landschap. Tegen het einde van de middag kwamen we in de buurt van Keetmanshoop
aan. De camping “Quiver Tree Forest Restcamp” was een soort van boerderij.
Struisvogels, zwijntjes, stipkippen, stokstaartjes liepen er los rond. Tentje
opzetten, douchen. Het geijkte ritueel. Ik kom net onder de douche vandaan
wanneer Ben roept dat de eigenaar zijn cheeta’s gaat voeren. Achter een hekwerk
heeft hij 3 cheeta’s zitten. We mogen erbij zijn. We mogen ze zelf nog aaien!
Uiteraard krijgen ze eerst wat te eten, anders zou het misschien toch wat
vervelend kunnen aflopen. Jennie komt op een gegeven moment iets te dicht
bij de cheeta en toen zat er een winkelhaak in haar rok. Na het voederen der
dieren gaan we naar de receptie waar ze lekkere koude biertjes verkopen. In
het zwembad wat ze hebben heb ik zowaar geen zin. Na de nodige biertjes ogaan
we maar weer richting truck. Nog wat lezen tot het diner weer klaar is. Het
is op zich een mooie omgeving waarin de camping lag, veel kokerbomen. Het
is er alleen heel stil. Wij zijn de enigen die hier de nacht zouden doorbrengen.
Iedereen heeft het een beetje gehad en gaat dus op tijd naar bed, ondanks
dat we de volgende dag niet extreem vroeg op moeten.
Zaterdag 13 oktober
De tent van Edith en Maarten zit onder deze beestjes. Bij het verschuiven van de tent blijkt dat zij ook nog op een slang en een schorpioen hebben geslapen. Na het ontruspen en het ontbijt rijden we eerst naar Giant’s Playground.
Een zeer aparte plek met rotsformaties die zo’n 160-180 miljoen
jaar oud zijn. Veel kokerbomen en nog meer rotsen. Heel apart. Je vraagt je
af hoe die rotsblokken er zo komen te liggen. 
Na een klein uurtje hier te hebben gelopen rijden we verder naar Keetmanshoop. Een plaats die in de middle-of-nowhere lijkt te zijn ontstaan. Een plaatsje dat uit vierkanten bestaat. Alle straten lopen parallel aan elkaar. Hier worden we even losgelaten.
Er moeten inkopen gedaan worden voor de komende dagen. We komen dan geen plaatsjes meer tegen. We denken lekker een Duitse konditorei te treffen, lekkere koffie met een stukje taart of lekker broodje. No-way, niets wat er dan ook maar iets op leek. Dan maar in de supermarkt een flesje water kopen. Wat rondgelopen in de hoop nog een internetcafé of iets dergelijke te vinden. En jawel bij navraag blijkt in een hotel hiervoor gelegenheid te zijn. Hier treffen we een ander deel van de groep aan die het café net iets eerder ontdekt heeft. Alle PC's dus bezet. Dan maar hier koffie drinken. Door het zoeken naar een internetcafé was een groot deel van de vrije tijd alweer om, dus snel koffie opdrinken en op naar de truck.
De voedselvoorraad wordt net de truck ingeladen. Vervolgens moeten we even wachten op Koos en een reisbegeleidster van een andere truck. Zij overleggen even over de volgende camping. De andere reisbegeleider heeft het eea geregeld. Het duurt even voordat Koos terugkomt. Koos en dames betekent: Even geduld.
Maar
goed dan toch op weg naar Fish River Canyon. Ook dit is weer indrukwekkend.
De wereld heeft toch wel hele mooie plekjes! In de loop van de middag komen
we op de camping aan. Dit is eigenlijk niet de camping “volgens het rode Ashraf-boekje”.
Een aantal hebben hier toch wel bezwaren tegen en willen eigenlijk naar de
camping zoals beschreven staat. Na een hoop heen en weer gezeur wordt de deal
gemaakt: 1 nacht hier en 1 nacht op de oorspronkelijke camping. Achteraf bezien
een hele goede keuze. De camping wordt gerund door een Belg en een Nederlander.
Ooit via Ashraf hier terechtgekomen en vervolgens de camping begonnen.
Je begint te merken dat steeds meer mensen beionnen te zeuren en geen idee/besef hebben dat ze in Afrika zijn. Afrika met z'n eigen spelregels.
Na het opzetten van de tentjes en de rest van de rupsen verwijderd
te hebben, gaan we richting zwembad. Vanuit het zwembad heb je zicht op de
woestijn. Raar gezicht; voel je water om je heen en je ziet alleen maar zand.
Tegen het eind van de middag gaan we naar de zonsondergang van Fish River
Canyon kijken. 
In
de zon is het erg warm, dus maar naar de bar.
Tegen de tijd dat weg moeten nog snel omgekleed en op naar de zonsondergang. Over de bekende stoffige wegen, maar toch mooie omgeving, komen we bij één van de uitzichtpunten voor de zonsondergang aan. Ook hier zijn we niet de enige. In de truck staan nog wat biertjes en flesjes wijn, dus onder het genot hiervan kijken we naar de zonsondergang.
Het is eigenlijk te moeilijk om het prachtige schouwspel te beschrijven. De schaduw van de bergen tegen de door de zon verlichte wolken. Het is jammer dat er geen rekening mee was gehouden om een maaltijd te kunnen bereiden. Helaas hebben we geen geen houtskool bij ons en dat heb je hier toch echt wel nodig om een vuurtje te kunnen maken.
Tegen 19:00 uur gaan we weer richting camping en daar heeft Benson
alsnog een maaltijd bereidt. Laat gegeten dus, en na het eten richting bed.
Zondag 14
oktober
Op een redelijke tijd opgestaan, tentje afbreken, ontbijten en naar de volgende camping, AiAis waar warm waterbronnen zijn. Dat is lekker, een beetje warmte bij een temperatuur van dik 30 graden!
Door
de canyon gereden, af en toe gestopt om van het uitzicht te genieten. Enkelen
gaan lopen naar het volgende stoppunt. Een prachtig gebied, soms kijk je in
waanzinnige diepten, dan rij je weer door rotsformaties. In de middag komen
we op een waanzinnig luxe camping aan met elektrische fornuizen. Abnormaal.
Ik ben blij dat we nog op de vorige camping hebben gestaan en niet zoals “het
rode boekje” aangaf hier 2 dagen zouden moeten doorbrengen. Dit heeft echt
niets met Afrika van doen.
Voor de lunch is Jennie in het zwembad geweest en komt met enthousiaste verhalen van heerlijk koel water terug. Dus na de lunch zo snel mogelijk badpak aan en richting zwembad. Ik wist niet wat ik voelde toen ik een stap in het bad deed. Ik denk dat 38 graden te koel was. Het water is vies warm.Dan maar in de zon liggen, maar ook dat is niet echt lekker. Ben en Jos zitten bij het restaurant in de schaduw. Leek lekker maar als je op de thermometer kijkt is het 41 graden. Gelukkig is er een (betaald) binnen-zwembad. Op zich belachelijk dat je een binnenbad ingaat omdat het buiten te warm is. Het is een mooi bad, maar vooral ook lekker. Hier breng ik samen met een aantal anderen de middag.
Afgesproken
is om met de gehele groep omstreeks 17:00 uur een welkomstdrankje van Ashraf
te drinken. Tot nog toe was er niet echt gelegenheid om dit te doen.Het was
eigenlijk een afscheidsdrankje, want we nemen afscheid van Ted en Benson (geen
visum voor Zuid-Afrika) en tijdens het eten escaleerde het eea. De ergernis
rondom Ton en Betty komen tijdens het eten tot het hoogtepunt.
Maandag 15
oktober
Bijtijds opgestaan. De laatste trip tot Zuid-Afrika met Ted en Benson. Het visum voor Zuid-Afrika hebben ze niet gekregen. Als cadeautje heb ik hun mijn T-shirts gegeven. Hebben zij er niets aan dan misschien anderen.
Bij de grens van Zuid-Afrika staat de nieuwe chauffeur klaar
en nemen we afscheid van Ted en Benson. Zij gaan met de bus, liften, trein
of wat dan ook richting Zimbabwe.
We hebben nu alleen maar een chauffeur (Naam ben ik even kwijt maar het was een Australiër). Aardige man.
Het doel van vandaag isSpringbok. Rijtijd ongeveer 2 uur, hier overnachten en dan de volgende dag een lange rit naar Kaapstad. De chauffeur heeft echter een ander idee. In Springbok boodschappen doen, lunchen en dan doorrijden zodat we de volgende dag vroeg in Kaapstad zouden zijn. Dit lijkt ons een goed idee. Een uurtje Springbok en dan door.
Het uurtje is voor Ben en mij erg kort. Het wisselen bij de bank kost bijna een uur. Dus halverwege ben ik alvast naar de supermarkt gegaan om wat voor de lunch te kopen. Gelukkig is Ben niet de enige die lang bij de bank moet wachten, dus vertrekken we wat later dan dat uurtje.
Omdat de chauffeur alleen rijdt wordt gevraagd of iemand bij hem voor wil komen zitten. Ben heeft daar wel oren naar. Is wel wat ongezellig voor mij.
Het wat langer door rijden is toch wel langer dan een ieder gedacht
had. Tegen de avond komen we in het Cedergebergte. In een dorpje wordt bier
gekocht, want op de plek waar we logeren is niets. 
We
hebben nog de keuze of een camping of een huisje. Dat is dus niet zo’n moeilijk
keuze: huisje dus. Een aantal mensen begon wat te zeuren omdat we niet wisten
hoelang het verder rijden.
Maar goed, eindelijk zijn we dan op de plek van bestemming. Ja, alweer bij warme baden. De huisjes liggen in de bossen verscholen en het ziet er erg leuk uit. Koloniaals.
Heerlijk geen tentje meer op te zetten. Wat een genot. Er is ook een apart badhuis. In dit huis zijn verschillende kamers met even zovele verschillende baden. Na het uitpakken heerlijk in zo'n een bad gedobberd.
Na het dobberen even op bed liggen. Heerlijk zo’n bed.
Na even gelegen te hebben was de
verrukkelijke maaltijd klaar. Eerst soep en toen een eenpansschotel. De chauffeur
kan heerlijk koken. Na de maaltijd en de afwas nog even een biertje/wijntje
en naar bed. De volgende dag voor het laatst in de truck naar Kaapstad.
Dinsdag 16
oktober
Toen we opstonden regende het. De eerste regen tijdens de vakantie. Raar, gisterochtend 41 graden en nu 21. Nog wat rond gelopen totdat iedereen weer ingepakt is en gaan.
Jammer dat de flappen dicht moeten vanwege de regen. Je mist dan toch een hoop van de omgeving. Tussen de kieren door wel wijngebieden gezien en zo her en der van die mooie witte koloniale huizen. Toch weer een heel ander landschap dan de dagen ervoor. Een stuk groener.
Het is vandaag inderdaad niet zo’n lange rit. Tegen enen komen we in Hotel Lady Hamilton aan. Een hotel dat door Indiërs wordt gerund. Na ons wat opgefrist te hebben gaan wij (Jos, Kea, Ben en ik) richting stad gegaan, nadat we met de groep hebben afgesproken om tegen 18:00 uur weer in het hotel te zijn. We geven dan aan Koos aan wat we de volgende dag willen doen. Koos regelt het dan het een en ander.. Dus op richting stad.
In een koffieshop in Longstreet eerst wat eten. Wat we wilde eten hebben ze niet, maar het eindigt toch met een lekker broodje en een frisje. Het is een mooie, maar ook typische stad. Veel koloniale huizen met daarnaast of er achter weer de meest moderne gebouwen. Trouwens ook een hele andere sfeer dan in Pretoria. Veel gemoedelijker.
Na wat rondgelopen te hebben, stoppen we bij een kroegje voor een biertje. De kroeg blijkt van een Rotterdammer te zijn die hier 32 jaar geleden naar toe is verhuist. Een aardige man. Hij heeft een terras buiten, dus wij zitten heerlijk van de langslopende mensen te genieten. Wat ik wel typisch vind voor zo’n wereldstad, is dat tussen 17:00 – 18:00 uur de stad wel leeg lijkt te lopen. Na 18:00 uur is het bijna uitgestorven. Je ziet nog wel mensen rond supermarkten hangen, meestal zwervers, maar over het algemeen is het leeg.
Met de groep hebben we min of meer afgesproken om de laatste avond met elkaar ergens te gaan eten. Toen we weer terug liepen naar het hotel komen we in Longstreet een wildrestaurant tegen. Het zit er wat kitscherig maar toch wel gezellig uit. Jos, Kea, Ben en ik besluiten ’s-avonds hier te eten. Mocht het nu goed zijn, dan is het misschien iets om met de groep te gaan eten.
In het hotel zit Koos al op ons te wachten. Omdat we niet zoveel tijd in Kaapstad hebben willen we als een Japanner die Europa in 3-dagen doet ook zoiets in Kaapstad doen. Dus vele foldertjes doorlezen. Uiteindelijk hebben we keuze uit een privé-dagtrip f 250,-- pp of een groepsdagtrip a f 100,-- pp. Voor het laatste kiezen we en we besluiten meteen dit de volgende dag te doen. De dag daarna gaan we met Jos en Kea naar Stellenbosch en vrijdag (onze laatste dag) naar de Tafelberg en Waterfront. Onze dagen zijn dus al gevuld. Na dit allemaal met Koos te hebben kortgesloten, knappen we ons wat op, een wijntje op de kamer drinken (we hadden de luxe dat we nog een aparte zitkamer met koelkastje hadden) en vervolgens richting het wildrestaurant.
Het zit er niet alleen gezellig uit, het is ook gezellig. Koos
gaat met ons mee en met z’n vijven genieten we heerlijk van een mixed vleesschotel.
Springbok, Kudu, Knobbelzwijn, Struisvogel, kortom HEERLIJK!!!!! Het is echt
iets om hier met de groep te eten. Na de nodige wijntjes weer richting hotel.
Nog wat op de kamer gedronken en lekker naar bed. De volgende ochtend hebben
we om 08:00 uur bij het ontbijt afgesproken.
Woensdag 17
oktober
Het blijft toch lekker een bed in plaats van een matje. Hebben dan ook heerlijk geslapen. Om 08:00 uur dus aan het ontbijt. Om 09:00 uur zou het busje voor ons klaar staan.
Om 08:45 uur blijkt het busje, met Indiase chauffeur Faizal, er al te staan en op de vraag of wij de andere passagiers nog gaan halen, blijkt ook dat wij de enige voor deze trip zijn. YES! Toch een privé rondleiding. Het enige wat jammer is, is dat het regent.
Langs de kust van Kaapstad gaan we richting Hout Bay. Hier gaan we met een boot naar een pelsrobbeneiland. De robbenmannen blijven hier totdat ze volwassen zijn. Je weet niet wat je ziet, zo veel als er hier liggen. Het is moeilijk om ze te filmen als ze in het water zijn.
Vervolgens gaam we via townships richting Cape Point. Het is toch wel een erg triest gezicht als je die townships ziet. Onze chauffeur Faizal vertelt dat de regering, nu de apartheid is afgeschaft, als eerste bezig is met scholing en gezondheidszorg. Sommige huizen (als je ze tenminste huizen kunt noemen) bestaan uit golfplaten en karton. Andere townships zijn alweer een stuk moderner. Huizen zijn hier uit steen opgebouwd. Er zullen jaren voorbijgaan voordat de gevolgen van de apartheid verdwenen zijn. Het is triest dat dit ooit heeft kunnen plaatsvinden. Faizal was een van de velen die gevangen heeft gezeten omdat hij als Indiër met een blanke collega aan een tafeltje zat. Te gek voor woorden.
Onderweg even gestopt bij wijnhuis Constantia. De blanken hadden het vroeger behoorlijk voor elkaar. Een prachtig huis in een nog mooiere wijngaard. Hier lopen we even rond. We hebben mazzel. Iedere keer als we uit het busje stappen ishet droog.
Door het prachtige landschap rijden we weer door naar Cape Point. Daar heerlijk gegeten. Cape Point is het zuidelijkste punt van Afrika waar ook de Atlantische en Indische Oceaan bij elkaar komen. Het is prachtig om hier naar toe te rijden. Veel bloemen en struiken in bloei. Het heeft iets weg van de hei in Nederland.
M
et
een kabeltreintje gaan we naar de top. Ben gaat echt tot het puntje. Ik blijf
bij een uitkijkpost op hem gewacht. Genietend van de walvissen die af en toe
een vin boven water steken. Het is hier echt genieten.
Ben is weer naar het busje gelopen en ik neem het treintje.
Vervolgens brengt Faizal ons langs de kust richting Kaap de Goede Hoop. Halverwege stoppen we een tijdje om naar de walvissen te kijken die behoorlijk dicht langs de kust aan het zwemmen zijn. Ook dit blijft moeilijk te filmen of om er foto’s van te maken. Je hebt geen idee wanneer de walvis weer en waar boven komt.
Toen door naar Kaap de Goede Hoop. Dit ligt onder Cape Point. Een bordje geeft aan dat dit nu Kaap de Goede Hoop is. Inderdaad erg veel rotsen. Terwijl wij hier zo rondlopen vertelt Faizal iets van de geschiedenis. Iets waar je als Nederlander absoluut niet trots op hoeft te zijn. Langs de kus weer door naar Simon’s Town. Ook hier stoppen we zo her en der om walvissen en Bobbejaans te spotten. Ja wat zullen nu weer Bobbejaans zijn. Nee, het is niet die als cowboy verkleedde Belg. Alhoewel. Bobbejaans zijn Bavianen.
In Simon’s Town naar de Pinguïnkolonie geweest. Je kan ze bij wijze van spreken bijna aaien. Het zijn toch wel heel grappige dieren. Vooral als ze uit het water proberen te komen. Het zijn er wel duizenden die hier in het wild leven. Op sommige plaatsen zijn hekwerken geplaatst omdat de bewoners van Simon’s Town soms een Pinguïn onder hun auto aantreffen of in de tuin of waar dan ook. Vinden de mensen blijkbaar niet geweldig.
In Simon’s Town staat ook een monument van een hond met de naam Just Newcurious. Er gaat een heel haal over de hond. Op een gegeven moment is deze hond ook in dienst van het Britse leger gekomen om niet afgemaakt te worden. Een leuk verhaal.
Via het huis van Cecil Rhodes en de wat luxere wijken van Kaapstad gaan we weer richting hotel. De trip zou van 09:00 uur tot plm. 17:00 uur duren. Wij zijn pas om 19:00 uur weer terug. Het is een geweldige dag met een geweldige gids.
’s-Avonds
gaan we met Jos en Kea bij het Waterfront vis eten. Eerst zijn even een stuk
de stad ingelopen om een taxi te scoren en toen naar Waterfront. Een en al
luxe. In een luxe visrestaurant gegeten, waar wij absoluut niet op gekleed
waren. Het eten is een stuk minder lekker dan gisteravond in het wildrestaurant.
Maar ja, je moet wat proberen. Tegen 23:00 uur weer met de taxi terug naar
het hotel. Het was een heerlijke dag.
Donderdag 18
oktober
Om 08:00 uur ontbijt want om 09:00 uur met de trein naar Stellenbosch. Jos en Kea hebben de dag ervoor het eea al geïnformeerd, zoals welke trein en om laat gaat hij heen en weer terug.
We zijn ruim op tijd bij de het station. Voor de zekerheid maar een kaartje 1e klas gekocht. Omdat we nog tijd hebben nog even langs de kraampjes voor het station gelopen. Ben koopt hier zijn zoveelste cap en T-shirt. Vervolgens richting trein. De trein vinden we, maar welke van de treinstellen zou nu de 1e klasse zijn. In één treinstel zitten nog ramen, dus dat zal dan wel de 1e klasse zijn.
De bezetting in de trein is op de heenweg zeer matig. Na ruim een uur komen we aan in Stellenbosch. De hele meute gaat een bepaalde kant op, dus wij er maar achteraan hobbelen. En jawel we komen bij het toeristen-informatiebureau. Hier een kaart van Stellenbosch gepakt, altijd makkelijk. Daarna wat rondgelopen. Het is een leuk oud stadje. Veel witte koloniale huisjes. In een winkelstraatje lekker koffie met gebak genomen. Hierna richting een gerestaureerd kerkje. Ziet er binnen mooi uit. Ben en Kea kregen meteen een gids mee, Jos en ik kunnen hieraan nog net ontsnappen. Veel leuke souvenirwinkeltjes dus er wordt aardig geshopped. We moeten natuurlijk ook wat voor Koos (onze reisbegeleider kopen). Er is geld voor hem ingezameld en omdat hij nogal behoefte aan vrouwen heeft. hebben we een prachtige mooi van lelijkheid houten vrouwenfiguurtje gekocht waar het geld in kan.
Stellenbosch is wel een wijnstadje, dus moet je hier natuurlijk
wel wijnproeven. En jawel een restaurant annex proeverij. Jos als wijnkenner
heeft 4 glazen verschillende witte wijn
uitgezocht. Ieder van ons neemt steeds een slokje. Zo kun je goed de verschillen
proeven. We zitten hier heerlijk en beginnen eigenlijk ook wel wat trek te
krijgen. Dus hier ook maar gegeten en de volgende 4 glazen rode wijn uitgezocht.
Op dezelfde wijze drinken wij deze als met de witte wijn. Heerlijk, gezellig
en lekker relaxed. Maar ja je kan hier niet de hele dag zitten dus op naar
“Ome Sammy se winkel”. Nadat we eerst de tegenovergestelde richting op zijn
gelopen komen we er dan toch uiteindelijk. Het is een vrij kleine winkel van
sinkel. 
Er
is echt van alles te koop. Ik heb een klein potje marmelade gekocht met het
etiket van de winkel. Vind ik leuk. Nadat we alles wel zo’n beetje gezien
hebben gaan we maar weer richting station. Op het station nog even staan praten
met een mevrouw dit voor de kerk cq kinderopvang patchwork dekentjes maakt
voor het poppenhuis. Wat een gepriegel, maar erg leuk om met deze mevrouw
te kletsen.
Met de mensen die ik spreek wordt toch wel veel over politiek gesproken. En niet altijd even gelukkig. Tot we bij de voorsteden van Kaapstad komen was het betrekkelijk rustig in de trein. Hoe dichter bij Kaapstad hoe voller de trein. Op een gegeven moment hangen er zelfs mensen buiten de rijdende trein. Een zeer boeiend schouwspel.
Om plm. 18:00 uur zijn we weer in het hotel. Na een douche te
hebben genomen en omgekleed te zijn en het geld in het vrouwenfiguurtje gestopt
te hebben, in de lounge op de anderen gewacht, want we zouden met de groep
in het wildrestaurant gaan eten.
Om plm. 19:00 uur zijn we in het restaurant. Betty en Ton gaan
hun eigen weg en zijn hierbij dan ook niet aanwezig (deden trouwens ook niet
met het cadeau mee). Tijdens het eten houdt Ben nog een speech en wordt het
geld aan Koos gegeven. Er is echter nog wel een voorwaarde die Koos moet inwilligen.
Hij moet morgen met Edith naar een schoenfabriek om schoenen aangemeten te
krijgen. De bekende autobandschoenen. Hij is zeer verguld met het geld en
het aanbod voor de schoenen.
Hij heeft echter nog geen idee hoeveel geld hij wel niet heeft
gekregen. Daar kwam hij in een bar pas achter. Hij schrok zich toen dood (plm.
f 600,--). Hij heeft het ook verdiend en vooral ook nodig vanwege zijn privé
situatie. Het is erg gezellig en het eten is ook weer heerlijk. Iedereen heeft
het goed naar zijn zin. Nadat iedereen weg wilde stelde Koos nog voor om met
elkaar nog ergens een afzakkertje te pakken. Helaas is hij de enige. Ik is
na deze dag compleet versleten. Op de kamer nog even wat gedronken en toen
lekker geslapen. Voor morgenochtend staat de Tafelberg op het programma.
Vrijdag 19 oktober
De laatste dag in Kaapstad. Ik vind de dagen dat we er nu zijn eigenlijk veel te kort. Er is nog zoveel te doen en te zien. Maar goed. Vandaag staat voor ons de Tafelberg en Waterfront op het programma.
De eigenaar van het hotel wil ons wel naar de Tafelberg rijden. Omdat meerdere van onze groep mee willen, is het nog even wachten. Om plm. 09:00 uur staan we te wachten totdat we de cabine van de kabelbaan in mogen. Met plm. 60 mensen gaan we naar boven terwijl de cabine ronddraait. Een vreemde gewaarwording. Boven is het koud en af en toe komen mistflarden voorbij. Het is er waanzinnig mooi. Je hebt absoluut niet het idee dat je op een berg staat. Ook hier lijkt het wel de hei in Nederland. Je hebt een prachtig uitzicht over Kaapstad. Wat een grote stad. Verderop zie je ook het Robbeneiland liggen. Het eiland waar Nelson Mandela gevangen heeft gezeten.
We hebben afgesproken om hier een uurtje rond te lopen en dan
weer te verzamelen bij de kabelbaan om gezamenlijk terug te keren naar het
hotel. Het is zeker de moeite waard. We hebben ook geluk wat het weer betreft.
De Tafelberg is niet altijd helder en als dat niet het geval heeft het geen zin om naar boven te gaan. Ook kan het zo zijn dat wanneer je met helder weer halverwege bent om naar boven te gaan je in mist bovenkomt. Dus we hebbeen nu echt geluk.
Afgesproken is om om 15:00 uur weer in het hotel terug te keren om richting vliegveld te gaan. Gelukkig kunnen we tot die tijd onze spullen in de kamer laten. Dus toen we van de Tafelberg terugkwamen hebben we snel ons boeltje gepakt om richting Waterfront te gaan. De tijd is beperkt, dus met een taxi naar het Waterfront. Dit is een heel modern met name winkelgebied. Veel glitter, pracht en praal. Staat in schril contrast met de omgeving en het centrum van Kaapstad. Maar ook dit moet je hebben gezien. Ook hier natuurlijk weer eerst koffie met gebak gegeten voordat we gingen winkelen. Het zijn mooie, maar vooral dure winkels. Hier nog wat hebbe-dingetjes gekocht. Verder ook nog wat buiten het winkelcentrum rondgelopen. Er wordt ook nog muziek gemaakt. Eerst door een Jazztrompettist en daarna door een groepje mannen die acappela zongen. Zang waar je kippenvel van krijgt. Ik althans wel. Ik wil niet weg, maar hier blijven!!
Helaas wordt het weer tijd om richting hotel te gaan. De boel inpakken om op tijd te zijn wanneer de truck ons naar het vliegveld zal brengen. Het is nog even haasten, maar zijn toch op tijd.
Afscheid van Edith en Maarten nemen. Zij blijven nog een paar
dagen. Onderweg nog een laatste blik op de omgeving van Kaapstad werpen. Een
stad waar ik zeker nog eens naar terug wil. Om plm. 16:00 zijn we op het vliegveld.
Veel te vroeg. Ons vliegtuig vertrekt pas om 20:00 uur. Na ingecheckt te zijn
(graag een plekje bij het raam, meneer) door naar de douane en in de vertrekhal
maar wat rondhangen. Lekker broodje met wijntje gegeten en gedronken. Vervolgens
onze laatste randen aan bretels en nog wat aardewerk gegeven. Om 20:00 uur
inderdaad in het vliegtuig richting Heathrow.
Einde van de reis. Een reis die weer heel anders was voorgaande
reizen.