Reisverslag Zimbabwe, Zambia, Malawi, Tanzania, Zanzibar

van 27 oktober tot en met 25 november 2000.

Ons reisgezelschap bestond uit:

De crew: Ester (Reisleidster van Djoser), Sonya (courier van Wild Life Adventures), Titus (Chauffeur van de truck “Hurricane” van Wild Life Adventures), Lara (medewerkster van Wild Life Adventures).

De deelnemers:

Elisabeth, Pieter, Henk, Marja, Erika, Saskia en Frank, Jan en Jenny, Dennis en Corina, Han en Jenny, Ben en Ingrid.

26, 27 en 28 oktober 2000 (geschreven door Dennis en Corina)

Corina en ik zijn vandaag om 20.10 uur vanaf Schiphol vertrokken richting Harare. In tegenstelling tot de rest van de “Djoser-groep” zijn wij een dag eerder vertrokken omdat dit de start van onze wereldreis is.

Na 8 uur vliegen landen we in Nairobi en volgens plan moeten we 2 uur wachten voor de doorreis. Helaas, dit werd 9 uur en de vlucht van 3 uur gaat over Lilongwe naar Harare. In Harare in een taxi gestapt om richting het door Djoser opgegeven hotel te gaan. Onderweg bijna beroofd (plm..1¼ uur gereden). De lodge was prachtig (een prachtig idee van Djoser), maar……..

De dag naderhand kwam Ester ons ophalen voor een ander hotel waar we de rest van de groep zouden ontmoeten. Een snelle introductie gehad en dan de stad in voor houtsnijwerk, de markt, pinnen en PIZZA! ’s-Avonds met z’n allen in het “Book-café” gegeten, naar een live-band geluisterd en gedanst.

De pijp was voor velen van de groep al snel leeg, want zij hadden na de vlucht nog geen rust gehad.Tot slot nog een biertje gedronken in het hotel met een stel Zimbabwanen en vervolgens heerlijk geslapen.

29 tot en met 30 oktober 2000 (geschreven door Jenny en Han)

29 oktober 2000

Het ontbijt, 07:00 uur. We hadden keuze uit ei, ei en nog eens ei.

Na het ontbijt de truck in, op weg naar Jabulani Ranch. Onderweg veel gestopt. Een mooie stop was in Chiba, het geboortedorp van Titus (onze chauffeur). Langs de weg veel kramen met erg mooi beeldhouwwerk. Minder mooi waren de andere tussenstops ten gevolge van panne. Maar zoals later bleek dat ook hier de aanhouder wint.

Om plm. 17:00 uur zijn we op de ranch. Gelukkig konden we nog een game-walk maken. Dit was in een eerste instantie twijfelachtig, omdat we nog steeds problemen met de truck hadden. Gelukkig kwam Mike, de eigenaar van de ranch, ons halverwege ophalen. Na de game-walk erg lekker gegeten in een perfecte omgeving. ’s-Avonds lekker een paar biertjes bij het kampvuur.

30 Oktober 2000

’s-Ochtends vroeg op, na een eerste moeilijke nacht in de tent. Velen hadden gesnurk gehoord, maar na een rondvraag kon het misschien ook wel een gnoe geweest zijn. In de ochtend tijdens de game-walk de eerste dieren gezien. Aan de bosrand stonden enkele giraffen, wat voor mij ’t hoogtepunt van de wandeling was.

Na het ontbijt zijn we vertrokken naar het Rhodes Matapos National Park.

Vooraf wilden we zo graag een neushoorn zien en daar was nu een grote kans op. En dat bleek! Zes stuks waaronder een jong. Echter hoe de toekomst van deze mooie dieren is, is onzeker. Dat bleek wel uit het gedreven verhaal van onze gids (Ian). Tot slot nog het graf van Cecile Rhodes (view of the world) bezocht.

En als je toch ergens begraven moet worden, doe het dan daar maar!

31 oktober 2000 (geschreven door Erika)

07:00 uur. Bulawayo ontwaakt, de eerste tenten op de nabij gelegen camping worden opengeritst. Het is te warm om nog langer te blijven liggen. Na wat heen en weer gespring onder een koude douche vertrekken wij in 2 groepen naar het centrum van Bulawayo. Er wordt ons plm. 3 uur de tijd gegeven om hier wat rond te dwalen. Eén groep (waar ik mij bij aansloot) besluit een bezoekje te brengen aan het Spoorwegmuseum. In ruil voor een Nederlandse vlag worden wij door een enthousiaste man, voorzien van een grote baard en dikke buik, rondgeleid. We hebben aan tafel gezeten in één van de luxueuze rijtuigen van Cecile Rhodes. Na snel nog even wat foto’s geschoten te hebben en een e-mailtje naar het thuisfront gezonden te hebben komen we met blaren en een lege maag op de inmiddels opgeruimde campingplaats aan.

Onze truck is nog niet helemaal gereed voor vertrek richting Hwange Nationaal Park, dus is er nog genoeg tijd om hier de lunch te nuttigen.

Tegen vijven, die middag arriveren wij op onze campsite. De tenten kunnen gelukkig nog net voor het donker worden opgezet. Er wordt ons aangeraden om onze onderkomens rond het kampvuur te plaatsen, zodat wij tijdens onze nachtrust niet gestoord zullen worden door “wild animals”. Een bezoek aan het toilet halverwege de nacht is helemaal uit den boze, daar het te gevaarlijk is om in het donker de tent uit te gaan. Door alle bangmakende verhalen van de crew, zal het grootste deel van de groep wel weinig slapen.

1 november 2000 (geschreven door Marja)

Om half vijf een “wake up” call van Erika. Omdat het een aantal minuten duurde voor ik de “uitknop” gevonden had, was roepen niet meer nodig. Zelf weer lekker verder geslapen want de dag-gamedrive gaat om plm. 08:00 uur van start. Met een lange broek, trui en jack aan gaan we de jeep in.

De chauffeur zet er goed de vaart in en na een half uur bereiken we de ingang van het Hwange National Park. Direct staan er al 2 vossen op ons te wachten. Een goed begin, maar het werd steeds beter. Voor de lunch, door Sonya verzorgt en was voortreffelijk, was er al een hele dierentuinpopulatie aan ons voorbij gegaan. olifanten in grote groepen, met verschillende kleintjes erbij, giraffen, zebra’s mangoesten, sabelantilopen, gnoes en verschillende prachtige vogels in alle maten en kleuren. Bij een restcamp hebben we de lunch gebruikt. Bij de ingang lagen een aantal schedels van dieren (olifant, buffel, antilope). Prachtig om te zien, door de zon gebleekt met mooie horens (nee niet bij de olifant!).

Na de tuna-sandwich weer de jeep in en op zoek naar nog meer wild. Soms rij je een half uur of langer voordat je weer iets ziet. Het park is ook zo uitgestrekt (ongeveer zo groot als Nederland) dat dit geen wonder is. Het is dus geweldig dat je zoveel dieren ziet. Na veel getuur door de diverse verrekijkers is het ons niet gelukt een leeuw, luipaard of cheetah te vinden. Helaas, volgende keer beter. Een hele grote kudde olifanten op weg naar een drinkplaats was wel een bonus aan het eind van een lange, lange dag.

Na een rit in het donker waarbij Ester (onze “tourleader”) en Ben nog met een zoeklicht wild te hebben gezocht, kwamen we terug op de camping. Sonya had tussen alle tenten een kaarsje gezet en het kampvuur was al aan. Na al weer een heerlijk diner (hoe doe je het, Sonya? Ik krijg het al benauwd als ik er aan denk) van rijst, kip en roerbakgroenten en nog een praatje bij het kampvuur, op tijd de tent weer in.

Nog bedankt Saskia voor je “begeleiding” naar het toilet waar een kikker zat, waar ik niet dol op ben.

2 tot en met 3 november 2000 (geschreven voor Henk)

2 november

De eerste uren van de dag worden opnieuw besteed aan het inpakken en wegwezen. Na een laatste duik onder de houtgestookte douche (voor heren) of de koude douche (voor dames) is het tijd voor het vertrek. Vanuit de truck nog een laatste blik op de natuur van het Hwange Park.

Een vijf uur durende rit biedt de mogelijkheid tot het ontwerpen van een groeps T-shirt en het inkopen van giraffen. Kopen doet kopen, dus de truck verandert langzaam in een dierentuin.

Vic Falls laat een geheel andere kant van Afrika zien. Dit stadje is volledig op toerisme geënt, dus is er alles voor de moderne mens, Internet, MTV en adrenaline. Over de Falls zelf zie je opvallend weinig.

’s-Avonds gaat een kleine groep nog naar de “The Wild Thing”. Deze westers georiënteerde bar blijkt behoorlijk gezellig. Vooral de dames kunnen rekenen op belangstelling van de “locals”. Deze blijken over dezelfde communicatie te beschikken als de Europeanen: alcohol en gladde praatjes moeten het werk doen. Hun geheime wapen, de Aids-test, blijkt niet succesvol. Het werkt duidelijke lustremmend.

Na middernacht, na vele Zambezi’s en na vele cocktails je eigen tent vinden blijkt niet mee te vallen, maar uiteindelijk slaapt iedereen ergens.

3 november

Hoewel regen het tentdoek teistert en de weg naar de douche veranderd is in een rivier moeten “the big five” vroeg opstaan. De adrenaline junkies gaan raften. Een jeepritje en een stevige afdaling brengen ons naar Big Eddy, waar Ester, Jenny, Han, Pieter en ik aan boord van de raft gaan. Morning glory, stairway to heaven gaan redelijk goed. Alleen Pieter blijkt een frequent zwemmer. Bij rapid 7 gaat het echter volledig mis. De boot slaat om en iedereen valt eruit. Enkele seconden (minuten?) van harde confrontatie volgen, de rotsen zijn hard, de draaikolken moeilijk en het water smaakt smerig. Han en Jenny wanen zich dicht bij de Schepper en als we allemaal weer aan boord zijn is er weinig kleur op de gezichten. Gelukkig biedt de lunch de mogelijkheid om te herstellen. Wel weten we nu waarom nummer 7 Gullivers Travels heet. Tijdens het middagparcours treedt enige gewenning op. Nog een flip en een bijna flip brengen maar één keer echte angst met zich mee.

Bij de videopresentatie ’s-avonds komt het echte stoere gevoel naar boven. Het is op de een of andere manier fantastisch om te zien hoe je zelf uit een raft gelanceerd wordt. Misschien kenmerkt dit de adrenaline junk.

Omdat we voor de video toch in de The wild thing zijn blijven we daar maar gewoon. Op deze vrijdagavond is de bar drukker en toeristischer dan de dag ervoor. Opnieuw kunnen de dames zich op grote belangstelling verheugen. Een Zuid-Afrikaan gaat de groep af totdat hij beet heeft. De avond loopt door tot in de volgende ochtend.

4 tot en met 7 november (geschreven door Frank en Saskia)

4 november

Vandaag gaan we pas om 15:00 uur met z’n allen op pad, dus de ochtend kan ieder zelf invullen. Dat iedereen aan wat rust toe is blijkt uit het rustige tempo. Enkelen blijven bij het zwembad op de camping, de rafters gaan de Falls verkennen. Sonya en Lara zijn toe aan hun adrenalineshot en gaan Bungy-jumpen en wij besluiten om met een omweg langs de Zambezi naar de Falls te lopen. Onderweg kregen we van de Baobap-boombewaker uitleg over de Big-tree, een 1600 jaar oude Baobap die door de lokale bevolking op allerlei manieren wordt gebruikt. Touw uit de bast, eten van de bladeren, etc.

Rond 15:00 uur komt op de camping een busje voorgereden om ons naar de Zambezi te brengen voor de Booze-cruise. Op de rivier hebben we enkele uurtjes rondgedobberd, biertje in de hand, en gekeken naar onze eerste krokodillen en hippo’s. De rivier was fraai, de zonsondergang ook en de boottocht kreeg zelf nog een romantisch tintje toen bleek dan de mannelijke helft van een stelletje dat ook aan boord was, de vrouwelijke helft ten huwelijk had gevraagd. Aangezien ze ‘Ja’ had gezegd werden ze vervolgens door 16 Hollanders toegezonden en naar hun hotel gebracht. Dit huwelijk zal wel slagen.

Aangezien het nog vroeg was werd de dag bij de Explorer (een bar) afgesloten. Terug op de camping bleek dat de bestelde T-shirts nog altijd niet waren bezorgd. Ester werd daar toch wel nerveus van aangezien al wel betaald was en de volgende ochtend om 07:00 uur zou worden vertrokken. Reden om samen met Pieter nog even terug de stad in te gaan om de T-shirtboer achter zijn broek aan te zitten.

5 november

Aangezien een lange reisdag in het verschiet ligt wordt er vroeg opgestaan, zodat om 07:00 uur kon worden vertrokken. Helaas blijkt de truck een lekke band te hebben en het verwisselen blijkt iets zwaarder te zijn dan bij ons eigen autootje. Met vereende krachten lukt het en het tijdverlies komt goed van pas om toch nog onze T-shirts te krijgen en de neus op het shirt van Elisabeth bij te werken. Nu nog een koffie (16 x frisdrank) in de stad werd vervolgens koers gezet naar Zambia.

De grensovergang Zimbabwe uit ging probleemloos, Zambia in had echter nogal wat voeten in de aarde. Toeristen die in Zambia slechts op doorreis zijn moet US$ 25 visumkosten betalen, toeristen die ook echt in Zambia verblijven krijgen het visum gratis. Reden voor Sonya en Ester om te proberen ons in het gratis-tarief te krijgen. Maar daarvoor moest lang onderhandeld, getelefoneerd en gewacht worden. Uiteindelijk met als resultaat dat we het uitzonderingstarief van US$12,50 moesten betalen. Bedankt dames!

Zodra we Zambia in reden (het was inmiddels tegen 10:00 uur) bleek dat het land minder welvarend is dan Zimbabwe. Veel meer rieten huisjes en veel mensen met nauwelijks kleding om het lijf. Het Afrika zoals velen van ons ook hadden verwacht. Hoewel het zien van de levensstandaard toch altijd weer wennen is. Ook hier veel vriendelijke mensen die uitbundig naar de truck zwaaiden als we langsreden.

Pas tegen 17:30 uur kwamen we op de campsite aan waar we werden verwelkomd door 2 zebra’s. Volgens Ester waren rond 00:00 uur zelf een stuk of 10 zebra’s tussen de tenten aan het grazen, maar op dat tijdstip had het merendeel al lang de tent opgezocht.

6 november

Vandaag wederom een lange reisdag; de langste van de trip. Daarom werd er ook vroeg opgestaan, zodat om 5:00 uur de truck Eureka kon verlaten. Echt fris zitten we dus niet in de truck, zeker niet doordat de waterdruk was weggevallen en er dus niet kon worden gedoucht en gewassen. Onderweg na enige tijd gestopt in een klein dorpje met een markt. Het dorpje bestond uit een verzameling hutjes waarin totaal 900 mensen woonden. De meeste vonden het leuk om gefotografeerd te worden en waren ook erg fotogeniek. Na de stop werd de reis voortgezet door het heuvelachtige landschap waarin de komst van de regentijd al af te lezen viel aan de groene uitlopers. Onderweg nog geluncht en getraind voor de komende voetbalmatch tegen Malawi-boys 1. Jenny liet daarbij een staaltje van haar voetbal-kwaliteiten zien waarna Ester haar verpleegsterskwaliteiten moet aanspreken.

De bedoeling was om die dag zover mogelijk door te rijden en een bushcamp op richten of ergens onderweg bij een schooltje of zoiets te overnachten. Titus reed ons echter zo voorspoedig door Zambia dat we voorbij Chipata op een prachtige campsite (Yellow Chicken Camp) onze tenten konden opzetten. Uitzicht op een meertje en omliggende heuvels, warme douche en koude biertjes. Kortom een prachtige plek gerund door een Engels/Australisch stel dat sinds enkele maanden het land pacht. Ze hebben inmiddels 13 man personeel in dienst die ze op allerlei gebied bijstaan. Zo vertelden ze dat ze hen hadden verteld over Malaria en dat de Zambianen hadden aangegeven dat Malaria kon worden verkregen door het drinken van vuil water, lopen in de regen of onvoldoende hygiëne. Slechts 1 van de Zambianen wist van de Malariamug. Verbazingwekkend!!! Na de nodige biertjes dook iedereen druppelsgewijs de tent in. De volgende dag kon worden uitgeslapen tot 05:00 uur.

7 november

De dag begon voor de meeste met een wandeling met de Engelse eigenaar van het kamp over het terrein. Het gebied is enkele kilometers lang, volgt de rivier en is domein van klein wild (dat zich schuil hield). Ondanks dat was de tocht uitermate geslaagd. Onze Engelsman vertelde enthousiast over het gebied, de planten en dieren en het nu van alles wat groeide voor de bevolking. Pieter probeerde bij het oversteken van een loopbrug (boomstam) nog zwaargewond te raken maar moest uiteindelijk genoegen nemen met enkele schaafwonden.

Terug op de camping was het vervolgens hurry-up om snel weg te komen voor een volgende lange dag. Eerst naar Chipata waar eerst de bank werd geplunderd waarna de Supermarkt aan de buurt was. Vervolgens op naar het Southe Luange park, om precies te zijn campsite “Flatdogs”. De weg daarheen bleek echter uit 110 km onverharde weg en 20 km asfalt te bestaan. Voor de kwetsbare nek van Elisabeth was dit iets te veel. Maar met de nodige zorg van met name Sonya kwam ook zij, zij het geradbraakt, in “Flatdogs” aan.

Daar snel de tenten in een C opgezet waarna kon worden plaatsgenomen in de rijdende tribune om het park te bezichtigen middels een night-drive. Na eerst enkele giraffen, zebra’s, vele impala’s, Krokodillen en nijlpaarden te hebben gezien was het vervolgens bingo! Onze eerste leeuwen heel dichtbij waarbij er een zelfs de moeite nam om op enkele meters van de jeep te gaan liggen. Prachtig!

Het drive-deel in het donker was minder opwindend. Wel veel impala’s, enkele genetkatten en olifanten maar niet het summum, het luipaard.

Terug op Flatdogs bleek Sonya weer wat lekkers te hebben gebrouwen waarna of de tent of de bar werd opgezocht. Onze eerste onrustige nacht op Flatdogs kon beginnen.

8 tot en met 11 november (geschreven door Ben en Ingrid)

8 november

Om 5:30 uur opstaan voor de geplande wandelsafari. Dit wordt echter omgezet in een jeepsafari. Vanaf 1-11 worden er geen wandelsafari’s gedaan omdat dan de dieren gevaarlijk zouden zijn?!?!? Iedereen vindt snel een plekje in de tribunejeeps, die snel vertrekken richting de grenspost van het park. Ook nu werden er, zij het met tussenpozen, veel dieren gezien, waaronder veel hippo’s, een flinke leeuwen-familie (2 mannen, 3 vrouwen en 3 kinderen) en gieren.

Wat ons betreft een goed bestede 4 uur. Op de terugweg voor Ben nog even een T-shirt van het park gekocht bij de grenspost en dan terug naar het kamp waar we omstreeks 10:30 uur op de brunch aanvlogen.

Daarna tot 16:00 uur vrij besteedbaar. Gezien de warmte werd het bijna voor iedereen luieren aan de bar of in het zwembad. Een enkel wasje werd gedaan of een stoppelbaard verwijdert.

Om 16:00 uur stopten de tribunejeeps weer voor de middag/avond safari. Slechts een enkeling ging niet mee. Ook deze rit begon weer goed, een rivier vol krokodillen en hippo’s en daarna 2 leeuwinnen die op puku jacht wilden maar de puku’s werkten niet mee. Dit keer werden ook veel jonge dieren gesignaleerd vooral impala’s en puku’s. Als extra dit keer een kudu en een uil en de topper van de avond een luipaard op jacht dat we een stuk konden volgen. Helaas ging hij te ver bij ons vandaan.

Bij terugkomst stond er een romantisch candlelight diner klaar. Ook dit had Sonya (met hulp van de achterblijvers?) weer perfect geregeld. Dit bracht wel een zware afwas met zich mee. Daarna nog een biertje pakken en eigenlijk te laat naar bed want om 03:00 uur moest er opgestaan worden

9 november

Om 03:00 uur staat bijna iedereen slaapdronken naast de tent. Er was veel onweer geweest de afgelopen uren maar gelukkig weinig regengevallen. Ingrid, Dennis en Corina staan als eersten in de wasruimte. Na enige ogenblikken ontdekt een dikke dames Olifant deze ruimte en gaat er gezellig voorstaan. Sonya schreeuwt naar het drietal binnen te blijven en doet de kamplichten uit. Even later loopt de dikzak door. Opluchting, pfff!!

Vertrek om 04:00 uur. Onderweg wordt met name de eerste uren veel geslapen. De weg lijkt wat beter dan de heenweg, dat was ook aan Elisabeth te merken. Onderweg heeft het wel behoorlijk geregend aan de plassen te zien. In Chipata boodschappen gedaan en dan snel richting de grens. Beide grenzen liggen ongeveer 10 km uit elkaar, maar we konden met weinig problemen verder.

Het eerste was opviel in Malawi zijn de rechthoekige stenen huisjes en dat bij de eerste benzinepomp de benzine opgepompt moet worden, dus geen elektra.

De camping zit er goed uit, tenten worden snel opgezet want iedereen wilde stad Lilongwe in. Geld wisselen en houtsnijwerk zijn de belangrijkste drijfveren. Bij terugkomst met een flinke club naar de bar waar we bij zonsondergang op een live-concert van een plaatselijke groep worden getrakteerd. Na het eten nog een (paar) biertjes en de groep wordt steeds kleiner tot omstreeks 23:00 uur de laatste de tent in rolt.

10 november

Toen op 07:00 uur de wekker afliep regende het al geruime tijd, maar bij het afbreken van de tenten was het even droog. Al het natte spul in de truck, ontbijten onder het afdak naast de bar, betalen van de drankrekening en wegwezen om 09:00 uur.

We rijden door een wisselend landschap, een soort oases met veel groen, o.a. palmbomen, grasvlakten met een enkele boom en bergen. De rode steenbakkerijen hebben plaatsgemaakt voor grijze stenen en rode huisjes voor grijze hutten. Titus zit met z’n rieten hoedje op achter het stuur. Hij is beretrots nu er een verstelbaar koordje aan is gemaakt. Het weer blijft zwaar bewolkt en het is frisjes of komt dat doordat de gemiddelde hoogte stijgt. Tijdens de lunch in the middle of nowhere wordt de bewolking wat dunner en stijgt de temperatuur. Om 15:00 uur in Zomba waar we een uur worden gelucht.

Leuk stadje met een te gekke markt, wel veel bedelaars en houtsnijwerkverkopers die geen Nee verstaan. Door naar het camp op 1500 meter hoogte en in een groene omgeving.

Door de bewakers worden direct de warmwatervoorzieningen opgestookt en na het opzetten van de tenten vormen zich nog net geen rijen voor de douches. Vervolgens naar het hotel voor een buffet. Eerst een drankje en dan aan tafel voor een redelijk maal.

Jammer dat het betalen wat chaotisch verliep. Een paar mensen bleven nog wat drinken, enkele anderen deden dat bij de truck en de rest ging te ruste.

11 november

Een lekker rustig begin van de dag en om even na 09:00 uur vertrekt bijna de gehele groep met een gids om langdurig te wandelen. Na 10 minuten is er een afvaller. Ingrid heeft teveel last van haar rug. Na de eerste steile beklimmingen is het merendeel van de groep “drijfdoorwaternat”, maar iedereen zet door. Na een kwartier komt er nog zo’n beproeving. Daarna gaat het op en af. Uitzicht is er vaak niet vanwege bos en/of nevel. Regelmatig wordt er een korte stop gehouden en tussen de middag een iets langere. Er wordt over het algemeen stevig doorgelopen door de gids (in korte broek, regenjas en kaplaarzen) en wij (met onze dure schoenen) er strompelend achteraan.

Om even over 15:00 uur wordt de camping bereikt. Biertjes en douchen zijn de eerste behoeften, maar ook houtsnijwerk inpakken en even een dutje doen. Om 17:30 uur is de drank op. Langzamerhand schaart een ieder zich rond het vuur in afwachting van het eten. Als om plm. 19:15 uur de eerste lappen vlees op het vuur gaan geeft de schrijver dezes het op. Het wachten moe en over z’n honger heen. Ingrid heeft meer geduld. Zij eet en volgt rond 21:00 uur. Complete rust heerst.

12 tot en met 13 november (geschreven door Pieter)

12 november

Het is gelukkig niet zo’n lange rit. We hoefden pas om 08:30 uur weg, maar iedereen was al om 07:00 uur druk in de weer met pakken en tenten afbreken. Speciaal Ben en Ingrid, want die waren die nacht overvallen door heel veel mieren die de tent ingekropen waren. Ze moesten die allemaal uit de tent gooien. Na het ontbijt zijn we om 08:30 uur van het Zomba-plateau vertrokken. We zijn gestopt in Zomba om daar boodschappen te doen. Daarna zijn we vertrokken naar Lake Malawi.

Dit was een hele mooie rit van het hoge plateau naar het lager gelegen Lake Malawi. Mooie bergen met bossen die heel mooi groen leken tegenover de lucht. Ook waren er langs de weg veel mooie echte Afrikaanse dorpjes.

’s-Middags kwamen we om 13:00 uur aan op de camping. Na de lunch hebben we de tenten opgezet, maar niet iedereen, want er zijn er ook die een huisje gehuurd hebben om zo weer eens in een echt bed te slapen. Daarna gaat iedereen een beetje rondhangen en relaxen bij de bar, op het strand, of je kan de was gaan doen. Ik en nog een aantal hebben de was afgegeven bij de Bar om het te laten doen. Dit kost toch vaak niet veel en het is wel erg makkelijk. Je moest wel goed opgeven wat je had anders zou het mogelijk zijn om alles terug te krijgen. Aan de hand van de hoeveelheid wordt ook bepaald hoeveel je moet betalen.

Om 16:00 uur gaan we naar traditionele dansen kijken in een dorpje vlak bij de camping. Hier moet wel toestemming voor worden gevraagd, anders loop je het risico stenen naar je hoofd te krijgen en dit is niet de bedoeling. Het is hier op de camping heel erg warm en er zijn hier heel veel vliegen die heel erg irritant kunnen jeuken. Je wordt er een beetje gek van, vooral tijdens dit schrijven. Er zijn hier ook heel veel mieren en honden, waarvan er 1 onder de vliegen zit. Vies, bah, dit is geen fris gezicht.

Ik wou gaan zwemmen maar het is 1 uur tot het dansen, dus ga ik alleen maar wat rondkijken.

Om 16:00 uur wordt iedereen door Ester bij elkaar gezocht en gaan we naar het dansen kijken. Als je het kamp verlaat staan er veel plaatselijke mensen aan de poort die ons door het dorp begeleiden. Het dorp bestaat uit 2 gedeelten, een Moslim en een Christelijk deel. De mensen zijn erg aardig, maar toch heb ik iets van ze zijn aardig om geld uit je zak te krijgen. Misschien een verkeerde gedachte maar ik kan er niets aan doen.

Bij het dansen aangekomen begint de muziek met zeg maar de trommelaars met een goed ritme en dan komt elke keer een man dansen die iets uitbeeld. Het is heel leuk om te zien. Er staat een hele groep leuke kinderen en volwassenen maar het merendeel zijn jonge mensen. De mannen (de dansers) dragen maskers en een soort pak. Het is leuk om te zien dat iedereen plezier heeft. Na plm. 1 uur is het afgelopen en gaan we onder begeleiding van een grote groep mensen weer terug naar het kamp.

Ik koop nog wat armbandjes. Leuke souvenirs voor een leuke prijs.

Terug in het kamp gaan we op het terras zitten praten en bier drinken. Je moet alleen uitkijken waar je gaat zitten, want sommige stoelen zitten vol met mieren. Sonya roept dat het eten klaar is. Wat dit keer weer erg lekker is en waar ik me eigenlijk iedere keer weer over verbaas dat het zo lekker is.

Na het eten loop ik wat rond te kijken, maar uiteindelijk beland iedereen weer op het terras aan het water. Bier drinken en genieten! Het meisje van het kamp geeft een voorstelling door met vuur aan een touw in het donker rond te draaien. Erg leuk om te zien. Het is lekker op het terras. Naarmate het later wordt verdwijnen steeds meer mensen naar bed. Tegen het eind beland ik met Henk in de bar, waar nog flink doorgedronken wordt. Maar om 01:00 uur besluiten we toch maar te gaan slapen, morgen toch weer op tijd op voor weer een leuke dag en dan moet je toch fit zijn.

13 november

Ondanks laat in bed met een beetje teveel bier toch weer vroeg op, plm. 07:00 uur. Komende weken toch wat bier minderen, als ik thuis ben dan bedoel ik.

Lekker rustig gaan douchen. Henk en ik houden elkaar goed in evenwicht. Meestal gaan we als laatste de tent in en zijn we er als een van de eerste er weer uit. De douche was wel heel erg koud, maar daar word je wel wakker van. Rustig ontbijt gedaan, wat in het rond gelopen. Wat is het hier warm!

Om 09:00 uur zijn we het dorp ingelopen om naar de school van Ester te kijken. Ik vind het best wel moeilijk al die belangstelling. Met een hele groep kinderen en jonge verkopers zijn we naar het schooltje gelopen. Het hoofd heeft uitleg gegeven en toen hebben we wat klassen bezocht. In sommige klassen hebben de kinderen voor ons gezonden, zittend op de grond. Wat een donkere best wel vieze klaslokalen, maar het zingen van de kinderen vond ik best leuk. Na school zijn we met een gids het dorp doorgelopen. De jongen die mijn rondgeleid heeft was best wel aardig. Hij heeft een hoop uitgelegd. Hij heeft zijn adres gegeven en ik heb die van mij gegeven en beloofd de foto’s op te sturen. Door hem heb ik een hop leuke foto’s kunnen maken, dus ik geef hem een leuke fooi aan het eind.

Bij de poort, terug naar het kamp, was het een drukte van jewelste met al die verkopers. Je wordt er op het laatst best wel moe van. Ik ben het kamp weer opgevlucht. Om 11:00 uur zijn we weer allemaal terug en zitten we aan de cola uit te rusten en na te praten over het dorp en de school.

De rest van de dag, in ieder geval de komende uren, staat er niet veel op het programma. Deze uren worden doorgebracht met zitten, spelletjes doen, lezen, foto’s maken, windsurfen, zwemmen en…. bierdrinken. Iedereen doet wat hij het liefste doet. Dit wordt alleen onderbroken voor de lunch van 13:00 uur. De lunch bestond uit hot dogs. Best wel lekker.

Het is nu 15:00 uur en begin me langzaam een beetje te vervelen. Ik ga maar schrijven in het Djoser dagboek. Deze rustige dagen zijn wel lekker makkelijk om te beschrijven, als er niet teveel gebeurt.

Om 17:00 uur gaan we voetballen tegen de plaatselijke ploeg uit het dorp. Ik hoop dat het doorgaat. Het wordt wel snel slecht weer. Het gaat regenen. Door de regen heeft niet iedereen zin om mee te gaan voetballen. Uiteindelijk beland ik in het veld met Ester, Titus en Frank. Het was echt heel leuk.

Die jongens kunnen goed voetballen. Al heel gauw na een sprintje trekken schiet het in mijn bovenbeen en krijg ik problemen met mijn been. Het was gelukkig redelijk snel afgelopen anders weet ik niet of ik het einde gehaald zou hebben.

Na het voetballen worden we weer terug naar het kamp gebracht. Ik ben het meer ingesprongen, heb wat gezwommen en ben daarna gaan douchen. Na het douchen was het eten al klaar en kon ik gelijk aanschuiven. We hadden soep, vlees en groente. Het was weer lekker.

Na het eten ben ik gauw weggelopen om dit te schrijven en ik ben daar nu bijna klaar mee. De bar begint nu ook aardig voller te worden en er wordt goede muziek gedraaid van Dennis en Corina. Het is inmiddels al 22:00 uur. Ik stop hiermee en ga kijken wat het de komende uren wordt, hier in de bar.

14 tot en met 17 november (geschreven door Jan en Jenny)

14 november

Na 2 nachten op een 1,20 meter bed met een matras op planken geslapen te hebben was iedereen ongeveer om 6:30 uur op. Na het ontbijt liep het niet gesmeerd, omdat het afrekenen van de bar en het afhalen van de niet schone, stikkende natte was veel langer duurde dan nodig was.

Toch werd er om 8:20 uur vertrokken. We hadden tot 09:00 uur een goede weg, maar daarna was het “kloooooooote” tot de M5. Direct daarna bezochten we de missiepost Ku Ngoni, waar we rondgeleid werden door een enthousiaste pater. Dit duurde ca 1 ½ uur. We vertrokken daar ca 13:00 uur en van 13:30 uur lunch tot 14:10 uur.

Om 14.45 uur kwamen we aan in Salina, waar helaas de bank gesloten was en we een markt en supermarkt bezocht hebben. Ook hebben we hier afscheid van Lara genomen, die door Titus en Sonya naar het busstation gebracht zou worden.

Om 16:30 uur kwamen we op een heel mooi gelegen camping aan.

Na onze “gewassen” was weer gewassen te hebben was het hoogste tijd voor de afwas, even zwemen en de lekkere biertjes voor het “diner” met Macaroni om 19:00 uur. Na het eten was bijna iedereen direct in de bar verdwenen, behalve Marja, Erika en ik die de afwas moesten doen. Ook ik was om ruim 21:00 uur in de bar tot plm. 23:00 uur en een groepje tot 00:00 uur.

15 november

“Henk is jarig, 31 jaar!”

Na om 5:30 uur opgestaan te zijn was het de bedoeling om 06:00 uur met een boot naar een eiland te varen en daar te ontbijten. Helaas was er aanvankelijk wat wind en vrij hoge golven zodat besloten werd in een nabij gelegen baaitje aan te leggen. Daar aangekomen begon het steeds harder te regenen, tot hozen toe. Dus maar weer “zeiknat” terug naar de basis. Na weer droge kleren aangetrokken te hebben werd er heel lekker (bacon, uien en tomaten) gebruncht in de bar. Na de tenten opgeruimd te hebben werd tegen 10:00 uur naar Salima gereden waar we om plm. 10:30 uur aankwamen, voor bankzaken, inkopen, etc. Tijdens de rit een paar toiletstops en een korte wandeling gestopt bij een door overvloedige regenval weggespoelde brug. Om 16:30 uur kwamen we aan in Candy Beach. Een lustoord. Na de tenten opgezet te hebben, hebben we tot 18:30 uur in de bar doorgebracht, waarna we een heerlijk diner met vis en frites in het restaurant genuttigd hebben. Hierna weer terug in de bar tot in de kleine uurtjes. De tijd werd gesleten door middel van Bao, poolbiljart en kletsen. Het drinken ging tot een zeker bedrag op kosten van de jarige Henk. Henk bedankt!!!!!

16 november

Iedereen laat op door het miezerige weer. Regen tot ca 15.00 uur. Sonya had om 11:30 uur een uitgebreide brunch klaar met wentelteefjes, pannenkoeken, bananen, tomaten en uien, worstjes, bacon en kaassaus. Tijdens de koffie is er opgetreden door een groepje van 5 kinderen die voor ons zongen en dansten. Als dank hiervoor had ik (Jan) nog enkele speelpennen om weg te geven en Sonya en Titus hebben de resten van de brunch gegeven. En nog steeds regende het. Jammer, want ik had met een Zuid-Afrikaan afgesproken een U.L.V.-vlucht mee te maken. Zal dan voorlopig nog wel een wens blijven!!!

Om ca 15:00 werd het droog en kwamen wat activiteiten los: wandelen, steentjes zoek en in de bar zitten tot aan het late diner met een andere groep. Het door Sonya en de andere kok bereide diner bestond uit een van Hollandse afkomstige stoofpot met kip en groente. Heel lekker!

Daarna nog een paar uurtjes in de bar en op tijd naar bed in verband met vertrek om 07:00 uur.

17 november

Pas om 7:15 uur vertrokken in verband met was die weer niet op tijd klaar was en ook niet droog. Saskia en Pieter hebben de was gedeeltelijk vanuit de truck gedroogd door middel van de zijwind.

In Mzuzu is gestopt voor internetten en shoppen. Lunchstop was op ruim 1900 meter hoogte met zicht op Lake Malawi en Tanzania. Na de lunch hadden we veel mooi panorama’s vanuit de heuvels op het meer. Om 14:30 uur waren we al op de campsite Chitimba waar we een witchdoctor bezocht hebben. Na enkele mooie dansen hebben enkele tegen betaling van 100 Kwacha’s: luck, business, health, oxstipation, head-ache en love-potion ingekocht.

Hierna was het in afwachting van het diner tijd voor een paar biertjes aan de bar. Het diner werd een beetje rokerig door het vuur. Genuttigd werden aardappels, groente en steaks. De meeste gingen in verband met het aanstaande zeer vroege vertrek (03:00 uur) naar de warme tent, die helaas in verband met regen later dicht moest.

18 november (door Marja geschreven)

Na een korte nachtrust, o.a. in verband met het lawaai uit de strandbar, zijn we om 03:00 uur opgestaan. Ja, je leest het goed! Na een kattenwasje met behulp van een zaklamp en na koffie met koekjes, gingen we om ongeveer 04:00 uur van start. In no time sliep iedereen weer. Ik niet en had dus het genoegen om 04:45 uur al weer te “moeten” zwaaien naar een Malawiaan (als je ze zo noemt).

Na een stop langs de kant van de weg kwamen we om ongeveer 10:00 uur bij de grens van Malawi aan, een formulier invullen, twee stempels en hup daar gaan we, op naar de grenspost van Tanzania.

Hier moeten we ons gele inentingsboekje laten zien (gele koorts prik controle) en krijgen we een stempel van de douanebeambte van Tanzania. Na nog even van het toilet, annex gat in de grond, gebruik te maken gaan we weer verder. We ontbijten in de truck en smeren om de beurt onze boterhammen. O ja, voor ik het vergeet. We wisselen nog US-dollars om voor Tanzaniaanse Schillingen en worden opgelicht waar we bijstaan. Helaas!!!!! Gelukkig bedraagt de schade maar plm. ƒ 12,50, maar Jenny baalt flink.

Na een paar uur van genieten van het uitzicht, slapen, snoepen, stoppen we voor de lunch. Opeens is het weer lekker warm en zonnig, dat zijn we niet meer gewend. We eten “boterhammen gezond”, met tomaat, ui, avocado, kaas. En verder maar weer want we zijn er nog lang niet. Om ongeveer 16:00 uur kan Ben het niet meer ophouden en moet een koude Kilimanjaro. Ester drukt op de stopknop en we gaan naar de plaatselijke bottleshop. Daar blijken ze maar 2 Kilimanjaro’s te hebben, de rest neemt genoegen met een ander merk. Om ongeveer 16:30 uur komen we op de campsite aan. Die is prachtig en schoon. Na een hele warme douche gauw even in het dagboek schrijven waarvoor ik naar de bar vertrek. Wat we eten vanavond weet ik nog niet. Er zitten in ieder geval uien en Smac in.

Dat was dus pasta a la Carbonera. Heerlijk! Daarna nog even de bar in voor een warme chocolade met Amarula, ook niets mis mee. Ik weet niet of het door de Amarula kwam, maar ik presteerde het om de 100 meter van de bar naar de truck niet meer te kunnen vinden. Gelukkig liep er nog iemand van de bewaking rond die de weg kon wijzen. Eind goed al goed.

19 tot en met 20 november (geschreven door Elisabeth)

19 november

Het is nog donker als we vanmorgen ons tentenkamp afbreken. De zon begint te gloren aan de hemel en samen met wolken geeft dat een prachtig schouwspel. We zijn op weg naar Isomilia, een “stone-age site” waar opgravingen zijn gedaan. De gebruiksvoorwerpen die daar gevonden zijn, zijn al 60.000 jaar oud! Na een ontbijt in de zon met een prachtig uitzicht, gaan we op weg met de gids voor een rondleiding. We zien een giraffewervel en botten van de knie, waarvan men denkt dat deze dieren zijn geslacht met de gevonden voorwerpen. Als we wat afdalen zien we de “stone pillars”, compleet ontstaan door erosie. We maken nog een mooie wandeling en vertrekken vervolgens met de truck op weg naar het volgende bushcamp. Het voorbijtrekkende landschap is erg mooi, hoewel de bomen duidelijk aan het regenseizoen toe zijn.

De huisjes hier zijn veelal van leem gemaakt en rieten daken. Hoewel ik me afvraag hoe mensen zo kunnen leven, lijkt men er niet onder te lijden. Bijna iedere inwoner zwaait heel blij naar ons of zijn erg verbaasd ons te zien. Onze tocht vervolgt zich door een berg- en heuvelachtig landschap, wat prachtige uitzichten geeft. We dalen verder af tot aan Baobab-valley, alwaar we een heerlijke lunch krijgen, die een goed leek te smaken. We vervolgen onze weg en komen vervolgens uit bij een “snake-farm” Een soort dierentuin met slangen, die er bijzonder imposant uitzien.

De “guide” probeerde ons gerust te stellen over de dodelijkheid van sommigen door te zeggen “Deze slag is niet giftig. Het duurt minstens 3 dagen voordat je doodgaat als hij je bijt”. Hele opluchting!(?)

We “doen” de farm als snelle toeristen, want er staat nog een National Park Mikumi op de agenda. Dit park ligt aan de doorgaande weg, dus kunnen we met de truck erdoorheen rijden. Ester bedacht dat het leuk zou zijn om de bovenste ramen van de truck open te doen, zodat we mooie foto’s kunnen maken. Heel goed idee, alleen het raam overleeft dit niet. Titus was hier minder blij mee, maar het gaf ons de gelegenheid op het dak van de truck te zitten, in de zon, met de wind door de haren. Het was een mooie dag, we zagen wilde zwijntjes, olifanten, giraffen, zebra’s, waterbokjes, dikdik’s en zelfs nog twee Kaapse buffels. Fantastisch!

De weg naar het bushcamp wordt vervolgd en toen we hier aankwamen konden we onder een heerlijke douche gaan staan, een grote tinnen bak met 2 douchekoppen. Voor de privacy, wat rietenmatten eromheen. Ik vond dit een fantastische dag. Hopelijk voor Titus wordt het raam snel gemaakt.

20 november

Vanmorgen mochten we het bushcamp pas verlaten als de eigenaar én medewerkers aan ons hun lied ten gehore hadden gebracht. Compleet met baby-aap op de schouder werd ons een warm welkom en een “so sorry” dat we weer weggingen toegezongen.

De reis voert ons naar Dar es Salaam, waar we na ongeveer 3 uur rijden aankomen. Het is een heel werk om de truck goed naar binnen te loodsen, waar iedereen door elkaar heen rijdt en het getoeter op een Bach-uitvoering lijkt. De dag is vrij te besteden voor iedereen en de groep splitst. Met een klein groepje ben ik de stad doorgelopen met een “a-la-minute” ingehuurde tourguide, die ons de weg door deze drukke stad wijst. Een aantal leuke terrasjes staat uitnodigend op ons te wachten en we maken er dankbaar gebruik van, want het is erg warm.

Om 16:30 uur weer terug bij de truck, op weg naar de laatste camping van deze reis “Silversand”. Morgen vertrekken we naar Zanzibar, waar we voor het eerst in drie weken weer eens in een echt bed mogen slapen. Maar wat zal ik m’n tentje missen!

21 tot en met 23 november (geschreven door Dennis en Corina)

Dar es Salaam is een drukke stad. Iedereen loopt door elkaar, mensen willen van alles, kortom druk.

Wij gaan onze eigen weg en op zoek naar een Pizzeria, die wij niet kunnen vinden en mensen ons van hot naar her sturen. Wij eten bij Chef’s Place.

Internetten en dan een …. biertje in een koele kroeg. Een aangename afwisseling. De kroeg leek verdacht veel op een bordeel maar het bier was koud.

Het is hier donker en ik zie niet wat ik aan het schrijven ben. Ondertussen zitten wij namelijk in het Africa House op Zanzibar, wat trouwens een geweldig mooi pand is en een uitzicht!

Maar aan alles komt een eind, zo ook aan jullie vakantie. Wij reizen nog 5 maanden verder en gaan naar het noorden van Zanzibar, wat trouwens erg mooi is.

Allemaal een goed terugreis en het ga jullie goed!

21 november (geschreven door Ben en Ingrid)

Vandaag alweer een jarige! Dit keer is het Elisabeth. Gisteravond op Silver Sand hebben we haar al op haar oudejaarsavond toegezongen. Gisteren in Dar es Salaam heeft zij samen met Ester en Erika al boodschappen gedaan voor de barbecue die vanavond gaat plaatsvinden. Waar is nog grote verrassing.

Om plm.19:00 uur werden degene die wilden barbecuen door Hamim met een busje opgehaald om vervolgens naar Fuji-beach te rijden. Daar werd dus de barbecue gehouden.

Medewerkers van het nabijgelegen restaurant hadden al een vuurtje gestookt en de tafel was al gezellig gedekt. Met een opengemaakte kokosnoot werd op Elisabeth’s verjaardag getoast. Vervolgens kwamen er mensen met een hele grote Tonijn. Deze werd aan het spit boven het vuur geroosterd.

Inmiddels stonden op tafel al grote schalen met salades en had de vrouw van Hamim voor spicy-rice gezorgd. En…… frietjes!!! Het was heerlijk. De Tonijn was lekker geroosterd, de rijst was perfect en de salades heerlijk. En de stemming perfect. Wat wil je nog meer! Nadat een ieder zijn buik had volgegeten werd hetgeen over was aan de bijzondere vriendelijke mensen van het restaurant gegeven. Volgens mij konden zij van de overgebleven vis nog een paar dagen eten, zo groot was deze. Om plm. 22:00 uur zijn we weer naar het hotel vertrokken. Waar we na deze voortreffelijke maaltijd heerlijk hebben geslapen om de volgende dag weer uitgerust te zijn voor de spice-tour of dolfijn zwemmen of om naar prison island te gaan.

22 november (geschreven door Ben en Ingrid)

We worden van de regen die op het golfplatendak van het hotel neerkomt wakker. Dat belooft niet veel goeds voor de Spice-Tour waarvoor wij ons hebben opgegeven. Nadat we een halfuurtje hebben gewacht om de ergste buien aan ons voorbij te laten gaan, gaan we dan toch met onze enthousiaste gids Ali en de andere deelnemers op pad. Eerst gaan we langs het House of Wonderers. Ten tijde dat dit huis, met lift en elektriciteit, gebouwd werd waren dit wonderen. Vandaar de naam. Vervolgens werd een bezoek gebracht aan de voormalige slavenmarkt en de ruimte waar de slaven zo lang “bewaard” werden voordat ze markt opgingen om verkocht te worden. Op de markt staat nu ook een monument ter nagedachtenis aan deze slaven. Een voormalig sultan maakte van de markt aardig gebruik door hier “plezier” slavinnen te kopen die hij in zijn buitenverblijf liet wonen, totdat de slavinnen zwanger werden. Dan werden ze weer op de markt verkocht. Na een bezoek aan dit buitenverblijf, wat inmiddels een ruïne is, begint dan de spice-tour.

Ali brengt ons naar een plantage waar verschillende vruchten (o.a. lychee’s, Jack-fruit, ananas), cacao, koffie, casave en kruiden (kruidnagels, peper, kaneel, gember, etc) groeien. Enthousiast vertelt hij over deze vruchten en kruiden en laat ons deze ook proeven. Vervolgens klom een jongen in een palmboom, haalde er wat bladeren en kokosnoten vanaf. Van de bladeren maakt hij in sneltreinvaart een mandje en de kokosnoten werden “geschild” en konden wij van de heerlijke melk genieten.

Als afsluiting van de tour kregen wij een maaltijd aangeboden bij de vrouw van Hamim (onze man waar we voor allerlei vragen/wensen op Zanzibar terecht konden). De maaltijd bestond uit spice-rice met meat en een tropische drank. Heerlijk!!!

Een aantal dames van groep lieten hun hand door mevrouw Hamim met henna beschilderen.

Op plm. 15:00 uur was de tour afgelopen en werden we weer bij het hotel afgezet.

22 november (geschreven door Henk)

Zanzibar heeft een uitgebreid assortiment aan to-do tips voor toeristen. Han, Jenny en ik (Henk) zijn van plan naar prison island te gaan. Het regent echter pijpenstelen, dus we wachten. Rond tien uur wordt het droog en gaan we alsnog. Met een klein bootje trotseren we de toch nog hoge golven en na een klein halfuurtje varen zijn we op het eiland. Daar blijken we de enige bezoekers, dus is er een uitgebreid welkomscomité. Als we in het restaurant willen eten moeten we meteen bestellen, dus dat doen we maar. Op het eiland is een schildpadden reservaat. Deze reuze schildpadden zijn echt groot, maar laten zich graag voeren. Het parkachtige reservaat leent zich voor mooie foto’s. Daarna door naar de oude gevangenis. Dit blijkt een behoorlijke ruïne te zijn, maar de plaats van de ketens is nog goed te zien. Sommige dingen kunnen inderdaad maar beter in verval zijn.

Ondertussen zijn de eerste andere toeristen aangekomen. We verbazen ons over de onwetendheid en ongeïnteresseerdheid van een groepje Amerikanen. Na de lunch in ons privé restaurant nog even een uurtje snorkelen. Dat is geen doorslaggevend succes. Door de bewolking is het niet licht genoeg het tamelijk diepe koraal goed te zien en er zijn kwallen, veel kwallen.

Na een rustige terugtocht zijn we mooi op tijd terug voor het avondprogramma

22 november (geschreven door Frank en Saskia)

‘s Ochtends om halfacht vertokken Pieter, Saskia, Frank, Elisabeth, Titus, Erica en Ester voor het dolfijnwemmen. Terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam kropen we snel in het busje dat ons naar het zuidelijke deel van het eiland zou brengen. Er bleken nog 4 andere mee te gaan die zich al achter in de bus hadden genesteld. Het tochtje duurde ruim 1,5 uur en in die tijd bleef het stortregenen. Aangekomen bij het Dolphin Shadow Restaurant bleek de wind de zee behoorlijk te hebben opgestuwd waardoor het onverantwoord was om de dolfijnen te zoeken, ondanks dat het weer iets leek op te klaren. Dus wachten maar. En nog langer wachten. Dat werd de vier mede potentiële dolfijners te veel zodat ze besloten terug naar Stone Town te gaan. Om de tijd de doden hebben wij het strand afgezocht op schelpen en ander fraais. Het strand was zelfs in het druilerige weer schitterend; prachtig wit zand dat als bloem aanvoelde. Juist toen we enigszins uitgezocht waren klonk het verlossende signaal; aan boord! Getogen met flippers en snorkels namen we plaats in het kleine bootje. Na een kwartiertje was het raak; dolfijnen! Direct sprongen de meeste van ons overboord en begonnen naar de bodem te turen. Maar helaas, de dolfijnen hadden besloten niet te wachten en waren doorgezwommen. Dus hezen wij ons weer aan boord om de zoektocht voort te zetten. Na nog 2 mislukte pogingen was het wel raak. Tenminste voor Frank die zelfs geruime tijd boven de dolfijnen zwom. Bij de volgende poging(en) vielen ook Saskia en Elisabeth in de prijzen. Helaas werden de golven Erica te veel waardoor iets eerder dan gepland richting vaste land werd gekoerst. Frank kon er geen genoeg van krijgen en bleef nog een halfuurtje ronddobberen. Aan land wachten een lekkere vismaal. Inmiddels was het enorm opgeklaard zodat de rest van de middag op het strand werd doorgebracht. Een aantal ging nog snorkelen. Vooral voor Titus was dit een bijzondere gebeurtenis. Hij had zich voorgesteld dat het dolfijnwemmen zou plaatsvinden op stahoogte. De diepte van de Indische Oceaan had hem ‘s ochtends de stuipen op het lijf gejaagd en hij had het bootje dus niet verlaten. Maar gehesen in een reddingsvest dook ook hij het water in en wist daarmee een overwinning op zichzelf te halen zeker toen hij het hele stuk terug had gezwommen. Voor het echt mooie snorkelen was het water te troebel maar desondanks was het heerlijk toeven in het water. Pieter heeft zich het flipperwemmen nog eigen gemaakt want hij had nog niet eerder met die flappen aan gezwommen en ‘s ochtends had hij daardoor de dolfijnen gemist.

Tot ergernis van de chauffeur hadden we pas om half zes genoeg van het strand en de zee. Op de terugweg werden we nog verrast door een groep apen in de bomen langs de weg. Deze apensoort komt alleen op Zanzibar voor en dan meestal in het aparte reservaat waar je ze kan bezoeken. We mochten dan ook geen foto’s maken want dan moesten we eerst voor het reservaat betalen (aldus de chauffeur). Zo rond zevenen werden we weer in Stone Town afgeleverd.

24 november (geschreven door Erika)

Tja, wat valt van zo’n laatste reisdag nog te beschrijven. Voor mij is het in ieder geval de zwarte bladzijde van dit dagboek.

De nachtrust hebben we vandaag helemaal maar overgeslagen, dat geldt althans voor Ester, Elisabeth en ik. Ester moest ons namelijk bij het eerste ochtendgloren al vaarwel zeggen. Aangezien we tijdens deze reis een toch wel behoorlijke band hebben opgebouwd hebben we haar natuurlijk uitgebreid staan uitzwaaien in de haven. Hopelijk tot gauw Ester! Hamim heeft ons vervolgens weer teruggebracht naar ons hotel, waar we nog even 1 ½ uur onze oogjes hebben kunnen sluiten.

Na een uitgebreide douche (die bij deze temperatuur eigenlijk geen enkel nut heeft) hebben we in het restaurant, waar we gisteren ons laatste gezamenlijke avondmaal hebben gehad, onze brunch genuttigd: verse fruitsalade, geroosterd brood en versgeperste ananassap.

Na nog even wat rondgesjokt te hebben door de smalle steegjes van Zanzibar moesten we helaas terug naar Karibu Inn, waar Hamim ons opwachtte om ons terug te brengen naar de haven voor de overtocht naar Tanzania.

Hoewel we op tijd aanwezig waren, hebben we nog zo’n 1 ½ uur moeten wachten voor uiteindelijk de trossen gelost konden worden. Het wachten werd nog eens verergerd door de brandende zon en duwende en schreeuwende mensen, die allemaal zo snel mogelijk aan boord wilden klimmen.

Terug in Dar es Salaam wordt ons nog wat tijd gegund om een snelle hap te doen. Waarna de ”Hurricane” (onze truck) zijn laatste ritje voor ons aflegt richting het vliegveld. Zelfs hier op Airport Dar es Salaam krijgen we nog even te maken met de African Time; 15 minuten om één persoon in te checken is blijkbaar normaal.

Maar dan rond 00:30 uur staat het vliegtuig klaar. Weer op weg naar het leven van alledag……….

25 november (Ben)

06.55 uur landing op Schiphol. Slurf eraan en het vliegtuig uit. Iedereen gaat op zichzelf naar de paspoortcontrole. Bij de bagageband wordt er weer verzameld. De rugzakken verschijnen snel.

Afscheid nemen, handje, kusje en hier en daar een traantje! Op naar de wachtende familie of vrienden.

Wie weet tot ziens?!?!