Reisverslag Pilot Oeganda-Ruanda-Tanzania

16 september – 14-oktober 2005

 

 

 

Organisator:                Habari Travel, Bart Munting  www.habaritravel.nl

 

Kok/Chauffeur:           Annette, Isma, Jan

 

Deelnemers:               Truus, Gerlinde, Margot, Piet en Ina, Ria, Clemens, Jan (2e chauffeur), Bart Munting, Ben en Ingrid

 

 

Voorgeschiedenis:

 

In 2003 hebben wij de reis door Oeganda met Habari Travel gemaakt.

Deze reis beviel ons zo goed dat wij onze hulp aan de eigenaar van Habari Travel (Bart Munting)  hebben aangeboden om op de Vakantiebeurs deze reis te promoten.

Dit jaar werden wij door hem aangeschreven of wij geen zin hadden om met hem een proefreis via het westen en zuiden van Tanzania naar Dar-es-Salaam te maken. Daar hadden wij wel oren naar. In mei zijn we (Ben en Ingrid) met Piet en Ina, Ria, Clemens, Jan, Bart Munting in Eindhoven bijeengekomen om de zaken door te spreken. Vertrek zou op 16 september plaatsvinden en de aankomst in Dar-es-Salaam stond gepland op 14 oktober.

 

Omdat de truck toch weer naar Entebbe (Oeganda) terug zou moeten besloten Piet en Ina, Ria, Margot, wij en Jan als 2e chauffeur om mee terug te rijden. Dit zou via het noorden van Tanzania (Ngorogoro, Serengeti) Kenia gebeuren. De truck terugbrengen valt dan ook buiten de pilotreis.  Bart en Clemens zouden vanuit Dar-es-Salaam weer naar respectievelijk Oeganda en Nederland terug reizen.

 

 

Vrijdag 16 september – Brussel-Entebbe

Na een uur vertraging vliegen wij dan toch nog via een tussenstop in  Nairobi (Kenia) naar Entebbe. Wij, zijn in dit geval Piet en Ina, Clemens, Gerlinde en Ben en Ingrid. De andere reisgenoten zijn een paar dagen eerder al naar Entebbe (Oeganda) vertrokken. Ook al weet je dat je een lange dag te gaan hebt, valt het toch altijd weer tegen. Om plm 24:00 uur komen we dan bij het huis van Bart aan,  Airport Guesthouse – Entebbe. Wij zijn dan inmiddels 14 uur onderweg. 

Het is leuk om Bart, sinds afgelopen mei, weer te zien.  We maken ook kennis met de andere reisgenoten, Truus en dochter Gerlinde en Margot. Tijdens onze bijeenkomst in Eindhoven was nog niet bekend dat zij mee zouden reizen.

Het is vol in het Guesthouse dus voor ons is een tent opgezet. Wel een luxe, want het is een grote tent waar zelfs opgemaakte veldbedjes in staan. Na een rondleiding van zijn nieuwe onderkomen en het bewonderen van de truck waarmee wij deze reis gaan maken, drinken we wat biertjes om wat bij te komen.  We zijn zo langzamerhand behoorlijk moe en gaan hierna dan ook lekker de tent in.

Inmiddels regent het dat het giet.

 

 

Zaterdag 17 september - Entebbe

’s-Ochtends is een groep, die er al was en waardoor wij in een tent moesten slapen, vertrokken voor hun rondreis. We hebben er niets van gemerkt. We waren nog volledig in dromenland. Voor vandaag staat er niet iets speciaals op het programma, alleen dat er  boodschappen gedaan moesten worden voor deze reis. (Normaal gesproken zijn dit soort zaken al geregeld.) Inmiddels komen ook de chauffeur Isma en onze excellente kokkin Annette ons gezelschap versterken. We gaan dan ook met elkaar deze boodschappen doen zodat een ieder zijn wens van wat er mee moet kenbaar kan maken.  Het is leuk om weer door Kampala te rijden, waar we in een shopping mall de boodschappen doen. De chaos is er nog steeds en het blijft fascinerend hoe om een rotonde gereden wordt zonder dat er ongelukken gebeuren.

Tegen de middag komen we weer in het guesthouse aan. Omdat er nu weer plaats is in het guesthouse gaan we eerst onze spullen in een kamer neerzetten. Het zonnetje is lekker gaan schijnen. Het is dan ook niet verkeerd om in de zon met iets lekkers te drinken even te lezen. 

’s-Avonds wordt een tafel en stoelen neergezet voor de barbecue. Margreth, de kokkin van het guesthouse,  heeft er weer iets lekker van gemaakt. We eten en drinken wat en kletsen al wat af. Voor we het weten is het weer laat. Afgesproken wordt om morgen om plm 8:00 uur te vertrekken.

 

 

Zondag 18 september – Entebbe-Kisoro

Ondanks dat de tent voorzien was van opgemaakte veldbedjes is een bed toch wel erg lekker. We hebben ons wat verslapen. De wekker was wel gezet, maar helaas hebben we geen rekening gehouden met het uur tijdverschil. Na afscheid te hebben genomen van de vrouw van Bart (Virigo) en zijn zonen (Roelf en Ryan) stapt dan ook Bart in om de reis nu echt te beginnen.  Volgens de planning vertrekken wij om 08:00 uur naar Kisoro. (Vooraf hadden een aantal van ons aangegeven in Kisoro nog eens naar de Gorilla’s te willen. We zouden toch in Kisoro komen. Ondanks dat we het dus in maart al hebben aangegeven waren er geen permits meer beschikbaar.)

Het blijft een mooi landschap als we via Buwama, Masaka, Kabale naar het zuiden rijden. Veel terrasvorming, hoge bergen, tropische wouden, soms rode aarde dan weer zwarte vanwege de uitloop van de vulkaan Parc de Volcans.  Onderweg stoppen we bij een bakker om wat voor de lunch te kopen. De eerste samosa’s (een soort van enveloppe van dun deeg gevuld met vlees of met groente) worden gekocht. Vanwege de tijdswinst lunchen we in de truck. Het is nog een lange rit die we moeten gaan. Tot Kabale hebben we een goede weg gehad, maar als we afslaan naar Kisoro wordt de weg slechter.. Zoals bij onze vorige reis door Oeganda staan ook weer op precies dezelfde plaats  2 vrachtwagens vast in de modder. De hele bevolking staat er bij en bemoeid zich ermee. Gelukkig kunnen we er toch nog wel redelijk snel langs. Ook de 2 locale bussen, die concurrent van elkaar zijn en een soort wedstrijd houden wie het eerste in Kisoro is, moeten hun tijd inhalen. Ik zou niet graag hun passagier willen zijn.

Aan het eind van de middag komen we in Travellers Rest aan, het hotel waar Dian Fossey (Gorilla’s in de mist) ooit heeft overnacht. Bij aankomst stond Ria ons al op te wachten. Een paar jaar geleden heeft zij een half jaar dit hotel gerund en heeft tevens als verpleegster in het ziekenhuis van Kisoro gewerkt. We zijn nog niet binnen of we worden door Joost en zijn vriendin (zij runnen nu het hotel) naar het terras geleid. Hier staat een groepje wezen (je bent al wees als één van je ouders is overleden) klaar om een dansje te doen en er wat bij te zingen. Uiteraard is het wel de bedoeling om aan het eind van het optreden wat aan het weeshuis te doneren. Na vele jaren Afrika is ons dat niet vreemd, dus hadden we vanuit Nederland al pennen en kleurboeken meegenomen. Nog nahobbelend van de rit hebben we hier toch weer van genoten onder het genot van een drankje. In de tussentijd werden de kamers verdeeld. Eergisteren sliepen we nog in een tent nu krijgen we een suite aangeboden. Wat een luxe.

Het is de bedoeling om voor het diner nog even te douchen, maar we zitten nog zo lekker. We hebben echt het gevoel even thuis te zijn. Travellers Rest blijft een heerlijke plek in Kisoro. 

Met Ria en Ina hebben we afgesproken om morgen naar het ziekenhuis te gaan. Ria wil morgen een les in til-technieken aan de verpleegsters geven en in die tussentijd krijgen Ina en ik een rondleiding. Ina (OK-assistente) heeft overigens een paar jaar geleden een dag op de OK mogen helpen. Boeiende verhalen kan ze hierover vertellen. Morgen om 10:00 uur zouden we elkaar weer zien.

 

 

Maandag 19 september - Kisoro

 

 Vandaag geen reisdag dus alles op ons gemak. Zoals gisteren is afgesproken gaan Ria, Ina en ik naar het ziekenhuis. Eerst een brommertje scoren. Het ziekenhuis ligt verder dan ik had gedacht. Met een paar enigszins wat beurse billen komen we in het ziekenhuis aan. Iedereen is blij Ria weer te zien “The nurse from Holland!!!”  Eerst krijgen we koffie in de dokterskamer, waar we in eerste instantie even wat onwennig elkaar aankijken. Hierna gaan we opzoek naar degene met wie Ria de til-technieken les heeft afgesproken. We krijgen dan al een eerste indruk van het ziekenhuis, urine-stank, plastic matrasjes zonder iets, kinderkamer met bedjes aan bedjes, hoge ramen. Het blijkt rustig in het ziekenhuis te zijn, er staan geen bedden op de gangen. Eindelijk dan toch de mevrouw gevonden die ons naar het leslokaal van de verpleeg(st)ers brengt. Het is leuk te zien hoe Ria les geeft. In eerste instantie ben ik de patiënt maar snel volgt een van de leerling en. De leerlingen zijn zo onderdanig en praten zo zachtjes dat het moeilijk is om hen te zeggen dat ze wat minder vriendelijk tegen de patiënten moeten zijn.  Het is natuurlijk wel de bedoeling dat de patiënten meewerken. Als de hoofdverpleegster aan mij vraagt wat ik in het dagelijks werk doe geef ik het antwoord “Iets in het beheer van IT-afdelingen, maar niet de techniek” Het blijkt niet duidelijk voor haar te zijn wat ik nu precies doe. Uitleggen heeft weinig effect, want ze vraagt mij of ik een probleem met een printer kan verhelpen. Ik doe een poging, maar er zal helaas een monteur met onderdelen aan te pas moeten komen.

Omdat niemand te vinden is om een rondleiding te geven doet Ria dat maar zelf. Zo komen we bij de herenafdeling, de vrouwenafdeling (vrouwen met dikke buiken), kinderafdeling. Een en al droefenis en stank. Je moet hier echt niet in een ziekenhuis terecht komen! Het heeft een diepe indruk op mij gemaakt.

Met een brommertje weer terug naar het hotel. Hier gelunched en even lekker in het zonnetje gezeten.

Het is maandag dus marktdag. Vorige keer hebben we de markt gemist, dus ik wilde daar nu wel even naar toe. Zoals alle markten in Afrika was het ook hier weer een zooitje. Alles wat los en vast zit wordt verkocht. Het was onmogelijk om foto’s te maken. Mensen willen niet altijd op de foto en het is allemaal zo onoverzichtelijk dat je eigenlijk niet eens een foto kan maken.

Op de terugweg gaan we op het terras van een lokaal café zitten.  Het is warm dus een colaatje en een biertje zijn welkom. Verder is het een mooi plekje om foto’s te maken. Het lijkt wel of we naar een theaterspektakel aan het kijken zijn. Voor de deur wordt een meisje door een fietser aangereden. Binnen de kortste keren loopt ook hiervoor het hele dorp uit om zijn/haar mening hierover te geven. Gelukkig hoeft er geen ambulance te komen. Een ambulance is overigens een soort van rieten reiswieg die op 2 stokken is gemonteerd en door 2 mensen wordt gedragen. Inmiddels hebben Ina, Piet en Clemens zich bij ons gevoegd.

Na ons drankje te hebben opgedronken gaan we maar weer eens een poging doen om te internetten. De eerste keer toen wij er kwamen bleek er geen stroom te zijn. Eens kijken of dit nu wel het geval is. Jawel, er is stroom. Het gaat allemaal wel erg langzaam, maar we hebben een aantal mensen weer op de hoogte van onze reis kunnen brengen.

In het hotel wat gegeten, wat gedronken en toen naar bed. Morgen om 06:30 uur ontbijt.

 

 

Dinsdag 20 september – Kisoro-Nyakanazi

 

Het is vandaag de bedoeling om via Ruanda in Tanzania te overnachten. Het zal weer een lange reisdag worden. Kisoro ligt redelijk dicht bij de grens van Ruanda, dus hier waren we dan ook snel. Het is fijn dat je snel aan de grens bent, maar nog fijner zou het zijn als ook het papierengedoe snel zou gaan. Helaas. Later, bij de grens Ruanda-Tanzania, zou blijken dat deze grensovergang relatief snel is gegaan. Maar goed, wij en de truck mogen Ruanda in. Het landschap zoals we dat al onderweg naar Kisoro hebben gezien zet zich in Ruanda voort. Veel landbouw, veel groen en alles ziet er schoon uit. Langs de kant van de weg zie je veel gedenktekens van de genocide van een aantal jaren geleden. Ook zijn er veel vluchtelingenkampen te zien.

In Kigali, de hoofdstad van Ruanda, gebruiken we de lunch in een restaurant waar een lopend buffet is. Het is wel even wennen dat er vaak als lunch een complete warme maaltijd wordt geserveerd. Helaas hebben we geen tijd om Kigali zelf nog even te bewonderen. Er schijnt een mooi museum te zijn.

Na de lunch gaan we snel weer verder want het is nog een eindje rijden naar Tanzania.

Hoe dichter we bij Tanzania komen hoe anders het landschap wordt. Slechtere wegen (blij dat het nog geen regentijd is) en alles een stuk droger. Zoals eigenlijk ook al Oeganda het geval was blijven wij, Witten (Muzungu in he Swahili) een bezienswaardigheid. Vooral de kindertjes kijken je soms met open mond aan of gaan heel hard zwaaien en met de truck mee rennen.

Na het nodige gehobbel komen we bij de grens van Tanzania aan. Zoals eerder al gezegd, de grens Oeganda-Ruanda duurde lang, maar staat niet in verhouding met de grensovergang Ruanda-Tanzania. Twee uur hebben we er overgedaan om de grens van Tanzania over te komen. Dan was het weer hoelang we in Tanzania zouden blijven en dan weer hoeveel kilometers wij in Tanzania zouden rijden. Kortom: een gedoe. Later zou blijken dat het nog niet goed geregeld was.

Het is de bedoeling om in Lusahanga te overnachten. Als we dan eindelijk de grens overgaan is het al tegen het einde van de middag en zal het gauw donker worden. Waarschijnlijk hebben we in het donker een afslag gemist, want we zijn Lusahanga niet meer tegen gekomen. Uiteindelijk zijn we in een hotelletje in Nyakanazi terecht gekomen. Het is een leuk lokaal hotelletje. En schoon is het, de Dettol-lucht komt je al tegemoet. 

Even wat gegeten, wat gedronken en toen naar bed.

 

 

Woensdag 21 september – Nyakanazi-Kigoma

 

Vroeg op want we hebben weer een lange reis te gaan naar Kigoma. De weg ernaar toe, via Kibondo en Kasulu (twee nietszeggende dorpjes) is wat saai en eigenlijk onbegaanbaar. Het is wel opvallend dat langs deze weg veel vrachtwagens gecrashed zijn. Het is een droge omgeving met veel vluchtelingenkampen van mensen uit Burundi. We rijden tenslotte langs de grens van Tanzania-Burundi.

Onderweg wordt op een saaie weg gebrunched. Uiteraard hebben we weer bekijks. Langzaam komen er wat jongens op fietsen wat dichter bij. Echt een gesprek met ons aangaan durven ze niet.

We vervolgens ons weg, maar dan hebben we pech. De truck doet het niet meer. Waarschijnlijk is het een vuiltje in de diesel. Gelukkig is het probleem redelijk snel opgelost.

Tegen de middag komen we Kigoma aan. Kigoma ligt aan het Tanganyika-meer en is de grootste stad langs dit meer. Tevens is het een centrum voor westerse hulporganisaties en vluchtelingenprogramma’s vanwege de voortdurende instabiliteit van de naburige Franstalige landen. Het is even zoeken voor we een hotelletje hebben gevonden. Maar ook dit keer is het weer gelukt. Het is het Lake Tanganyika Beach Hotel geworden en ligt het zelfs aan het meer. 

Het gebruikelijk ritueel is weer gaande; eerst even spullen op de kamer zetten, wat drinken, wat eten, de dag nog even in gedachten doornemen en dan naar bed. We willen morgen allemaal naar Gombe Stream NP (National Parc) het park van Jane Goodall (van de chimpansees). Bart regelt voor morgen een boot voor ons.

 

 

Donderdag 22 september – Kigoma-Gombe Stream NP (National Parc)

 

In de vroege ochtend gaan we met de boot naar het park. De enige mogelijkheid overigens om het park te bereiken. De boot is een groot soort kano. Gelukkig wel met motor maar planken zijn de zitplaatsen. Niet het soort boot dat je bij het woord boot verwacht. In het park zijn geen voorzieningen, muv een aantal slaapplaatsen. Dit betekent dus dat alles wat eten en drinken betreft mee moet en er dus niet gedoucht of gewassen kan worden.

Na plm 2 uur varen komen we bij het park aan. Het uit de boot stappen levert even wat problemen op omdat het water best wel wat ruw is. Gombe Stream NP is Tanzania’s kleinste nationale park. Het is wat heuvelachtig (hoogte tussen de 600-1500 meter)  met bossen en riviertjes. Het gebied is bekend geworden door het chimpansee-onderzoeksproject van Jane Goodall. De plm 100 chimpansees zijn dan ook de belangrijkste trekpleister van Gombe. Alhoewel de bavianen ook leuk zijn en goed te fotograferen. Omdat er best wel veel bavianen hier rondlopen is de veranda met gaas afgesloten, zodat deze dieren niet binnen kunnen komen. Alles moet dan ook goed afgesloten worden.

Nadat de slaapplaatsen verdeeld zijn in het Kasekela Rest Camp is het tijd voor een wandeling met een gids. De groep wordt in tweeën verdeeld. Het is een mooie wandeling en alvast een voorbereiding op de wandeling die we morgen naar de chimps gaan doen. Helaas zien we nu geen chimps, maar wel de eerder genoemd bavianen.

Als we terugkomen heeft Annette alweer voor een heerlijk diner gezorgd. Het is binnen eten want de bavianen grissen het eten onder je handen vandaan.

 

 

Vrijdag 23 september - Gombe Stream NP (National Parc)-Kigoma

 

Afgesproken is om vandaag de chimpansees te zoeken. Het is warm weer, dus er zal veel water mee moeten. Helaas is het normale water op. Dit betekent dat we eerst water uit het meer moeten koken om het alvorens met te nemen. Als iedereen genoeg water heeft gaan we op pad.

Omdat een paar mensen wat moeite hadden met de wandeling van gistermiddag wordt nu het eerste gedeelte van de tocht met een boot gedaan. De gids leek dat een beter idee. Vandaar dat we vanaf het strand al klimmend het bos in gaan. Voor ons is het behoorlijk klimmen (wat wil je als je geen conditie hebt). Na 2 ½ uur komen we op een plek waar vandaan een spoorzoeker op pad gaat om te kijken waar de chimps zouden kunnen zitten. Na plm 1 ½ uur komt de spoorzoeker terug met de mededeling dat hij geen spoor van de chimps heeft kunnen vinden, ondanks dat we volgens de boeken in de beste periode zitten (steile hellingen zijn minder glibberig en de chimps verblijven veelal op de wat lagergelegen gedeelten.) Dit is dan knap balen kan ik je zeggen.

Een illusie en $ 100 armer lopen we weer naar beneden. Inmiddels is het ook behoorlijk gaan waaien. De boot gaat dan ook behoorlijk te keer. We vallen er bijna uit. Gelukkig heeft de “schipper” net alles onder controle.

Wanneer we weer terug zijn is de lunch klaar en kunnen we hier snel aan beginnen. Na de lunch wordt alles weer de boot ingeladen om weer terug te keren naar Kigoma. Het waait aardig, dus de boot gaat aardig te keer. Een paar mensen beginnen zich niet echt lekker te voelen, maar na 3 uur varen is ook dit weer voorbij. 

Als we tegen het einde van de middag terugkomen staan Bart en Jan (zij gingen niet mee omdat zij de omgeving van Kigoma wilden bekijken. Kigoma is het eindpunt van de centrale spoorlijn, er zijn historische monumenten zoals bijv. het statige station en het Kaiser House uit het Duitse tijdperk) ons op de kant al met een drankje op te wachten.

Na het drankje naar de kamer om te douchen. Wat is een douche toch een uitkomst, zelfs als het koud water geeft!

Hierna werd het reeds bestelde diner geserveerd en het programma voor morgen bekend gemaakt.

 

 

Zaterdag 24-9 – Kigoma-Mpanda

 

Via Kasulu gaan we op weg naar Mpanda. Ook dit is weer een bar slechte weg en saai vanwege het dorre landschap. De rotsformaties vanwege de lava is misschien nog het enige aardige van deze rit. Onderweg langs de kant van de weg gelunched. Het was snel eten en wegwezen vanwege de vele vliegen.

Ook weer tegen het einde van de middag komen we in Mpanda aan waar we opzoek gaan naar een hotel. Het hotel wat we kunnen vinden is echter niet al te best. Er is geen licht en het eten is slecht. Het is echter te laat om door te rijden naar Katavi NP.

Ach zo’n dag kan je er tussen hebben.

 

 

Zondag 25-9 – Mpanda-Katavi NP

 

We staan vroeg op om naar Katavi NP te gaan. Het is een park dat nog weinig wordt bezocht. Dit komt vanwege het feit dat het park het meest ontoegankelijke is van Tanzania. We hebben dat ook aan den lijve ondervonden. Het is ook mogelijk je om je het park in te laten vliegen.

Van Mpanda is het niet meer zover rijden en we zijn er dan ook vrij snel. Het 1e wat we bij binnenkomst zien zijn de giraffen. Ze kijken ons net zo verbaasd aan als wij hen. Gelukkig zijn ze niet al te schuw, dus goed te fotograferen. 

Eerst gaan we ons melden bij de ingang waarbij we een iemand van het park mee krijgen die de campsite aanwijst.

Het is een mooie campsite met douche en toilet mogelijkheden. Het is wel weer even wennen om na de vele hotelletjes die we hebben gehad nu een tent op te moeten zetten. Na het opzetten van de tent en het doen van een wasje gaan we op voor de 1e gamedrive. Spannend wat we allemaal te zien krijgen.

Het valt dus tegen! We hebben niet echt iets bijzonders gezien.

Als we weer op de camping komen is het nog even wat rondhangen voor we de volgende gamedrive doen. Deze is gelukkig succesvoller.

Inmiddels begint de zon al wat onder te gaan. Nadat we de gids hebben afgezet gaan we weer naar de campsite. Althans dat proberen we. Het is nu donker en kunnen wel het vuur bij de camping zien branden, maar hoe komen we er! Na wat rondjes en vaak al dezelfde weg te hebben gereden komen we er dan toch nog.

Bart had inmiddels voor het vuur gezorgd en Annette weer voor het diner.

Het is toch wel erg leuk en lekker dat kamperen in de natuur. In de verte het geluid van hyena’s, leeuwen, etc.

Nou welterusten dan maar.

 

 

Maandag 26-9 – Katavi NP

 

Ondanks de dierengeluiden toch lekker geslapen.

Om 08:30 uur gaan we naar het andere deel van park. Alleen de op vlaktes zijn veel zebra’s en giraffen te zien. Iets verder zien we onze 1e leeuw van deze reis. Hij blijft wel erg rustig liggen. Als we dichter bijkomen zien we dan hij gewond is en er bijzonder slecht uit ziet. Zal hij het redden? Als we richting de rivier gaan (die nu zo goed als droog is)  zien we nog krokodillen.

Verder rijdend komen we aan bij een poel wat eens vol met water moet hebben gestaan. In het kleine beetje water cq modder liggen nu wel honderden nijlpaarden als lepeltjes tegen elkaar. Een probeert moeizaam op te staan, maar zijn poten zitten vastgezogen in de modder. Normaal gesproken komt het grasland na zware regenval regelmatig onder water. Dit is nu nauwelijks voor te stellen. Bij de poel van hippo’s (nijlpaarden) gaan we lunchen. Het is bloedverziekend heet.

Na de lunch gaan we langzaam weer terug naar de campsite. Onderweg komen we niet echt iets bijzonders tegen. Tegen 16:00 uur komen we weer bij de campsite aan. Even wat opfrissen en dan aan het diner.

 

 

Dinsdag 27-9 – Katavi NP-Sumbawanga

 

Door het park gaan we naar Sumbawanga.

We rijden langs het Rukwa Rift Valley wat een mooi savanne landschap oplevert.  Onderweg komen we langs vele plaatsjes, zoals Paranawe, Chale. Dit betekent dan ook dat er langs de kant van de weg zowel veel lemen als stenen huisjes staan. Veel mensen lopen nog in traditionele kleding en hebben nog (voor onze begrippen althans) oude gebruiken, zoals het door ossen laten slepen van hout. In een van de plaatsjes worden nog tomaten gekocht wat resulteert in het uitlopen van het dorp. Witten komen iets kopen!!!!!!!!

Van Katavi naar Sumbawanga is niet zo’n lange rit dus aan het begin van de middag komen we in het hotel Morovia aan. Nadat we de spullen op de kamer hebben achtergelaten en de was hebben afgegeven (we blijven hier 2 nachten dus er kan gewassen worden) gaan we eerst in het restaurant lunchen. Het is Afrika dus pole pole ofwel langzaam langzaam.

Na de lunch hebben we toch nog even de tijd om het stadje in te gaan om op zoek te gaan naar een internetcafé. De kerken doen hier goede business. De kerken rijzen hier dan ook de pan uit. Voor ons een geluk, want in een van de dominantere katholieke gebouwen vinden we een internetmogelijkheid. 

Nadat we onze achterban weer geïnformeerd hebben gaan we vlakbij het hotel wat drinken. Met spreekt alleen de plaatselijke taal wat het gesprek er niet makkelijker op maakt. Maar goed, we krijgen op een zeer vriendelijke manier hetgeen we bestellen en dat is de bedoeling.

De zon begint al wat onder te gaan, dus weer tijd om naar het hotel terug te keren.

’s-Avonds eten we hier ook en wordt het programma voor morgen besproken.

 

 

Woensdag 28-9 – Sumbawanga

 

Vandaag gaan we een bezoekje brengen aan Lake Rukwa. Rukwa is een ongerepte wildernis waar in de uiterwaarden veel wild voor moet komen, zoals poekoes, nijlpaarden en krokodillen en enorme aantallen watervogels. Via het Ufipa Plateau gaan we hier naar toe. De weg er naar toe is zo slecht dat we een aantal malen zijn uitgestapt zodat de truck beter zijn weg kon zoeken zonder ons in gevaar te brengen. Een aantal locale mensen heeft Isma geholpen om de juiste weg naar beneden te kiezen. Eindelijk komen we dan bij het meer aan. De teleurstelling is groot, want geen enkel dier is er te zien. Wel veel vissers die met het boeten van hun netten bezig zijn of hun visjes aan het drogen. Het blijkt dat wanneer we naar de dieren willen er een 2 uur durende boottocht voor nodig is. De dieren zitten namelijk aan de andere kant van het meer waar helaas geen weg naar toe is.

We gaan niet met de boot maar rijden een stukje terug om vervolgens naar Muzu, een klein plaatsje dat net voor het meer ligt, te lopen. Voor we het weten zijn we opringend met honderden kinderen. Wij zijn weer de attractie van die dag. In dit plaatsje zijn volgens ons nog nooit blanken geweest. De mensen kijken dan ook hun ogen naar ons uit. Levert wel weer mooie foto’s op. Wanneer we de kinderen de foto’s laten zien (kan via de digitale camera) is de chaos compleet. Een jongetje komt heel beleefd vragen of wij misschien een pen voor hem hebben. Nou die hebben we voor hem. Wij gaan echter van het standpunt uit dat mensen iets moeten doen om iets te krijgen (moeten wij tenslotte ook). Zo ook dit jongetje. Hij heeft een prachtig lied voor ons gezongen. Ook hebben we een pen geruild voor een zelfgemaakt vliegtuigje.

Nadat we bij een plaatselijk restaurant de lunch hebben gebruikt gaan we weer terug naar Sumbawanga. Ja, dezelfde weg. Dus nu naar boven lopen ipv naar beneden bij een temperatuur van plm 30graden. Het blijkt een moeilijke weg te zijn, want onderweg stond een auto in de greppel. Gelukkig hebben wij de mogelijkheid om hem er uit te trekken. Zij blij, wij blij.

In de loop van de middag komen we weer bij het hotel aan.

We gaan nog even te stad in om wat te drinken. Op het terras komen we in gesprek met een wat oudere, zeer goed engels sprekende, vrouw. Spontaan begint ze te vertellen over de verkiezingen die op stapel staan. Hoe gevaarlijk het nu overal is, omdat de huidige president als publiciteitsstunt een aantal gevangenen heeft vrijgelaten. Er zijn ook veel zwerf jongeren waar geen opvang voor is en nu aan het bedelen zijn en mensen lastig vallen. Gelukkig zegende zij ons en wenste ons verder een goede reis!

’s-Avonds weer in het hotel gegeten. Tijdens het eten kondigt Bart aan dat hij naar huis gaat. In Mbeya zal hij het eea regelen. Heel jammer dat hij deze beslissing heeft genomen.

 

 

Donderdag 29-9 – Sumbawanga-Mbeya

 

Vandaag rijden we naar Mbeya, de op vier na grootste stad van Tanzania, in het Mbeya gebergte.  We rijden door een prachtige savanne landschap met wat heuveltjes. De heuveltjes die zo her en der verspreid liggen blijken termietenheuvels te zijn. Het is een mooie weg naar Mbeya met een wisselend landschap. Dan is het heel dor en droog en dan weer groen, soms met wat landbouwveldjes en dan weer helemaal kaal.

Tegen lunchtijd komen we in Mbeya aan. Het hotel wat we in eerste voor ogen hebben heeft niet genoeg kamers. We besluiten om eerst maar te gaan lunchen. Een ieder gaat zo zijn eigen gang. We komen bij een bakker aan die overheerlijke gerechten op de kaart heeft staan. We nemen weer de bekende samosa’s.

Na de lunch gaan we naar het hotel terug om te horen of er nog andere mogelijkheden zijn.  Het blijkt moeilijk nadat we langs een aantal hotels zijn gereden. Misschien heeft het iets met de verkiezingstijd van doen. We zien in ieder geval veel auto’s met luidsprekers van verschillende partijen. Uiteindelijk belanden we in het Rift Vally Hotel. De kamer die we hebben is redelijk, niet echt schoon. Na even wat kleding uitgespoeld te hebben gaan we naar beneden om wat te drinken. Inmiddels is het tegen 18:00 uur en we besluiten met elkaar om hier ook maar te eten.  Het bestellen gaat echter niet zo maar. Heel veel wat op de kaart staat hebben ze niet, dus voordat een ieder zijn bestelling gedaan heeft zijn we al weer even verder. We hebben Beef Ave Maria besteld. Tegen 21:00 uur is het zover dat we aan tafel kunnen. Nu wisten we dat het Ave Maria al heeeel oud is, maar de bijbehorende Beef was volgens ons nog ouder. Niet te eten dus.

Na het eten nemen we afscheid van Bart. Morgenochtend vertrek hij met de bus naar Dar-es-Salaam in de hoop daar snel een vliegtuig te kunnen krijgen naar Entebbe (Oeganda). Nogmaals, jammer dat je weggaat Bart.

 

 

Vrijdag 30-9 – Mbeya-Matema

 

Het is mooie rit naar Matema. Matema is een nog onbedorven en rustiek Afrikaans dorpje dat aan de noordpunt van het Nyasameer (ofwel Lake Malawai) ligt en omgeven is door het Livingstonegebergte. We rijden door landbouwgebied, veel bananen- en theeplantages. Het weer is wat minder, want inmiddels regent het.

Onderweg zien we mensen in een rivier met zeefjes bezig. Het blijken goedzoekers te zijn, maar volgens ons hebben ze niet echt veel geluk.  

We stoppen bij de bezienswaardige Daraja la Mungu (Brug van God), een stolde lavastroom over de rivier Kiwira die breed genoeg is om erover te lopen. Het is er prachtig. Iets verder willen we naar de Kijungu Boiling Pot (een kleine waterval die in een rond gat stroomt alvorens onder een natuurlijke brug door te vloeien). Tussen willen en het voor elkaar krijgen kan wat tijd zitten. Het blijkt dat we eerst door militair terrein moeten rijden voor we bij de warmwater bronnen kunnen komen. Alle paspoorten moeten ingezameld en afgegeven worden om vervolgens door een militair te laten checken. Na geruime tijd krijgen we onze paspoorten terug en gaat een militair mee die ons de weg wijst. De waterval en bronnen zijn prachtig. Het verhaal gaat dat er ooit iemand in is gevallen en nooit meer teruggevonden is.

We rijden weer terug naar de Brug van God om te brunchen. Hierna rijden we over de onverharde en hobbelige weg verder naar Matema. We rijden nog steeds door een prachtig landbouwgebied, o.a. cacoa- en mangobomen. Door de laaghangende takken van vooral de mangobonen is het met de truck lastig rijden.

Tegen de middag komen we in Matema aan. Het eerste hotel dat we bekijken is niet veel, dus doen we een poging een beter te vinden. En dat lukt meer dan goed. We komen terecht in het Matema Beach Evangelical Church Hotel. Een soort van appartementencomplex op het strand. Een appartement bestaat uit een benedenverdieping met 2 bedden, douche en toilet, een trap naar boven waar nog eens 2 bedden staan met balkon. Prachtig.

We drinken wat, we eten wat en met elkaar besluiten we hier niet 1 nacht maar 2 nachten te blijven. YES!!!

 

 

Zaterdag 1-10 – Matema

 

In de loop van de ochtend lopen we naar het dorpje. Eerst een stuk over het strand, maar de weg is toch wat gemakkelijker. Voor dat we de markt bezoeken komen we eerst een kroeg tegen. Het is er behoorlijk druk en,  naar het gedrag van de aanwezigen te beoordelen, is er ook behoorlijk wat van de eigengemaakte drank genuttigd. We zijn hier dan ook weer snel weg. Even verder begint de markt. Een markt blijft altijd leuk om te bezoeken. Op de markt worden veel aardewerken potten (Kisi-aardewerk) verkocht. Wij hebben er een aantal kanga’s (omslagdoeken, vaak voorzien van een Swahili-spreuk) gekocht.

Omdat ik mij al een paar dagen niet echt lekker voel en koorts heb besluiten we op de terugweg even langs het ziekenhuis te gaan om een Malaria-test te laten doen. Wat een ander ziekenhuis is dat dan in Kisoro! Alles netjes geregeld en het stinkt er vooral niet. 15 Minuten later en $ 5 dollar armer weet ik dat ik geen Malaria heb en heb ik medicijnen tegen een virus.

’s-Middags wat zonnen, wat slapen, wat zwemmen in Lake Nyasa, wat drinken en dan is het alweer etenstijd. Het was lekkere relax dag.

 

 

Zondag 2-10 – Matema-Matamba

 

We staan weer bijtijds op en na het ontbijt weg. Het is vandaag de bedoeling naar Kitulo Plateau NP (tuin van God) te gaan. Kitulo Plateau is het eerste gebied in Oost-Afrika dat prima vanwege zijn fauna tot nationaal park zal worden verheven.   

Het is een wisselend landschap waar we doorheen rijden. Eerst bos en landbouw dan weer savannen. Niet alleen het landschap is wisselend, maar ook de weg. Dan weer asfalt dan weer zeer hobbelig. Kortom: een leuke weg met vele huisjes.

In Tukuyu doen we boodschappen voor de komende dagen.  Na Tukuyu nog een klein stukje asfalt en dan begint er een echt slechte weg. Onderweg staan veel naaldbomen. We komen dan ook langzamerhand in een heel ander landschap terecht.

In de truck gebruiken we zo goed en zo kwaad als het gaat vanwege het gehobbel de lunch. Niet alleen de boterham wordt gesmeerd!

We klimmen aardig hoog en zitten al op 2800 meter. Dit is ook duidelijk te merken, want het wordt kouder en het regent weer. De weg wordt er ook niet beter op. De omgeving wordt steeds kaler. Je merkt echt dat je boven de bomengrens komt. Er komt nevel.

We zijn op zoek naar een farm waar we eventueel zouden kunnen overnachten. Na diverse keren fout te zijn gereden komen we er dan eindelijk. En jawel, de farm bestaat niet meer. Lekker dan! De omgeving rond de farm is ook helemaal weggebrand en men is ook aardig bezig geweest met het kapen van bomen. Dit betekent dat we een stuk terug moeten rijden om weer bij de kruising te komen die naar een ander plaatsje leidt. Gelukkig gaat er iemand mee die ons de weg wijst. De hele weg door zijn we geen sterveling tegengekomen om de weg te vragen, dus is het wel bijzonder prettig iemand bij ons te hebben die ons de weg wijst.

Zo hobbelen we dus weer rustig door. De weg wordt door de regen ook steeds gladder en het wordt ook moeilijker om grip op de weg te krijgen. Het duurt dan ook niet lang of we zitten vast. En we zitten dan ook echt goed vast in de middle of nowhere.

Iedereen uitstappen want het loskomen van de truck gaat met nogal wat geglibber en geschuif langs een toch wel redelijke afgrond. Het lukt even om de truck los te krijgen maar binnen de kortste keren zit hij weer vast. En het regent en het regent. Inmiddels is er een hakbijl aan te pas gekomen om de stenen langs de kant van de weg los te krijgen. De stenen worden op de weg gelegd in de hoop dat de truck hierdoor wat meer grip krijgt. Na 2 uur is het dan eindelijk gelukt om de truck los te krijgen en naar een goed gedeelte van de weg te krijgen. Inmiddels begint het wat te schemeren en we hebben nog geen slaapplaats. Wordt het slapen in de truck?????

Gelukkig niet, net voor het donker begint te worden komen we in Matamba aan, wat in de Poroto Mountains is gelegen. Er is een questhouse en dus maar hopen dat er plaats is. En jawel dat is er. De kamer is niet veel, geen water. Wat zijn wetties (vochtige doekjes) dan toch weer een uitkomst. De Mama die het guesthouse runt loopt haar benen uit haar lichaam voor ons om het ons naar de zin te maken. Snel een drankje, snel wat eten. Een werkelijke gastvrouw. We noemen haar al gauw Mama Hoed vanwege de hoed die ze draagt. Ze vindt het prachtig.

Het is koud dus iedereen gaat bijtijds naar bed.

 

 

Maandag 3-10 – Matamba-Iringa

 

Om 06:00 uur ontbijt. We hebben een lange weg te gaan naar Iringa. Na 2 lekke banden te hebben gehad is het de bedoeling om in deze plaats andere banden te kunnen krijgen. Iringa is een plaats, gelegen op een klein plateau boven de Little Ruaha, met een overdekte markt en Duitse en Aziatische koloniale gebouwen.

De weg er naar toe gaat over de Tanzam Highway, een eindeloze strook asfalt van Dar-es-Salaam naar Lusaka (Zambia). Voor we op deze Highway komen zullen we eerst nog de 52 haarspeldbochten vanaf Matamba moeten doormaken. Hier wordt weer een paar keer uitgestapt omdat de weg te slecht of te steil naar beneden is. Stukje lopen kan overigens ook geen kwaad. Ook hier maken naaldboombossen en Baobabs (de meest opvallende boom van Tanzania) het landschap uit. Het verhaal over de Baobab gaat dat toen God deze boom geschapen heeft. God de boom nog eens goede wilde bekijken. De boom bewoog zich echter voortdurend. God werd boos, rukte de boom uit de grond en zette hem met de wortels naar boven weer terug. Een andere naam voor Baobab is dan ook: onderstebovenboom) . Uiteindelijk komen we dan toch op de Highway.

Onderweg lunchen we langs de kant van de weg.

In de middag komen we bij Isimila Stone Age Site aan. Opgravingen hebben hier veel zaken uit de prehistorie aan het licht gebracht. Er is ook een museum met een uitgebreide verzameling gereedschappen en wapens die gebruikt werden door jagers uit de steentijd. Iets verder ligt Mnara wat kerktorens betekent. Het gebied geeft een beeld wat erosie met de aarde kan doen. Lang zandstenen pilaren staan rechtop in het landschap. Prachtig om te zien. Ook voor de 2e keer is het de moeite waard.

In Iringa aangekomen gaan we weer op zoek naar een hotel. Het wordt uiteindelijk het Isimila hotel. Een prima hotel met een lekkere douche.

Na het douchen gaan we op zoek naar een restaurant voor het diner. Onderweg zagen we al het Jacaranda Restaurant. Een prima restaurant waar we lekker hebben gegeten. Jacaranda is overigens een boom met prachtige bloemen van lichtblauw tot lichtviolet.

 

 

Dinsdag 4-10 – Iringa

 

Tot 11:00 uur hebben we gelegenheid de stad in te gaan. In die tussentijd wordt gezocht naar andere banden.

Eerst gaan we maar weer eens op zoek naar een Internetcafe. Deze is relatief snel gevonden. 

Hierna lopen we wat in het stadje rond. Lopen de kleurrijke markt over waar allerlei groeten en kruiden prachtig gestapeld zijn. In een van de vele winkeltjes kan weer niet worden nagelaten om nog een paar kanga’s te kopen.

Inmiddels loopt het tegen 11:00 uur dus maar terug naar het hotel. Bij het hotel is er even wat onduidelijkheid over wat er nu allemaal gaat gebeuren. Het komt er op neer dat we hier nog een nacht blijven. Het zoeken naar nieuwe banden levert problemen om. De bandenmaat die er nu opzit is in Tanzania niet te verkrijgen. Er moet dus een alternatief gezocht worden. Vandaar de extra overnachting.

Nu dit wetend gaan we weer terug de stad in. Iets van ons hotel vandaan is een sociale werkplaats waar gelunched kan worden. Dit doen we dan ook maar. Het restaurant wordt door dove mensen gerund, er is een winkeltje dat allerlei spulletjes verkoopt wat door hen zelf geproduceerd is. Er is ook een werkplaats waar weefgetouwen staan, waar kralen worden geregen en waar papier gerecycled wordt. Zo maken ze van bijv. olifantenpoep of van ananasbladeren papier. Het is leuk om te zien hoe enthousiast deze mensen zijn. Ondanks hun handicap hebben ze nu een inkomen. Het geheel is een paar jaar geleden door een Engels meisje opgezet.

Na de lunch lopen we verder stad in en slenteren wat rond. Op een marktje nog wat kettingen van Masaai mensen gekocht. Je kan ook je haar door hen laten invlechten. Iets wat veelvuldig door de locale mensen wordt gedaan. Zo kan het kroeshaar wat in bedwang worden gehouden. Ja en dan toch ook maar nog wat kanga’s kopen.

Terug in het hotel laten we de teksten op de kanga’s door het hotelpersoneel vertalen. We willen natuurlijk wel weten wat het betekent.

’s-Avonds eten we weer in het Jacaranda restaurant.

 

 

Woensdag 5-10 – Iringa-Ruaha NP

 

Met 2 reisgenoten minder (zij hebben er geen zin meer in en stappen uit) gaan we vanuit Iringa naar Ruaha NP. Het is, na het Serengeti NP, het op één na grootste park van Tanzania. Er stromen diverse rivieren door het park die buiten het regenseizoen gedeeltelijk droogvallen. Er moet wel rekening worden gehouden met de tseetsee-vlieg. Het park wordt weinig bezocht, wat eigenlijk wel zo prettig is.

Onderweg naar dit park is het opvallend hoeveel huizen er voorzien zijn van een rood geverfd kruis. Navraag levert op dat deze huizen op de nominatie staan om gesloopt te worden. Achteraf is het ons eigenlijk al eerder opgevallen. Het lijkt wel of er iemand met een liniaal langs de weg heeft gestaan en zo bepaald heeft welk huis er wel of niet mag blijven. Soms komt het voor dat de helft van een huis gesloopt moet worden omdat dit deel net iets over de lijn staat.

Ook in deze omgeving staan weer veel Baobab’s langs de kant van de weg. We zien er zelfs een die in bloei staat. We stoppen even om hier een foto van te maken. De stop duurt even wat langer dn gepland, want het blijkt dat we weer een lekke band hebben. 

Na het verwisselen van de band gaan we weer verder en komen dan uiteindelijk bij het park aan.

Bij de ingang van het park is al genoeg te bewonderen, krokodil, nijlpaarden, zebra’s. Na de formaliteiten te hebben afgehandeld gaan we naar de campsite.

Het blijkt dat ze banda’s hebben. Wel zo lekker om met deze hitte geen tent op te hoeven zetten. De site ligt aan een rivier waarbij er twee terrasjes zijn. Je kunt lekker in de schaduw van hetgeen voorbij komt genieten. In de rivier staat zelfs nog een beetje water. Na de lunch en een frisse douche gaan we hier dan ook even van genieten.

Vervolgens gaan we onze eerste gamedrive in dit park maken en met succes. We ontdekken een luipaard!!! Het is fijn dat er in dit park nog niet veel mensen komen, dus we kunnen onbeperkt (zonder tig-jeepjes, zoals later blijkt in de Ngorongoro-krater) dit dier bewonderen. Er worden dan ook behoorlijk veel foto’s gemaakt. Verder zien we giraffen, zebra’s, hyena’s, bavianen, schildpad, olifanten, diverse soorten herten, mangoesten. Het kan niet op.

Toen de zon weer onderging zijn we maar weer naar de campsite gereden. Annette had inmiddels weer een lekker diner gemaakt en met een koud biertje dat we bij de Headquater hebben gehaald kan de avond niet meer stuk.

 

 

Donderdag 6-10 – Ruaha NP

 

Gisteravond met de gids afgesproken dat we een ochtend wandeling door het park willen maken. Dit betekent dus vroeg op. We worden wakker van een wat schor nijlpaard. Met een kopje thee lekker op het terras gezeten genieten we van het ochtendgloren.  totdat.... we een leeuw horen brullen. Jawel net buiten het camp lopen 2 leeuwinnen en een leeuw. De dag is net begonnen en kan eigenlijk al niet meer stuk.

De wandeling begint bij het begin van het park en vandaar lopen we terug naar de campsite. We worden door Isma (onze chauffeur) hiernaar toe gebracht.  In de tijd dat wij de wandeling doen zal hij de lekke band proberen te maken.

Het is een lekkere wandeling en we zien veel dieren, nijlpaarden, krokodil en van een afstand weer een luipaard die gevolgd wordt door een jakhals. We komen bij een uitkijkpost waar vandaan je een prachtig uitzicht over de vlakte hebt. De wandeling duurt bij elkaar ongeveer 2-2 ½ uur.

Wanneer we terugkomen van de wandeling hebben we bezoek van 2 mannetjes olifanten die een beetje rond de banda’s hangen. Op ons gemak kunnen we de dieren van plm 5 meter bekijken.  Hiermee vermaken wij ons wel tot de volgende gamedrive.

Ook deze gamedrive is weer een succes. 19 Leeuwen!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dit park staat wat ons betreft op nummer 1.

 

 

Vrijdag 7-10 – Ruaha NP- Udzungwa Mountains NP

 

Helaas verlaten we vandaag weer Ruaha om via Iringa naar Udzungwa Mount NP te gaan.

Bij het verlaten van Ruaha zien we nog 2 pelikanen. We rijden dezelfde weg terug naar Iringa als dat we gekomen zijn.

In Iringa, goh wanneer zij we daar ook alweer voor het laatst geweest?, doen we boodschappen voor de komende tijd. Ook wordt weer gekeken of er nu inmiddels banden zijn. Naast de bandenpech hebben we nu ook problemen met de accu. Gelukkig is dit laatste zo verholpen. Bij de sociale werkplaats waar we al eens eerder hebben gelunched, lunchen we weer. Na de lunch lopen we richting garage. Gelukkig komt Isma ons al tegemoet rijden.

Als alles en iedereen is ingeladen gaan we verder.

We rijden door Baobab Valley Conservancy, een dal met prachtige oude Baobabs. Een prachtig landschap dat door de rivier Great Ruaha wordt gevoed en omzoomd door een oeverbossen. Het dal grenst aan het Udzungwa Mountains.

Het is voor ons een bekende weg, ook al is het alweer 6 jaar geleden dan we er gereden hebben. 

Bij Mikuma gaan we de bergen in. Voor een brug moeten we stoppen. De truck is te hoog. Hetgeen op het dak ligt moet ervan af. Alles wordt de truck in gepropt om vervolgens nogmaals een poging te doen om over de brug te komen. Gelukkig kunnen we er nu onderdoor, ook al is het zowel aan de boven- als aan de zijkanten millimeterwerk. Dit alles gaat natuurlijk weer gepaard onder grote belangstelling van de plaatselijke bevolking.  Door een prachtig landschap en bananenplantages komen we bij het park aan.

Het blijkt dat in 1992 het park door Prins Bernhard geopend is en het Wereld Natuurfonds toebehoort.

We proberen met de truck het park in te komen, maar dat levert problemen op. De truck is te hoog. Voor de beheerders van het park is dat geen probleem. Laaghangende takken van een zeldzame boom worden zondermeer afgezaagd (het park behoorde toch bij het Wereld Natuurfonds?). We komen dan toch nog bij de eenvoudige campsite. Het ligt in een prachtige bosrijke omgeving. Iets beneden stroomt een riviertje waar we ons kunnen wassen.

Na het opzetten van het tentje wat gegeten en toen naar bed.

 

 

Zaterdag 8-10 - Udzungwa Mountains NP

 

Aanvankelijk stond er voor vandaag niets op het programma. 2 Deelnemers van onze groep willen naar de Sanje-watervallen lopen. Dit kan echter alleen met een gids. Aangezien er maar 1 gids op beschikbaar is, betekende dit dat anderen in het park niets zouden kunnen ondernemen. Om nu de gehele dag op de campsite te verblijven hadden wij niet veel zin in. We besloten dan ook met hen de trektocht naar de watervallen te doen. Eerst met de auto plm 7km gereden om naar het beginpunt van de wandeling te komen. Het is voor ons een aardige klim door een bosrijk gebied. Qua dieren cq vogels is er echter weinig te zien. Na plm. 2 uur klimmen komen we dan bij de watervallen aan, waar het water zich vanaf de steilte in drie aparte watervallen 300 m naar beneden stort. Het water is heerlijk en we plenzen ons dan ook lekker nat. In 1979 is hier een nieuw soort aapje ontdekt. Het Sanje-kuifmangabey. Helaas hebben wij hem niet kunnen zien. Het blijkt dat in dit park nog regelmatig onbekende diersoorten voortkomen. Na wat uitgerust te zijn beginnen we weer met de tocht naar beneden. Beneden worden we door een auto opgewacht om ons weer naar de campsite te brengen, maar eerst een koel colaatje bij een lokaal winkeltje. Ondanks dat we niet veel gezien hebben was de tocht toch de moeite waard.

De lunch gebruiken we weer op de campsite. 

Na de lunch ga ik bij het riviertje zitten voor wat verkoeling. Het is er heerlijk, wat een rust zo met het kabbelend water. Na een tijdje gaan we naar de Prins Bernhard watervallen. Ja je bent prins of niet. Ook dit is een prachtige plek. Er is een poeltje waar je lekker in kunt poedelen en natuurlijk de waterwal. Hij is niet echt groot maar wel lekker.

Na ons gepoedeld te hebben gaan we terug naar de campsite waar we Annette even helpen met het snijden van de groente. Hierna nog even wat gedronken wat gegeten en toen naar bed.

 

 

Zondag 9-10 - Udzungwa Mountains NP-Morogo

 

We staan bijtijds op om naar Morogoro te gaan. Bij voorbaat hetgeen boven op het dak ligt alvast maar in de truck gedaan, want we gaan weer over de brug (waar we eerst niet onderdoor konden). Morogoro moet een levendige en een van de mooiste steden zijn van Tanzania vanwege het Ulugurugebergte. Volgens de beschrijving moet het zelfs een aangename en enerverende stopplaats zijn. “Een markt met volgepakte stalletjes met sappige papaja’s, zoete ananassen en felgekleurde banen die de moderne agragische grondslag reflecteerd”.

Onderweg worden we door een politie-stop aangehouden. Het blijkt dat de papieren van de truck om door Tanzania te rijden niet kloppen. We hebben niet het aantal kilometers moeten opgeven, maar hoelang we in Tanzania blijven. Hebben we hier een paar uur voor aan de grens gestaan met Ruanda-Tanzania?!?!?! We krijgen een formele waarschuwing, wat betekent dat we in Morogoro het eea in orde dienen te maken!

We vervolgen onze weg over de Tanzam Highway. Deze weg gaat echter dwars door het Mikumi NP. Het park is nooit echt aangeslagen bij de bezoeker, maar is desondanks prachtig. Af en toe schrik je van een olifant langs de kant van de weg of van een giraf, maar ook zebra’s, gnoes, bavianen, impala’s, wrattenzwijntjes komen we tegen.

Tegen lunchtijd komen we in Morogoro aan. Op het moment dat we binnenrijden is er weinig levendigs aan. Geen stalletjes met van alles en nog wat.

Bij het vragen naar een hotel worden we door auto naar een hotel geleid. Een prima hotel. Het zijn eigenlijk allemaal aparte ronde gebouwtjes waar een aantal kamers in zijn.

Na onze spullen in de kamer te hebben gezet gaan een aantal reisgenoten in het bijbehorend restaurant eten en wij gaan het stadje in om te kijken of we hier kunnen lunchen. Nou het lunchen werd niets. Wel hebben we nog ergens kunnen internetten. Nog wat in het stadje rondgehangen, maar zoals we al bij binnenkomst merkten is er weinig te doen. We gaan dus maar naar het hotel. Het hotel heeft een gezellige plek in de tuin om wat te drinken.

We doen dat dan ook maar tot we met elkaar besluiten om in het restaurant Green Garden het avondeten te gebruiken. Helaas blijkt het restaurant niet meer te bestaan. Een Amerikaanse baptist, waarschijnlijk hier om zieltjes te winnen, verwijst ons naar het Oasis hotel. De dames brengt hij met zijn Jeep, de heren lopen naar het hotel. Het is en prachtig hotel waar we lekker in de tuin ons diner kunnen gebruiken. Ook het diner is heerlijk.

Helaas is de Amerikaanse baptist verdwenen en lopen wij naar het hotel terug, waar we nog wat drinken.

 

 

Maandag 10-10 – Morogoro-Selous NP

 

We verlaten laat in de morgen het hotel. Eerst moest de boete betaald worden. Na het verlaten van het hotel kopen we eerst nog water en brood voor de komende dagen. De komende dagen verblijven we in Selous NP. Selous is het grootste Afrikaanse beschermde natuurgebied. Het gedeelte dat bezocht kan worden is maar 10% van het geheel. Het overige deel is uitgestrekt en vrijwel ondoordringbaar en wordt door commerciële jachtbedrijven gebruikt. Voor heel veel $ kan je hier dus een olifant neerschieten of een leeuw. Volgens de boeken is Selous een prachtig wildreservaat, maar de cijfers worden schromelijk overdreven.

Via een zeer hobbelige weg met palm-, kokosbomen, baobabs rijden we naar Selous via de ruige 120 km lange Matombo Road (genoemd naar de weelderige toppen Matombo (borsten)). Onderweg is het landschap weer zeer wisselend. Soms heuvelachtig, dan weer heel kaal, dan weer mooie rotsformaties. Langs de kant van de weg staan ineens weer heel veel huisjes in een mooi landbouwgebied met oa Jackfruit

De weg is waardeloos, maar het landschap prachtig.

Ondanks dat we onderweg snel een boterhammetje hebben gemaakt komen we toch nog laat bij de Matambwe Gate (een ingang van park) aan. Het is inmiddels 17:00 uur en we moeten ons nog melden. Er is wat gedoe over het aantal dagen dat we hier willen blijven. De 1e campsite heeft geen water, dus gaan we meteen naar de 2e campsite. De 3e campsite blijkt buiten het park te liggen, maar we bespreken tot 3 overnachtingen in dit park.

We krijgen een gids mee die ons moet beschermen tegen......... maar gelukkig heet de gids  Good Luck. 

Inmiddels is het al donker en rijden we naar de 2e  campsite. Het is toch nog een eindje rijden voor we er zijn. Onderweg nog hyena’s gezien. Zouden deze onderweg zijn naar campsite 2? In het donker zetten we ons tentje op. Gelukkig is ook hier geen water. Het water dat we in de truck hebben wordt alleen voor het eten gebruikt.  Ook nu komen de wetties weer van pas om ons te wassen.

Snel maakt Annette wat voor ons te eten, we drinken nog wat en gaan dan slapen.

 

 

Dinsdag 11-10 – Selous NP

 

Bijtijds op door het geluid van ritssluitingen en gerammel van potten en pannen. Na het ontbijt gaan we de 1e gamedrive doen. Het valt wat tegen. Gnoes, elandantilope, nijlpaarden, krokodillen en een black heron (paraplu vogel). Ik denk dat we inmiddels een beetje verzadigd en verwend zijn qua dieren. Soms moeten we manoeuvreren om takken en bomen ontwijken omdat de truck eigenlijk te groot en te hoog is om een gamedrive te doen. We stoppen ook nog even bij het graf van Fredric Courteney Selous, naar wie het park is vernoemd

Na 3 uur rijden komen we op een bloedhete camping aan. Jammer dat er geen water cq douchegelegenheid is om wat af te koelen. Good Luck, de gids, doet de suggestie om vanmiddag naar de warm waterbronnen te gaan. Het is wel warm water maar misschien toch wel lekker.

Eerst maar even lunchen. We spreken af om tegen 15:00 uur naar de warmwater(zwavel)bronnen Maji ya Moto te gaan. Het water is inderdaad warm, het stinkt een beetje en het ziet er eigenlijk niet uit. Ik ga er toch maar even in.

Na het poedelen doen we een kleine gamedrive. De gids stelt voor om op een bepaalde plek te stoppen en naar de campsite te lopen. Een aantal van ons rijden met truck terug naar de campsite., maar wij gaan lopen. Het is ongeveer een wandeling van een uur. We lopen langs nijlpaarden en krokodillen. Uiteraard van een veilige afstand. Het ziet er lopend toch wel weer wat anders uit dan weer je hoog in de truck zit.

Na terugkomst bij de tentjes wordt er gegeten en wat bij het kampvuur gedronken en genieten we van de prachtige sterrenhemel.

’s-Nachts horen we leeuwen en hyena’s.

 

 

Woensdag 12-10 - Selous NP-Selous (buiten het park)

 

Zoals al sprake was bij het binnenkomen van het park gaan we vandaag naar een campsite buiten het park. Dit doen we al game-drivend. Onderweg komen we nog 3 leeuwinnen en 2 leeuwen tegen. We blijven hier geruime tijd staan.

Bij de gate waar we het park verlaten willen we de kosten van één  overnachting terugkrijgen. We hebben voor 3 nachten betaald, terwijl we er maar 2 nachten hebben doorgebracht. Het resultaat....... Na 2 ½ uur te hebben staan bakkeleien zijn we $450 kwijt. We kunnen het geld eventueel bij de gate waar we zijn binnengekomen terugvorderen. Dit betekent wel 150 km extra rijden. Er wordt besloten dit niet te doen.

We rijden dan ook naar de campsite waar we vannacht willen overnachten Selous Safari Site. Een prachtige site met o.a. tented camp, lodge, restaurant en bar met uitzicht op de rivier, maar vooral douches met warm water!!!!!

Vanaf deze site kan een boottocht gemaakt worden over de Rufiji-rivier. We doen dat ook. Wat geld betreft  hebben we eigenlijk wel pech dag. Eerst het geld weg van de overnachting die we niet hebben gedaan en nu deze boottocht. Het zou een tocht van 3 uur worden. Het blijkt maar 1 ½ uur te zijn voor de prijs van 3 uur. Gelukkig heeft de man van de boot hier begrip voor en krijgen we helft van de kosten terug. Hij had nl een andere afspraak waardoor de boottocht niet langer kon duren dan deze 1 ½ uur. Tijdens deze toch veel mooie vogels gezien en in de verte wat nijlpaarden.

Tegen 16:00 uur komen we weer terug en drinken we eerst een heerlijk koel biertje in de bar voordat we onze tent uit de truck halen en deze gaan opzetten.

In de tussentijd dat er gedouched werd heeft Annette alweer lekker eten voor ons gemaakt. Nog wat kletsen, van de koele avond genieten en dan maar weer naar bed.

 

 

Donderdag 13-10 – Selous-Dar-es-Salaam

 

We lopen aardig tegen het einde van de pilot reis. Vandaag vertrekken we naar Dar-es-Salaam waar morgen een streep onder deze reis wordt gezet.

Het is een lange rit en staan dan ook zonder ontbijt om 06:00 uur op, breken de tent af en gaan op pad.

Het eerste gedeelte van de weg is zand met in het begin nog wat huisjes. Langzamerhand begint de weg wat saai te worden.  In Kibiti stoppen we om te brunchen. In de truck hebben we al wat boterhammetjes klaar gemaakt en gegeten, maar we beginnen toch wel weer wat trek te krijgen. Veel hebben ze er echter niet in het restaurant waar we stoppen. Omelet met frietjes, vis met frietjes en beef met frietjes. Het wordt dus iets met frietjes. Ondanks dat je nu even uit de truck bent heb je nog het gevoel dat je aan het hobbelen bent.

Na een uurtje gestopt te hebben gaan we verder naar Dar. Ondanks dat de weg inmiddels van asfalt is voorzien, blijft het hobbelen. Het is, om maar te zeggen, wel zeer open asfalt!

Om 16:00 uur komen we in Dar-es-Salaam aan. Het is de bedoeling om in het Swiss hotel te overnachten. Helaas vinden we geen Swiss-hotel. Dit hotel heet nu waarschijnlijk het Movenpick wat boven ons budget ligt. We besluiten naar het Q Bar en Guest House te gaan dat iets buiten het centrum ligt. Het wordt even schipperen met de kamers maar het is dan toch gelukt. Tijdens de hele reis hebben nog niet zo’n mooie kamer gehad. Er staat zelf een boxspring-bed. Alles is er schoon, alles werkt en we hebben heet water. Echt top!

Eerst drinken we wat voordat we gaan douchen. Na de overheerlijke douche gaan we beneden eten. Ook het eten is er meer dan goed.

“s-Avonds stroomt de bar vol met locals en ook de hoertjes komen hier wel aan hun trekken (misschien in dit verband niet de juiste uitdrukking).

 

Einde pilot-reis Entebbe (Oeganda) – Dar-es-Salaam (Tanzania)

 

 

Vrijdag 14-10 – Dar-es-Salaam-Arusha

 

Vandaag nemen we afscheid van degene die niet mee teruggaat naar naar Entebbe. Het voelt vreemd om van iemand afscheid te nemen,  waar je al deze weken intens mee bent opgetrokken. Ook de geldpot wordt afgerekend zodat het officiële gedeelte van de reis is afgerond.

 

Wij gaan vandaag door. Het is de bedoeling om in Moshi (verzamelplaats voor degene die de Kilimanjaro wil bedwingen) te overnachten, daar de volgende dag weer vroeg te vertrekken om in Arusha banden (ja dat probleem is er nog steeds) te kunnen krijgen. Het is een saaie weg, wel asfalt dus het gaat redelijk snel, naar Serenga. We zien meer Maasai mensen lopen, maar ook die vee aan het hoeden zijn. In Serenga lunchen we. Grappig dat we hier 6 jaar geleden ook gelunched hebben.

Zoals eerder geschreven is het een saaie weg die af en toe onderbroken wordt door sisal velden.  In de verte zien we de Kilimanjaro (2700 m). Het gaat redelijk voorspoedig, dus we besluiten om door te rijden naar Arusha. Het laatste stuk rijden we in het donker. Best wel eng, want er steekt van alles over, er is geen verlichting en ook mensen (vooral fietsers) rijden zonder licht.

Het hotel dat we uitgezocht hebben, Ilboru Safari Lodge, is moeilijk te bereiken. Een steile weg en veel laag hangende takken. Onder de poort van het hotel komen we niet door. Te hoog. In de tussentijd dat gevraagd wordt of er wel plaats is wordt de truck naar een andere ingang begeleidt. Eerst nog ruzie met een dronken tegenligger, maar dan komen we toch nog bij de andere ingang. Ook hier kunnen we niet door de poort (een haag) door. Inmiddels is gebleken dat er geen plaats voor ons is. Terugrijdend nemen we halve haag mee. Verder zoeken dus.

Uiteindelijk belanden we bij Spice and Herbs. Een eenvoudig maar gezellig onderkomen.  Het blijkt aan de hand van foto’s dat het restaurant van dit logement voor Clinton gekookt heeft toen hij in Arusha was. Ik moet zeggen; het is ook erg lekker wat ze voor ons gekookt hebben.

Met een vriendin van ons, die in Arusha woont, hadden we afgesproken om elkaar te bellen als we in Arusha zijn. Het is hiervoor inmiddels te laat dus morgen maar bellen.

 

 

Zaterdag 15-10 - Arusha-Ngorongoro NP

 

Vanochtend gaat Isma op banden jacht en hebben wij tot 13:00 uur de tijd om Arusha te bekijken. Arusha, ook wel het “Genéve van Afrika” vanwege het door de VN opgerichte Internationaal Straftribunaal voor Rwanda. De safari-industrie is wel de belangrijkste trekpleister. De klokkentoren (teken van nafhankelijkheid) op de rotonde van Uhuru Road staat precies halverwege Kaapstad en Cairo.

In vergelijking met 6 jaar geleden is Arusha erg toeristisch geworden. Mensen willen je van alles en nog wat verkopen, vooral safari’s. Deze verkopers worden flycatchers genoemd. Een toepasselijke naam. We lopen wat rond, drinken koffie bij een lekkere bakker waar we meteen wat voor lunch meenemen en gaan dan weer terug naar het hotel. We worden gek van de vliegenvangers.

In het hotel maar weer een poging gedaan om te internetten. Vanmorgen in het hotel en bij de bakker is het niet gelukt. Misschien nu? Jawel, eindelijk hebben we verbinding.

Het is dus de bedoeling om om 13:00 uur Arusha te verlaten. Het loopt wat uit, want Annette moet nog kookgerei kopen. Het blijkt nl. dat de aansluiting van de gastank die we vanuit Oeganda hebben meegenomen niet past op de gastanken die in Tanzania worden verkocht. Er moet dus iets anders komen. Annette kennende lukt haar dat vast. Jawel het is haar gelukt. Een gietijzeren pot en houtskool moet het middel zijn om de komende dagen op te koken. Betekent dus wel dan we iets later vertrekken.

Onderweg naar de Ngorongoro (een park dat zich uitstrekt van de Karutu-hooglanden tot aan de Serengeti en de noordoever van het Eyasimeer) laten we Lake Manyara National Park liggen. Het schijnt dat dit één van de mooiste en interessantste parken van het land te zijn. De weg naar de Ngorongoro is een mooie asfalt weg die bij de ingang van het park eindigt. Onderweg zien we dromedarissen en een aantal mensen van de Maasai-bevolking. Verder is het er droog, dor en veel sisalstruiken.  Sommige mensen zitten in de brandende zon stenen te hakken. Het landschap wordt wat groener en we beginnen aardig te klimmen. De steile kraterwand is op zijn hoogste punt 600 m.

Na ons aangemeld te hebben bij de ingang van het park gaan we naar de campsite die nog buiten het park ligt. Onderweg naar de camping zien we zebra’s, buffels en olifanten. Als we de campsite oprijden constateren we dat we ook hier zes jaar geleden gestaan hebben. De site, Simba-camp, is wat ruimte betreft groter geworden, maar de voorzieningen zijn nog even smerig.

Na het eten begint de temparatuur aardig af te koelen. Truien en sokken komen te voorschijn. Bijna iedereen gaat dan ook vroeg naar bed.

 

 

Zondag 16-10 – Ngorongoro NP

 

Na een koude nacht (plm 8 gr) staan we bijtijds op want om 07:00 uur gaan we met twee jeepjes de krater in. Dit zal de hele dag duren. Het wordt echter geen 7 uur voordat we vetrekken. Inmiddels is er 1 jeepje gekomen en met zijn 7-en wordt dat wat kramp. Eindelijk komt dan de tweede en kunnen we vertrekken.

We rijden eerst langs Maasai-dorpjes voor we het park in gaan. Langs de kant van de weg staan jongens/mannen die graag voor geld voor je willen poseren. We voelen hier weinig voor.

Eindelijk dan de krater in! Er komt nu een opsomming van wat we allemaal gezien hebben: gnoes, zebra’s, buffels, trap (is een vogel), olifanten, luipaard, flamingo’s hartebeesten, nijlpaarden. Het meest bizarre was wel de 2 leeuwen die vanwege de warmte onder de auto’s gingen liggen. Hier stonden wel 20 jeepjes om heen. Hoe anders was het in Katavi en Ruaha waar we bijna de enigen in het park waren!

Ook hier is het veel toeristischer geworden dan 6 jaar geleden. Eigenlijk niet leuk meer.

Tijdens de lunch komen we op een plek waar wel honderd jeepjes staan. Het lunchen is hier trouwens wel spannend. Voordat het week wordt het brood uit je handen geklauwd door kauwen. Het wordt dan ook aanbevolen om in de auto te lunchen. Grappig om te zien hoe sommige toeristen deze waarschuwing in de wind slaan.

Om plm 16:00 uur komen we weer op Simba-camp aan. Ik voel me vies dus ondanks het koude water en de vieze ruimte toch maar gedoucht. 

Er begint een wat koude wind te komen, dus weer allerlei dikke kleren aan.

 

 

Maandag 17-10 – Ngorongoro NP-Serengeti NP

 

We staan weer vroeg op na een winderige nacht. Om 08:00 uur is het 11 graden. Hoezo Afrika toch warm!!!!

Via het hoofdkwartier verlaten we de krater. Vanaf de rand van de krater kronkelt de weg naar de Serengeti door glooiende grasgebieden en acaciabossen. Het is een woest landschap. Het is kaal en een stofweg. Onderweg stoppen we bij een Maasai-dorp. Na wat onderhandelingen over het geld kunnen we het dorpje bezoeken. Uiteraard wordt er voor ons gezongen, gedanst en gesprongen. Zou ook Peijnenburg hier geweest zijn?!?!  We mogen ook het huis/hutje van de zoon van de chef bewonderen. Ongelooflijk hoe mensen hier kunnen wonen. Een bed voor vader, een bed voor moeder en een bed voor de kinderen. Als de jongens een bepaalde leeftijd hebben (8 jaar) dan wonen zij niet meer bij de moeder, maar hebben zij een eigen gemeenschappelijke hut. Hij vertelt het eea over de Maasai-gebruiken en gewoonten. 

Tegen 13:00 uur komen we bij de ingang (Naabi Hill gate) van de Serengeti aan. De Serengeti NP is wel het beroemdste park ter wereld en behoort inmiddels tot het werelderfgoed. Het merendeel van het landschap bestaat uit grassen wat als een magneet op de gnoes, zebra’s impala’s en thomsomgazellen werkt. 

Bij de gate zal het wat formaliteiten betreft wel even duren, dus we besluiten hier onze lunch te maken.

Via een informatiecentrum (wat er 6 jaar geleden nog niet was) gaan we naar de public campsite, vlakbij de Seronera Lodge. Ook deze campsite was weer dezelfde als 6 jaar geleden. Ook hier is het eea opgeknapt. Wanneer je wilt douchen zul je nog steeds met de truck gebracht moeten worden vanwege de afstand en het gevaar voor de dieren. Op weg naar deze campsite komen we nog 2 leeuwen tegen.

Snel laden we alle spullen uit om ons vervolgens weer op de gamedrive te storten. We hebben een gids bij ons, dus die zal ons wel veel dieren aanwijzen. Jammer, jammer. De gids bleek dronken te zijn en wij moesten hem op dieren wijzen. Hij kon wel hout aanwijzen die wij mee zouden nemen voor het kampvuur.

We hebben dus weinig dieren gezien. Onderweg ziet Isma nog een oude klant, dus hij springt uit de truck om deze mensen gedag te zeggen. Hoe zo bang voor dieren. Als we terug komen op de campsite is deze inmiddels aardig voorzien van andere toeristen.

Zoals gezegd is de douche te ver dus ons maar met een bak water (gelukkig was er wel een kraan in de buurt) wat gewassen. Na de was een biertje. De truck was inmiddels verdwenen, dus geen stoeltjes. Maar ook op de grond zittend kan een biertje lekker smaken.

Na het eten nog wat bij het kampvuur gezeten en toen naar bed.

 

 

Dinsdag 18-10 – Serengeti NP – Serengeti Stop-Over-Point

 

We staan weer vroeg op. We hebben een permit om 24 uur in het park te verblijven. Aangezien we gisteren om 13:00 uur het park zijn binnengekomen betekent dit dat we voor 13:00 uur het park weer verlaten moeten hebben.

Na het ontbijt en het pakken van het hele spul gaan we al game-drivend met een snelheid van plm 50 km per uur het park uit. Onderweg, vanwege het aantal jeepjes dat er stond, hebben we nog een groep van plm 20 leeuwen kunnen bewonderen. Verder was er weinig te zien. Hele stukken park was bewust (om nieuwe aanwas te bevorderen) afgebrand, af en toe een hyena of een impala. Niet echt spectaculair. We zijn dan ook ruim op tijd als wij bij de Ndabaka Gate het park weer verlaten. 

Tegen een uur of 13:00 komen we aan bij de Seregenti Stop-Over-Point wat 1 kilometer van eerdergenoemde gate ligt.

Er staan hier prachtige banda’s die gelukkig nog voor ons vrij zijn. Zoals iedere keer weer blijft de douche heerlijk als je je een aantal dagen niet lekker hebt kunnen verfrissen.  Naast banda’s is er ook een restaurant waar we de lunch gebruiken. Als de gerechten eenmaal op tafel staan is het heerlijk, maar het duurt wel even.

Afgesproken wordt om tegen 16:00 uur naar  Speke Bay Lodge. Een hotel dat aan het Lake Victoriameer ligt. Aan de overkant van dit meer ligt dus Uganda. Het is erg rustig in het hotel om een groepje Nederlanders na. We zitten hier heerlijk van een koud biertje en de vogels te genieten. Er is ook nog een mogelijkheid om vanuit een ander plaatsje een boottochtje op het meer te doen. Wij hebben daar echter geen zin in.

Tegen 19:00 uur gaan we weer terug naar onze banda’s om daar te dineren. De Lodge had op het moment dat wij er waren hiervoor geen voorzieningen.

Ook het avondeten was net als de lunch weer heerlijk.

Nog een drankje en toen slapen in een echt bed. Zou dit de rest van de reis zo blijven?

 

 

Woensdag 19-10 – Serengeti Stop-Over-Point-Kisumu (Kenia)

 

We vertrekken rond 08:00 uur naar Kenia. We zien wel hoe ver we in Kenia komen.

Het is wat bewolkt. Ook hier komen we onderweg nog de traditionele rond lemen hutten tegen. Het is een mooie weg met prachtige rotsformaties en het is overal opvallend groen. Waarschijnlijk komt dat om we bij de Mara-rivier rijden. 

Bij Isebania gaan we grens met Kenia over.  Als persoon de grens over gaat aanzienlijke sneller dan de truck die de grens over moet. We hebben dorst dus gaan we iets drinken terwijl Isma de formaliteiten met de truck regelt. Naast het lessen van onze dorst doen we meteen wat boodschappen, zoals brood en water. Echt lekker bij een kroegje zitten is er niet bij. Isebania is een vies, stinkend dorp. Overal ligt het vuil verspreid. Eigenlijk willen we hier zo snel mogelijk weg.

Helaas gaat dat niet. We hebben weer een lekke band dus bij het locale benzinestation wordt de band verwisseld. Zo heeft de grensovergang nog langer geduurd dan normaal.

Zoals we in Kenia gewend zijn komen we weer de bekende road-blocks tegen. Metalen repen met stalen punten die op de weg liggen. Meestal staat er politie bij die dan eventueel weer van alles en nog wat aan je vragen cq controleren. We lachen en wuiven wat, zodat we hopelijk snel door kunnen.

Ondanks dat we nog niet eens zover van de grens zijn merk je toch dat we in een ander land zijn. Andere dorpjes, hele oude auto’s die van narigheid aan elkaar hangen, rijstvelden, vreselijke geuren die door je neus naar binnenkomen, etc. Inmiddels is het beginnen te regenen.

Tegen 16:00 uur komen we in Kisumu aan. Kisumu is in de grootte de 3e stad van Kenia en ligt aan een diepe inham van Lake Victoria. Het is weer even zoeken naar een hotel om te overnachten.  Het hotel is eenvoudig maar de bedden en de douche zijn lekker. Alweer geen tentje opzetten.  Na het douchen gaan we in het hotel eten onder het harde geluid van de TV. Af en toe heb je het idee dat Afrikanen doof zijn als ze al niet doof zijn vanwege het harde geluid. Het vriendelijke verzoek om het geluid iets zachter te zetten wordt door een van kijkers weggewuifd. We gaan dus naar het eten maar naar bar in de hoop dat het daar wat minder luidruchtig is. Wat een illusie kan een mens toch hebben.

Ondanks dat gaan we toch nog laat naar bed.

 

 

Donderdag 20-10 – Kisumi (Kenia)-Entebbe (Oeganda)

 

We vertrekken weer bijtijds want we hebben een lange weg naar Entebbe te gaan. Ons einddoel van deze reis.

Vandaag is het in Kenia een nationale feestdagen. De dag waarop de onafhankelijkheid wordt gevierd. Overal hangt de Keniaanse vlag. Een kleurrijk gezicht.  Bij ons zou iedereen vrij hebben. Dit is hier wel anders. De winkels zijn open en iedereen probeert toch weer wat te verkopen. Ook op de landbouwvelden wordt hard gewerkt.

Net als gisteren is het bewolkt.

Bij Busia gaan we grens met Oeganda over. Van alle grensovergangen die we tot nog toe gehad hebben ging deze echt supersnel. Ook de truck was dit keer geen probleem.

Via rijstvelden en –fabriek en vooral ook vele lege huizen komen we tegen lunchtijd in Jinja aan. De plaats waar Speke de oorsprong van de Nijl heeft ontdekt. Jinja is voornamelijk een industriestad. Ondanks dat het weinig toeristische attracties biedt is het toch een leuke plaats. In restaurant The Source gebruiken we de lunch. Uiteraard wordt er in de winkelstraat ook nog even snel geshopped.

Na de lunch gaan we weer verder naar Entebbe. Inmiddels is het gaan regenen.

Tegen 16:00 uur komen we bij het huis van Bart in Entebbe weer in waar Bart ons al staat op te wachten.

Er staat ons weer een lekkere kamer, douche en diner te wachten. Na dit alles wordt er nog wat geborreld en ons belevenissen verteld.

Tot maandag hebben we de tijd om van alles zelf te ondernemen. En dat doen we dan ook!

 

Vrijdag 21-10 – Entebbe-Ngamba Island Chimpanzee Sanctuary

 

Heerlijk om vandaag niets te moeten. We slapen dan ook lekker uit en hebben niets op het programma.

Als we opstaan gaan we eerst maar eens de rugzakken uitpakken en van stof en zand vrij maken. Dat was wel nodig ook. Wat een bende.

Hierna maakt Irene een heerlijk ontbijt voor ons klaar. Op ons gemak genieten we hiervan en maken ondertussen plannen voor deze dag. Gaan we naar Kampala of naar de dierentuin of wat? Het wordt een bezoek aan Ngamba Island Chimpanzee Sanctuary. Een eiland in Lake Victoria waar chimpansees (uitgevangenschap, maar ook als wees) worden opgevangen. Te vergelijken met Stichting AAP. Stichting AAP heeft trouwens ook een donatie hieraan gegeven.

Bart regelt voor ons het eea omdat we er niet zomaar naar toe kunnen.

Om 10:30 uur worden door een chauffeur van Bart naar de plek gebracht waar vandaan de boot vertrek. Het blijkt dat wij niet de enigen te zijn die naar dit eiland gaan. We moeten dan ook even wachten op een groep toeristen. Na plm 2 uur varen worden op het eiland verwelkomt door onze begeleider.

Het is de bedoeling dat we eerst naar een winkeltje gaan waar ook de lunch geserveerd wordt. We gaan dan lunchen, daarna krijgen we een briefing en dan gaan we naar het voederen van de chimps. We doen braaf wat de man zegt.

In het winkeltje verkopen ze allerlei natuurproducten, fotoalbum van o.a. ananasbladeren, fotolijsten van olifantengras, mokken met foto’s van chimps die in de opvang zitten, etc. We kopen hier een fotoalbum en 2 shirtjes. In de tussentijd wordt de lunch geserveerd. Een traditionele lunch (o.a. zoete aardappelen, gekookte banaan, groetenmengsel, beef, vis) die door de locale bevolking is klaargemaakt. Het smaakt verrukkelijk.  Hierna vertelt onze begeleider iets over de chimps, het ontstaan van deze opvang (ook weer deels door Jane Goodall opgericht) en de toekomstplannen. Het is interessant om het allemaal te horen. Vooral ook om deze meneer het leuk kan vertellen.

Als we naar de chimps lopen zien we ook een aantal tenten staan. Het blijkt dat je hier ook kunt overnachten á $ 200 per persoon per nacht.  Wel erg leuk, maar ook wel erg duur.

De wat jonge chimps hebben een eigen terrein en de oudere lopen in het daar achtergelegen bos. Ze hebben geprobeerd de jonge chimps in de groep ouderen te laten integreren. Helaas is dat niet gelukt, wat een chimp bijna het leven heeft gekost. Voor deze jonge groep, die steeds groter wordt, moet nu een andere opvang geregeld worden. De bedoeling is om nog een eiland te kopen waar deze groep dan weer kan verblijven. Deze jonge chimps worden dan ook gevoerd, waarbij wel aandacht wordt besteed aan het feit dat ze ooit weer op eigen benen moeten komen te staan. We kunnen de chimps vanaf een plateau zien. We mogen niet naar beneden vanwege het feit dat de chimps met stenen naar je kunnen gooien. Uit eigen veiligheid is het dus beter om maar op het plateau te blijven.

Na het geven van fruit door de verzorgers gaan we naar de oudere chimps. Ook hier kunnen we weer vanaf een plateau heel goed zien. Ze weten al precies wanneer er fruit wordt gegeven. Vanuit de bossen staan ze al klaar om al dat lekkers op de vangen. Ook hier is de regel van toepassing “Hebben is hebben en krijgen is de kunst!”. Sommige chimps weten niet hoe ze al het eten moeten vasthouden. In hun handen, onder de oksels, tussen de tenen. Het is grappig om dat te zien.

Na dit alles drinken we nog wat in het winkeltje en raken in gesprek met medewerkers van deze opvang. Alles wat hier verkocht wordt gaat of terug naar de lokale bevolking of in de opvang. We kunnen niet anders zeggen dan dat het een goed project is.

De terugweg met de boot gaat iets langzamer vanwege de wind die is op komen steken.  Tegen 18:00 uur komen we weer in Entebbe aan. De chauffeur waarvan we dachten dat we afgesproken hadden dat hij ons op zou halen, staat er dus niet. We lopen dan ook maar naar huis, wat geen probleem is. In de buurt van Bart zijn huis lijken we toch de weg te zijn kwijt geraakt. Gelukkig konden wat mensen langs de kant van weg ons vertellen hoe we moeten lopen. Het was maar een paar straten verder van waar we moesten zijn.

’s-Morgens had Bart al gezegd dat er een nieuwe groep aan zou komen, dus dat we onze kamers moeten verlaten en we deze nacht weer in een tent slapen. Even balen, maar wat moet moet. Als we dus van onze chimps-avontuur terugkomen staan de tenten al klaar en zijn de matrasjes zelfs al opgemaakt. We gaan snel onze spullen uit de kamer halen, nog even douchen en dan aan tafel.

Tegen 23:30 uur komt de nieuwe groep dan aan. Nog wat met elkaar gedronken en toen naar bed. Inmiddels is het bijna 02:00 uur.

 

 

Zaterdag 22-10 – Entebbe-Semunya Swamp

 

We worden weer eens wakker van het geluid van ritssluitingen. Dat is een tijd geleden. De groep die gisteravond is aangekomen staat al helemaal klaar om te vertrekken. We wuiven ze dan ook maar uit en wensen ze een hele goede en vooral leuke reis toe.

Na het ontbijt brengen we onze spullen weer naar de kamer en kunnen we toch nog lekker douchen. Tijdens het ontbijt hebben we bedacht om naar de Semunya Swamp te gaan. Een moeras waar je doorheen kunt varen en waar mooie vogels te bewonderen zijn, waaronder de Shoebill. Volgens Bart is de beste tijd om hier na toe te gaan na de lunch.  Het is de bedoeling dat een chauffeur van hem ons daar naartoe brengt. Het ligt nogal ver van Entebbe.

Dit betekent dus dat we de ochtend lekker aan kunnen rommelen. We lezen wat, we zonnen wat. Kortom: Even lekker niets.

Na de lunch brengt een chauffeur ons naar de Swamp. Het is inderdaad best nog wel ver. We rijden zeker een uur (wat hebben we de hobbelwegen toch gemist!) voor we er zijn.

Via wat gammele planken die langs het moeras liggen en waar eerst de koeien over heen liepen, komen we bij de boten.  Omdat we met z’n vijven zijn en in het moeras het water laag staat hebben we twee boten nodig. Als we dan eindelijk zitten gaan we achter elkaar aan varen. Het is prachtige. Wat een mooie waterplanten en vogels. Ja, we zien zelfs de Shoebill. Je hebt wel een verrekijker nodig want ze zitten toch wel ver weg. Wat een prehistorische vogels. Ze kunnen zo in een tekenfilm.

Na 2 ½ uur varen, waarbij we af en toe in het moeras vast hebben gezeten, komen we weer bij het beginpunt aan. Hier zien we nog een heel mooi klein groen kikkertje op een tak. De chauffeur heeft op ons gewacht, dus kunnen we na het afrekenen van het geheel weer snel naar huis.

Als we terugkomen blijken er problemen met het water te zijn. Douchen zit er dus nu even in niet in.  Er wordt druk gezocht naar de oorzaak hiervan.

Inmiddels heeft Margrethe weer een heerlijk diner voor ons bereidt.

 

 

Zondag 23-10 – Entebbe-Entebbe Wildlife Education Centre

 

Vandaag willen we naar de dierentuin. Na een rustig ontbijt en een douche (we hebben weer water) gaan we naar de dierentuin lopen. Het is ongeveer een ½ uur hier naartoe lopen. Het is vandaag weer behoorlijk warm, dus de straaltjes lopen al snel langs onze ruggen.

In 1920 is de dierentuin of zoals het nu heet Entebbe Wildlife Education Centre gestart als een verzorgingscentrum voor dieren die door hun moeder in de steek zijn gelaten of waarvan de moeder was omgekomen. Tegenwoordig heeft de tuin een compleet overzicht van alle dieren die in het land voorkomen.

Als we binnenkomen gaan we eerst naar het restaurant om wat te drinken. Het is nogal dorstig weer.

Hierna lopen we de tuin door. Het is leuk te zien hoe druk het bezocht wordt, vooral ook door de eigen bevolking.

In de tuin gebruiken we ook de lunch. Ze hebben een uitgebreide kaart, maar kunnen helaas weinig hiervan aanbieden. Het wordt dus een omelet. Voordat we weer naar huis gaan lopen we even langs de tafel waar vrijwilligers van de tuin allerlei spulletjes verkopen ten behoeve van de tuin. Tijdens een gesprek komt naar voren dat een van de verzorgers in Nederland is geweest vanwege een congres van dierentuinverzorgers. Hij heeft dan ook diverse tuinen in Nederlands bezocht, oa. Beekse Bergen en Diergaarde Blijdorp.

Tegen 16:00 verlaten we de tuin en lopen op ons gemak weer naar het huis van Bart. 

Voor onze kamer drinken we nog wat en bespreken we met Bart onze ervaringen met de pilot-reis. Wat moet er in de reis blijven en wat kan er volgens ons uit.  Voor we het weten worden we geroepen voor het diner. Na het diner kletsen we nog even door. We zijn erg benieuwd hoe de reis er uit gaat zien.

 

 

Maandag 24-10 Entebbe-Kampale-Nederland

 

Alweer onze laatste dag in Oeganda.

Voordat we het land weer verlaten willen we nog naar Kampala. Ook al hebben we 2 jaar geleden alles wat er in Kampala en omgeving te zien is hebben bekeken, willen we toch nog even naar deze stad.

Na het ontbijt lopen we dan ook naar de weg waar de matatus (busjes die je op elk willekeurige plek langs de kant van de weg kan oppikken) rijden. Binnen aanzienlijke tijd hebben een matatu die ons naar Kampala rijdt. We willen nog voor de laatste keer internetten en lopen dan ook naar Steers om dat te doen. Helaas blijkt Steers behoorlijk veranderd te zijn en internetten gaat niet echt soepel. Dus geen laatste bericht naar huis.

We lopen naar het Speke-hotel waar we een lekkere capuccino drinken. Het blijft een lekkere plek om even rustig bij te komen van alle rumoer van de stad. Eigenlijk willen we nog naar een pleintje/marktje waar allerlei souvenirwinkeltjes zijn.  We hebben onderweg niet veel gekocht, behalve dan diverse doeken. Wie weet vinden we hier nog iets speciaals. Gelukkig kunnen we het pleintje weer gemakkelijk terug vinden. Toch wel handig als je hier al een keer eerder geweest bent. Echt iets speciaals hebben ze niet. We kopen wel een tas van stof van riet.

Inmiddels is het al tegen 2-en en beginnen we wat trek te krijgen. Bij Antonio gebruiken we dan ook de lunch. Je besteld aan de balie, je krijgt een houten blokje met een nummer mee die je op tafel moet zetten en je eten wordt gebracht. Handig.

We zijn moe en hebben eigenlijk geen zin om met een matatu weer naar Entebbe terug te rijden. We besluiten een taxi te nemen. Uiteraard wordt er eerst weer onderhandeld en worden we het redelijk snel over de prijs eens.

Het is me wel een rit met deze taxi. Om de haverklap moet gestopt worden omdat de motorkap iedere keer losschiet of benzine bijgetankt moet worden. Op de achterbank wordt je bijna vergast. Volgens ons komt de uitlaat via de kofferbak weer gewoon de auto in. Alle raampjes worden dan ook opengedraaid om frisse lucht te krijgen. Maar we overleven het en worden netjes voor het huis van Bart afgeleverd.

Voor het diner hebben we nog gelegenheid om onze rugzakken te herpakken ivm hetgeen we gekocht hebben, te douchen en ons om te kleden voor de vlucht naar huis.

Na het eten is het wachten tot het tijd wordt om ons naar het vliegveld te brengen en dan is de reis echt voorbij!!!!