Reisverslag Griekenland

augustus 2006

Het zal een ander soort reisverslag zijn dan de verslagen van onze Afrika-reizen. Het was een luie vakantie waarin we na 20 jaar Griekenland niet veel bijzonders hebben gezien.

De bruiloft, de reden waarom we naar Griekenland zijn gegaan, was geweldig en zeker de moeite waard. Maar volgend jaar weer Griekenland zit er niet in.

Woensdag 9 augustus

Met onze vrienden, de ouders van de bruidegom, hun dochter en de bruid, hadden we bij ons thuis afgesproken om gezamenlijk met een taxi naar Schiphol te vertrekken. Iedereen, dus ook de taxi was op tijd. Met een tussenlanding op Chios komen we dan tegen de middag in Thessaloniki aan.

Onze vrienden gaan met een taxi naar Drama en wij gaan ons bij de hostess melden. Helaas blijkt de familie Ottenga niet bekend te zijn. Gelukkig hebben we al wat reiservaring, dus ons hierover druk maken doen we niet. Alles komt goed! Ook dit keer.

De auto die we gehuurd hebben staat al klaar dus op naar Chalkidiki.

De weg naar Chalkidiki is makkelijk te vinden.

In Neo Moudania stoppen we om een hapje te eten. Neo Moudania behoort tot de belangrijkste handelspolitieke steden van de Chalkidikische westkust, hoofdzakelijk vanwege de grote haven.

Na het lekkere hapje in een restaurantje aan de zee gaan we richting Chanioti.

De eerste paar nachten brengen we in Chanioti door dat op de landtong Kassandra ligt.

Eigenlijk is het geen landtong omdat een kanaal bij Nea Potidea Kassandra van de rest van Chalkidiki scheidt. Naast het moderne toerisme (belangrijkste inkomstenbron) is ook de landbouw nog steeds een grote bron van inkomsten. Olijven en olie, graan en wijn zijn de belangrijkste producten.

Het valt ons tijdens het rijden naar Chanioti op dat er erg veel auto’s met Duitse kentekenplaten rijden en dat men beter overweg kan met het spreken van Duits dan Engels.

Chanioti, de plaats waar we een aantal dagen blijven, heeft zijn naam te danken aan de eerste bewoners van het dorp. Deze kwamen uit Chania (Kreta). Het is een toeristisch plaatsje. In de winter bestaat het dorp uit plm 500 inwoners, in de zomer zijn dit meer dan 12.000 bewoners.

Het hotel/appartementen complex Dionysos is een redelijk groot. Het heeft een zwembad, dat aardig door kinderen bevolkt wordt, en de appartementjes zijn leuk. Iedere avond is er in het hotel wel wat te doen. Op de dag van aankomst blijkt er een Griekse avond te zijn. Voor ons een reden om het stadje in te gaan om te bekijken wat er allemaal te doen is.

Donderdag 10 augustus

Vanmorgen moeten we even op de hostess wachten om wat af te geven. De eerste druppels regen beginnen te vallen. Gelukkig zijn het er maar een paar.

Vandaag willen we het eiland een beetje rond toeren. Het is een erge drukke weg. Waarschijnlijk komt dit omdat dit ook de enige weg is. Het is relatief groen vanwege de dennen- en pijnboombossen. We rijden door Pefkochori. Een dorp wat weinig oorspronkelijks te bieden heeft. Net als Chanioti bestaat het alleen uit toeristen en een lang zandstrand. Achteraf blijkt dat bijna alle dorpen op Kassandra weinig authentieks meer te bieden hebben.

In Paliouri gestopt voor een frappé (ijskoffie). Paliouri is een leuk dorpje. Het toerisme heeft hier nog niet toegeslagen. De bevolking zit lekker op het terras van het dorpscafé de politiek te bespreken. Kunnen ze overigens dagen mee bezig zijn.

De paar druppels van vanmorgen hebben zich nu tot een echt bui verzameld. Gelukkig kunnen we op het terras een beetje droog zitten. De eigenaar heeft waarschijnlijk net nieuwe stoelen dus ook deze onder de parasols. Ze zouden wel eens nat kunnen worden.

Na de bui lopen we nog even het dorpje rond voor we weer de auto in stappen.

In de omgeving zijn nog wel resten van antieke nederzettingen en de St Nikolas kerk, maar na 20 jaar Griekenland hebben wij deze wel gezien.

We gaan nu richting Loutra. Even buiten dit dorp ligt een thermaal bad. Het water wordt aanbevolen bij reumatische aandoeningen en huidproblemen. Veel anders heeft het dorpje niet te bieden. Ook hier weer een lang zandstrand waar het overigens aanzienlijk rustiger is dan aan de andere kant van Kassandra.

Onze volgende stop is Nea Skioni. Een relatief groot dorp. Dit komt omdat dit het grootste vissersdorp van Kassandra is. De sfeer in het haventje wordt nog gemaakt door vissersbotjes en niet door excursieboten. Aan het begin van de 20^e eeuw was het niet meer dan een aanlegkade voor vissers. Dit kwam doordat de bewoners van Tsaprani een bergdorpje 4 km buiten dit dorp, het dorp verlieten en zich in Neo Skioni vestigden.

Langs de kust rijden we via Skala Fourkas, een dorpje dat in de 19^e eeuw werd opgericht in een uitgedroogde rivierbedding, naar Kassandrino. Dit dorpje ligt midden in de bergen van Kassandra. Naast een wandeling naar het bergdorp heeft dit verder weinig te bieden.

In Kalithea stoppen we even om de benen te strekken. Kalithea heeft zich sinds een paar jaar ontwikkeld tot de toeristische hoofdstad van Kassandra. Ook dit dorp telt in de winter slechts enkele inwoners. Ruines van de fundamenten geven nog nauwelijks een beeld van de vroegere tempel van Ammon Zeus.

Via Kriopigi, een dorp uit de 19^e eeuw dat zich nu volledig aan het toerisme heeft gewijd, komen we weer in Chanioti.

Vrijdag 11 augustus

Het westelijke bergachtige achterland van Chalkidiki staat voor vandaag op het programma.

We rijden naar Nea Fokea. Als symbool voor de stad staat op een heuvel, hoog boven het strand een toren van Agios Pavlos. Van hieruit heb je een mooi uitzicht over het zandstrand en de baaien van de stad.

Onze reis gaat verder langs Nea Potidea en bij Nea Moudania rijden we richting Sithonia (de 2^e poot van Chalkidiki). Bij Olynthos gaan we bergen in richting Poligros, de bestuurshoofdstad van Chalkidiki. Een paar km buiten Olynthos liggen de opgravingen van het antieke Olynthos.

De omgeving is heuvelachtig, groen met veel olijfbomen.

Op de kaart moet Poligros een redelijk dorp zijn. Zoals al geschreven is dit de bestuurshoofdstad van Chalkidiki. Vanaf de 18^e eeuw ontwikkelde de stad zich op economisch vlak (landbouw, textielindustrie) tot een van de belangrijkste van Chalkidiki.

Volgens een boekje over Chalkidiki moet het plaatsje Galatista de meeste kerken en kapellen van Chalkidiki hebben. Helaas hebben wij deze niet kunnen vinden. De Byzantijnse toren in het centrum dat het historisch belang van deze plaatst moet benadrukken wel.

De dorpjes waar we door heen rijden hebben weinig tot niets te bieden. Het rustieke dorpspleintje waar we op zoek naar zijn, om koffie te kunnen drinken komen we nergens tegen.

In de richting van Vasilika gaan we de weg af om het grote klooster Ag. Anastasias te bezoeken. Volgens de legende zou deze al in de 9^e eeuw opgericht zijn.

In Vasilika drinken we even wat. Er is markt, dus hier maar even overheen lopen. Het is een leuk plaatsje.

We vervolgen onze weg via Nea Triglia, langs de oorspronkelijke dorpen Zografou en Dionissiou naar Nea Potidea. Tussen huizen in dit dorpje zijn nog de resten van een stadsmuur te herkennen en uit de zee steken de ruines van vestingswerken. Het belangrijkste kenmerk van de stad is het kanaal dat hier de landtong scheidt van het vasteland.

We beginnen trek te krijgen dus hier gebruiken we iets. Althans Ingrid. De giros die Ben bestelde moet waarschijnlijk nu nog komen.

In de loop van de middag komen we weer bij ons appartement in Chanioti aan.

Zaterdag 12 augustus

Onze laatste dag op Kassandra. Eigenlijk hebben we alles wel op deze “poot” van Chalkidiki gezien.

We besluiten om in Chanioti, ons dorp, eerst maar eens uitgebreid te ontbijten. Het ontbijt in het hotel is namelijk niet echt denderend. Nou het is eigenlijk niet ontbijten, maar meer bruchen omdat we laat opstaan.

Na de brunch gaan we nogmaals naar Neo Skioni. Het is een leuk plaatsje. Ben kan even door het plaatsje banjeren en Ingrid aan het strand liggen. De temperatuur is in de loop van de dagen aardig opgelopen. Je kunt nauwelijks op blote voeten op het zand lopen.

Tegen het eind van de middag gaan we via een binnenweg weer terug naar Chanioti. Ingrid neemt nog even een duik in het zwembad voor wat afkoeling.

Op ons terrasje van het appartement drinken we nog een biertje voordat we het dorp weer ingaan.

In het dorp zijn allerlei activiteiten gaande. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de viering van 15 augustus (Maria Hemelvaartdag). Deze vrije dag wordt in Griekenland altijd gevierd met volksdansen. Er zijn verschillende groepen dansers uit Italië en Servië. Het is leuk om te zien hoe deze mensen helemaal zijn uitgedost. Jammer genoeg is het spektakel snel afgelopen.

Zondag 13 augustus

Vandaag onze reis dag naar de 2^e “poot” van Chalkidiki, Sitionia. Sithonia is de middelste landtong, 50 km lang en 30 km breed en is met haar kleine dorpen en eenzame baaien het meest ongerepte deel van Chalkidiki. Dit lijkt ons dus wel wat.

Uit de reisbescheiden moet ons volgend hotel, hotel Virgina in Elia Beach zijn.

We verlaten Kassandra via Neo Moudania en gaan weer van het achterland van Chalkidiki op. In plaats van linksaf richting Poligiros te gaan, gaan we nu naar rechts om naar Metamorfosi te gaan. Het plaatsje telt ongeveer 400 inwoners die zich tijdens de zomer maanden volledig op het toerisme toeleggen. Hier weer een frappe gedronken en gekeken of ze misschien een Nederlands krantje hebben. Helaas blijken ze toch niet zo toeristisch te zijn.

We vervolgens onze weg. Langs de kant van weg staan veel fruitstalletjes. Keurig opgestapelde perziken, etc moeten het aanlokkelijk maken om iets te kopen. Ziet er ook erg aantrekkelijk uit!

He, we zien toch wild! Een martertje rent voor onze auto.

Na verloop van tijd komen we in de file terecht. Het is behoorlijk warm en is zondag. Wij niet dus niet de enige die op pad zijn.

Tegen de middag komen we in Elia Beach aan. Elia Beach bestaat eigenlijk alleen maar uit wat appartementencomplexen en wat hotels. Een dorp kan je het niet noemen.

Hotel Virgina is een klein gezellig hotel met 16 kamers. Het heeft een mooie tuin en met een stenen trap kom je zo op het strand.

Omdat onze kamer nog niet klaar is, krijgen we alvast een frappe aangeboden. Deze gebruiken we op een van de terrassen die allen een prachtig uitzicht op de zee hebben.

Na verloop van tijd is onze kamer klaar en kunnen we ons omkleden om toch nog even een duik in zee te kunnen maken. Het strand is heel rustig en alleen bevolkt door wat hotelgasten en een aantal lokale bewoners.

In het hotel gebruiken we de lunch. Ze hebben een ruime keuze aan gerechten en zijn dan ook erg benieuwd naar de smaak er van. Zoals al eerder geschreven heeft het “dorp” verder weinig te bieden, dus voor de maaltijden zijn wij op het hotel aangewezen. De smaak van hetgeen we bestelden was heerlijk. We kunnen dus met een gerust hart hier in de maaltijden gebruiken.

Na de lunch gaat Ingrid nog even van het strand genieten en Ben duikt in zijn Ludlum.

Als Ingrid het strand zat is, gaan we een biertje drinken bij een taverna dat bij een appartementencomplex behoort. Ook hier is Duits zo’n beetje de voertaal. Het is er behoorlijk druk en na het biertje besluiten we weer terug naar het hotel te gaan. Op het balkon van onze kamer drinken en lezen we nog wat voordat we gaan eten.

Zoals jullie kunnen lezen gaat het er allemaal behoorlijk lui aan toe en is het zeker niet te vergelijken met onze Afrika-reizen.

Maandag 14 augustus

Ondanks dat het er allemaal lui aan toegaat, staan we toch redelijk bijtijds op en genieten we van een heerlijk ontbijtje. Wat is het toch heerlijk om niet een massaal hotel/appartementencomplex te zitten, maar in iets gemoedelijks kleins.

Om plm 10:00 uur stappen we de auto in om het schiereiland rond te rijden.

Onze eerste stop is Neo Marmaras, het centrum van Sithonia met plm 3000 inwoners. Het is een aardige dorpje met de meeste restaurantjes en winkeltjes. We drinken een koffie op een terrasje aan de haven.

We gaan via de kustweg gaan we naar Toronia. De weg is hobbelig en stoffig, maar we rijden direct aan de zee en langs diverse baaien. Qua natuurschoon is het een prachtige weg. In Toronia drinken we eerst nog wat voordat we de route vervolgen. In het zuidwesten van het dorp zijn de laatste stenen overblijfselen van het eens zo grote verleden bewaard gebleven.

We vervolgens onze weg via Koufos, met zijn natuurhaven, en Kalamitsi om in Sarti weer even te stoppen.

Sarti is een plaatsje met niet meer dan 800 inwoners (althans in de wintermaanden) en was 35 jaar geleden alleen per boot bereikbaar. Nu is het na Neo Marmaris de belangrijkste toeristen plaats van Sithonia. Van het antieke Sarti is niet meer terug te vinden. We lopen even wat rond, bekijken wat winkeltjes en eten een giros pita met een lekker flesje Malamatina (Retsina). Ja je moet wat om je dag door te brengen?!?!

Via Vourvourou en Ormos Panagias rijden we weer terug naar Elia Beach, waar we aan de eind van de middag aankomen.

Dinsdag 15 augustus

Zoals al eerder geschreven is 15 augustus, Apokimisis tis Panayias ofwel Maria Hemelvaart, een feestdag. Na Pasen is dit het belangrijkste feest. Veel mensen komen bij elkaar om dit feest gezamenlijk te vieren. Vaak vinden er in dorpjes volksdansen plaats. Helaas is dit in Elia Beach niet het geval.

Na het ontbijt rijden we naar Neo Marmaras waar we gisteren koffie hebben gedronken. Ook dit is voor vanochtend ons plan.

Het dorp is behoorlijk druk. Iedereen gaat of wil naar de kerk, alleen is de weg en parkeermogelijkheden hierop niet berekend. We staan dan ook een tijdje in het dorp vast voordat we parkeerplaatsje vinden. Vanwege de kerkdienst zijn niet alle winkeltjes open, Ook ons koffietentje is nog dicht.

Al lopend door het dorp komen we een oude bekende uit Rotterdam tegen. Hij had vroeger in Rotterdam in restaurant. Nu woont hij 6 maanden in Neo Marmaras en 6 maanden in Nederland. (Volgens ons doen wij toch iets niet goed.) We worden mee getroond naar zijn huis om lekker Nederlandse koffie met ontbijtkoek te gebruiken. Hier maken we kennis met zijn zus, zijn Nederlandse vrouw en zoon met aanhang. Ook Neo Marmaras wordt helemaal vol gebouwd horen we van hem. Zijn ooit vrijstaand huis is nu compleet ingebouwd. Ook het gebied buiten het dorp is gepland voor woningbouw. Na de nodige koffie gaan we weer weg.

We besluiten weer terug te rijden naar het hotel. Gisteren hebben we al een rondje schiereiland gemaakt en er zijn geen plaatsjes meer waar we nog eens naar toe willen.

Voordat Ingrid weer naar het strand gaat, gebruiken we in het hotel weer een smakelijke lunch. Ook het hotel heeft vandaag aardig wat eters.

Aan het eind van de middag drinken we weer wat ons “eigen” terras voordat we naar het terras van hotel gaan om nog wat te drinken en te eten. Ons laatste avondmaal in Sithonia. Morgen gaan we naar Drama.

Woensdag 16 augustus.

Volgens de kaart is het nog een behoorlijk eind rijden van Elia Beach naar Drama.

Via Ormos Panagias verlaten Sithonia. Ormos Panagias was ooit gewoon de haven van Agios Nikolaos, maar intussen hebben zich enkele pensions en tavernes rondom het havenbekken gegroepeerd. We rijden langs Pirgadikia., net als een amfitheater omsluit het dorp een schilderachtige baai met haven en Megali Panagia. Dit laatste dorpje is een van de oudste nederzettingen in de streek. Ook passeren we nog de geboorteplaats van de filosoof Aristoteles, Stagira. Via een prachtige weg door de bergen, het lijkt wel of we in Oostenrijk zijn, rijden we langs Olympias wat weer aan de kust de ligt. We blijven langs de kust rijden tot Amphipolis. Eens een bloeiende stad aan de monding van de rivier de Strimonas.

We hebben de keuze om langs de kust naar Kavala te rijden en vandaar uit naar Drama of via het binnenland naar Drama. We kiezen voor het laatste.

Vanuit Amphipolis gaan we naar boven naar Drama, We rijden langs kleine nietszeggende dorpjes, zoals Proti, Komista en komen in het begin van de middag, eerder dan we hebben gedacht, in Drama aan. Het is nog even zoeken naar hotel Xenia, maar gelukkig vinden het redelijk snel. Het ligt in het centrum, maar tevens aan een van de uitvalswegen.

De kamer is klein maar goed en het hotel heeft geen zwembad. Na onze spullen om de kamer te hebben gezet gaan we de stad in.

Drama is geen toeristen stad en heeft weinig te bieden.

Onderweg hebben we weinig gezien om iets te drinken, dus we hebben best wel dorst en wat trek. In een ouzerie die ons wel wat lijkt zien we ook de eerste bruiloftgasten uit Nederland. Diverse keren hebben wij elkaar in het Griekse restaurant van onze vriend in Rotterdam getroffen. We schuiven bij hen en samen drinken en eten we wat. Zij zijn al een paar dagen in Drama en weten al een beetje waar je lekker kunt eten en wat de stad te bieden heeft.

Tegen het eind van de middag gaan we terug naar het hotel. Ten eerste om ons wat op te frissen en ten tweede om wat verkoeling te krijgen. De temperaturen stijgen aardig.

Met de Nederlandse gasten hebben we afgesproken dat we ’s-avonds met elkaar wat zullen gaan eten en zij ons een beetje wegwijze maken wat restaurantjes betreft.

In Drama is een park met daarin allemaal restaurantjes, hele chique en wat minder chique. We besluiten voor de wat minder chique te gaan. Bediening is bijzonder aardig en het eten heerlijk.

Donderdag 17 augustus

Er is markt. We vinden dit altijd weer lekker om over een markt te slenteren. Slenteren is het zeker, want de temperatuur loopt aardig tegen de 40 gr op. Er wordt veel kleding op de markt verhandeld in tegenstelling tot groente en fruit. Ook de eerste Griekse bruiloftsgast treffen we op de markt aan. Het is de schoonzus van onze vriend. Hij en Ben hebben daar tijdens de Olympische Spelen gelogeerd. Ben wordt enthousiast door haar begroet.

Als we de markt over hebben gelopen besluiten we naar het huis van onze Griekse vrienden te gaan. We denken dit te kunnen lopen, maar zijn even ons richtingsgevoel kwijt. Als we het adres aan een van de lokale bewoners vragen is hij zo vriendelijk om ons dit in rap Grieks uit te leggen. We nemen maar een taxi.

Onze vriend staat al op het balkon om ons te begroeten. Hier maakt Ingrid kennis met de oudste broer van onze vriend. Het hele verhaal over de enthousiaste ontmoeting op de markt met zijn vrouw wordt nog eens uitbundig verteld.

Na de koffie en wijn gaan we weer terug naar de stad. Dit keer lopend. We wandelen nog wat door de stad. De winkels beginnen langzaam aan te sluiten. We drinken nog wat op een terrasje en willen eigenlijk iets kleins eten. Het drinken lukt wel, maar het iets kleins eten is moeilijk. Na lang zoeken wordt het dan uiteindelijk een tosti. Echt Grieks!

Inmiddels zijn alle winkels dicht en de terrassen leeg. Het loopt dan ook tegen het einde van de middag.

We gaan weer terug naar het hotel en lezen op het terrassen nog wat.

’s-Avonds gaan we naar het restaurant terug waar we gisteren hebben gegeten. Het was lekker, dus waarop niet.

Vrijdag 18 augustus

In weer zo’n slenter dag als gisteren heeft Ingrid geen zin in., daarom besluiten we om naar Kavala te rijden. Een plaatsje 40 km van Drama vandaan en aan zee. Badspullen gaan dus dan ook (eigenlijk tegen onze zin) maar mee. We zijn hier al eens eerder geweest en vonden het toen leuk om door heen te lopen. Kavala was eens de haven van Philipi, dat in de oudheid een machtige stad was. Tussen Drama en Kavala zijn nog opgravingen van deze “oude” stad te zien. Ze hebben ook mooie winkels.

Op een van de terrassen in de kleine straatjes drinken we eerst een frappe. Vanwege de warmte moet je ook wel veel vocht tot je nemen. Toen we vanmorgen om 10:00 uur wegreden uit Drama was het al 35 gr.

Ben is nog steeds op zoek naar een Nederlandse krant. Eindelijk vinden we dan een winkel die naar Griekse kranten ook andere kranten verkoopt. Helaas geen Nederlandse krant, maar de mevrouw zij dat tegen 13:00 uur wel een Nederlandse krant komt. Wachten we daarop of rijden we eerst naar het strand? We rijden eerst naar het strand. Ben zet Ingrid bij het strand af en gaat nog even terug.

Het is een fijn zand strand met een lekkere ligbedjes. De ligbedjes zijn vrij, als je maar wel wat bij bar besteld. Reken maar dat dat geen probleem is.

Het is inmiddels zo warm dat je nauwelijks op blote voeten over het zand kunt lopen.

Na verloop van tijd komt Ben zonder krant terug. Er blijkt een Belgische krant te zijn gebracht. Ben balen. Dan meer verder met zijn Ludlum.

We blijven hier tot het einde middag en gaan dan weer naar het hotel. De auto is nu een verademing. Airco hoog en gaan. Op de terugweg zien we een thermometer 45 gr aanwijzen.

Als we in het hotel aan komen is inmiddels de bruidegom (hij slaapt ook in ons hotel) en meer Nederlandse en Griekse bruiloftsgasten aangekomen. Het merendeel van de gasten kennen wij wel. Sommige Griekse gasten spreken niet zo goed Nederlands dus met een “Hoe gaat het met je?’ in het Grieks en wat handen en voeten werk maken we een praatje met hen.

De meeste gasten zijn er nu al omdat er morgenavond al een feest ter gelegenheid van de bruiloft is.

Na het opfrissen drinken we met de Nederlandse gasten wat op het terras voor het hotel voor we gaan weten. Onze Griekse vriend komt er even gezellig bijzitten voordat hij weer weggaat om allerlei zaken te regelen. Hij is zo druk als een klein baasje.

Zaterdag 19 augustus

We rijden weer naar Kavala om naar het strand te gaan. Ook al zijn we absoluut geen strand mensen, toch bevalt ons dit wel. Het is beter dan in de warme stad rond te lopen en je hebt nu gewoon verkoeling nodig. Wat overdag betreft is er weinig nieuws te melden.

De temperatuur is inmiddels naar 47 gr gestegen, zien we op de terugweg als het dan plm 16:00 uur is.

In het hotel drinken we nog een biertje voor we ons op kleden voor het feest dat om plm 20:30 uur zal beginnen. De a.s. bruid komt nog even langs. Zij is op weg naar de manicure. Haar handen en nagels moeten er natuurlijk wel goed uit. Morgen komt de kapper, de pedicure en degene die haar make-up verzorgt. Ze wordt compleet onder handen genomen. En wat nerveus is zij!

Echt veel koeler is het niet geworden, dus met klotsende oksels lopen we op ons gemak naar de gelegenheid waar het feest worden gehouden. Gelukkig is het buiten. Het is een leuke locatie en het blijkt het oudste stukje van Drama te zijn.

Volgens de traditie is het zo dat er een feest voor de familie van de bruidegom wordt georganiseerd en dat dit ook door/voor de familie de bruid wordt gedaan. De familie van de bruid is echter beperkt aanwezig in Griekenland. Dit betekent dat er geen feest voor de bruid wordt georganiseerd en dat de bruid ook niet aanwezig is op het feest van de bruidegom.

Het wachten is nog even op de a.s. bruidegom voordat het feest los kan barsten. De Nederlanders zitten bij elkaar vol spanning wat er allemaal komen gaat. De muziek is al volop aanwezig. Vanwege geluidsoverlast zitten de muziekkanten binnen en mogen alleen buiten zonder versterker spelen. Ja hoor, daar komt dan de a.s. bruidegom. Een hoop geklap van de 180 aanwezigen en de eerste gasten beginnen al te dansen. Tussen het dansen wordt het eten geserveerd, wat niet makkelijk voor de bediening is.

Het is ontzettend leuk om te zien hoe blij de mensen zijn en wat voor een fanatieke dansers er zijn. Een vorm van waarding is dat wanneer je de muziek heel mooi vind je geld aan de muziekkanten geeft/gooit. Ook het borden kapot gooien of een fles champagne in een glas leegschenken is een vorm van waardering. Het borden gooien mag echter sinds een aantal jaren niet meer, toch sneuvelt er zo her en der een bord. Iedereen is helemaal happy!

Tegen 02:00 uur verlaten wij het nog volop in gangzijnde feest. Op het terras naast het hotel nemen we nog even een afzakkertje om alle indrukken een beetje te verwerken.

Zondag 20 augustus

De grote dag!!!! Vandaag vindt dan de om 19:00 uur de bruiloft plaats.

Zoals gisteren gaan we ook vandaag weer naar het strand en volgen een beetje hetzelfde ritueel al gisteren.

Als we terug komen in het hotel zitten een aantal Nederlandse gasten op het terras een biertje te drinken en te overleggen wat ze nu aan zullen trekken. Ook Ingrid weet nog steeds wat ze nu zal aantrekken. Iets met lange mouwen voor in de kerk, maar het is wel eeeeeeerg warm. Of de blouse met lange mouwen aan en een topje als reserve mee? Wat een dilemma’s allemaal! Het is een komen en gaan in het hotel. De bruidegom komt nog wat spullen ophalen. Het is traditie dat hij in zijn ouderlijk huis door vrienden wordt geschoren en aangekleed. De trouwauto rijdt achter hem aan want de chauffeur kent de weg in Drama niet zo en hij zal de bruid van hotel waar zijn verblijft naar de kerk moeten brengen.

We gaan met de auto naar het huis van onze vriend. Voor het huis hebben zich al aardig wat mensen verzameld. De meeste op hun Paasbest. Het wachten is op het moment dat de bruidegom naar beneden komt. Eindelijk is het dan zover, de familie komt naar beneden. Wat zien ze er allemaal mooi uit. Voor we naar de kerk lopen wordt er weer op straat gedanst. Hierna begeeft de gehele stoet zich naar de kerk die niet ver van hun huis ligt.

Vanaf het hek van de kerk naar de ingang ligt een loper met aan weerzijde prachtige boeketten met witte rozen. Binnen is de kerk ook prachtig met witte rozen versierd. En wachten tot de bruid komt. En we wachten en wachten en wachten. De pastoor wordt behoorlijk ongeduldig en geeft aan dat hij nog 5 minuten wacht en dat anders de hele trouwerij niet doorgaat. Sta je dan in je nette pak. De bruidegom heeft dan ook diverse malen contact met de bruid met de vraag waar ze nu blijft. Ja hoor, na 5 minuten komt de auto aanrijden.

De prachtige bruid wordt door haar vader naar de kerk begeleid en geeft aan dan over aan de bruidegom. Samen met de pastoor gaan ze de kerk in. De kerk is klein en behoorlijk bezet, maar het is zo ontzettend warm dat het merendeel van de gasten buiten blijven staan. Het is jammer dat het voor de niet-Grieken niet te begrijpen is wat er allemaal gezegd wordt. Er worden wat handelingen verricht, maar wat de bedoeling is is niet duidelijk.

Het hele gebeuren in de kerk duurde plm een uurtje. Hierna gaat iedereen naar buiten om het bruidspaar te feliciteren. Bij de uitgang staan grote maanden met bruidsuikers in een prachtige verpakking. Naast het feliciteren wordt het Evangelie door enkelen gekust wat op het tafeltje voor de pastoor ligt, naast het doosje waar je een donatie kunt geven.

We lopen weer terug naar de auto om naar het hotel terug te keren, Vanuit het hotel nemen we een taxi naar hotel Kouros waar het feest wordt gehouden. Als we aankomen zijn het merendeel van de gasten (totaal ongeveer 220) al aanwezig. Het geheel ziet er in een woord prachtig uit. De ronde tafels zijn rond het zwembad van het hotel neergezet. In het zwembad drijven boeketten van witte rozen met kaarsen. Ook de tafel waar de het bruidspaar en wederzijdse ouders zitten is versierd met boeketten witte rozen. Dan.... komt de bruidstaart. Op het moment dat de bruidstaart wordt aangesneden en het kersverse echtpaar elkaar een stukje geven, knallen de grote ballons naast hen waar uit kleine hartvormige ballonnetjes de lucht in gaan. Ook het vuurwerk aan de rand van het zwembad wordt ontstoken. Kortom: een prachtig geheel.

Na dit spektakel is het weer tijd voor eten, muziek en uiteraard komen de eerste dansers op de vloer. Een grote Sirtaki slingert zich langs de tafels. Ook wij moeten er aan geloven. Wij kijken onze ogen uit! Het is moeilijk te beschrijven wat er allemaal gebeurt en wat dat met je doet. In plaats van borden als waardering voor het dansen worden nu rozenblaadjes gestrooid. De grond is ermee bezaaid!

Als het feest een beetje ten einde loopt gaan we weer naar het hotel en nemen met een ander Nederlands echtpaar en dochter nog een afzakkertje. We blijven over de trouwerij en onze indrukken praten.

Maandag 21 augustus

The day after.

Van een aantal gasten nemen wij afscheid omdat zij naar huis of naar een andere bestemming gaan. Wij blijven nog een dag.

Ook vandaag gaan we weer naar het strand van Kavala. Even uitbuiken van gisteren en alle indrukken nog eens de revue laten passeren.

Tegen het einde van de middag gaan we naar het hotel. Als we op het terras voor het hotel met ons biertje zitten begint het weer ineens te betrekken. Het begint ontzettend hard te waaien. Er ontstaan grote stofwolken. De omringende terrassen doen er alles aan om hun spullen onder controle te krijgen. Planten waaien om, luifels gaan als een gek tekeer. Kortom: Paniek. Niet veel later beginnen de eerste druppels te vallen. We vluchten maar naar binnen want het wordt nu heel erg. We zijn nog niet binnen of er ontstaan een wolkbreuk. Binnen de kortste keren is de straat blank. Wat een noodweer. Na ongeveer een uurtje is de rust weer terug. De mensen die naar buiten willen kunnen dat wel alleen hebben ze een probleem bij het oversteken van de weg. Binnen de korte keren ben je van onder tot boven en tot je ondergoed aan toe kletsnat van het opspattende water. Heb je net niet je kaplaarzen bij de hand! Wat een geluk dat we dit weer niet gisteren hebben gehad. De bruilof was dan lekker en figuurlijk in het water gevallen. Je moet er niet aan denken.

Na het douchen gaan we naar het restaurant waar we de dagen voor alle festiviteiten gegeten hebben. Het is wat koeler geworden, maar niet echt lekker. Het is klam. Als we bij het restaurant komen zijn ze de boel nog aan het redderen. We gaan dan ook maar eerst even op een ander terrasje een Ouzo drinken. Dit ander terras is eigenlijk niet zo’n succes. Het terras wel, maar een zwever gaat op een bankje naast het terras zitten en begint zijn gitaar uit zijn tas te halen. Alleen hij denkt dat hij prachtig kan zingen spelen. De eigenaresse is hier ook niet zo gecharmeerd van. Tijdens een gesprekje met haar blijkt dat deze fantastische zanger van zeer goede huize komt maar door een ongeval zo is zoals hij nu is. Ook onze vriend komen we tegen. Hij is drukdoende om alles af te ronden voor ze woensdag weer met ons terug vliegen.

We lopen weer terug naar het restaurant. Zoals ook de andere avonden hebben we weer heerlijk gegeten.

Als we terug in het hotel zijn gaan we onze spullen maar weer eens bij elkaar zoeken, want morgen gaan we naar Thessaloniki.

Dinsdag 22 augustus

Als we na het ontbijt met onze spullen de hal van het hotel inlopen komt net onze vriendin binnenlopen. Er zijn nog wat spullen van de trouwerij in het hotel blijven liggen die naar de winkel teruggebracht moeten worden. Tijd voor koffie of iets dergelijks hebben ze niet. Ze moeten nog zoveel zaken terug brengen en afrekenen.

In de auto neemt Ingrid nog even afscheid van de schoonzus van onze vriend. Zij spreekt alleen Grieks dus de paar woorden die ik spreek vind ze prachtig. We moeten maar veel naar hun toekomen dan kunnen we ook beter Grieks leren, is haar moto.

Als we afscheid van elkaar genomen hebben laden we onze spullen in de auto en gaan op weg naar Thessaloniki.

Vanuit Drama gaan we Seres. We missen een afslag en rijden richting Volakas, een skigebied van Griekenland. Zelf de borden langs de kant van de weg wijzen dat aan. Na gekeerd te zijn komen we op de goede weg. Het is een mooie route. Bergachtig (sommige borden geven sneeuwkettingen aan) en groen. De plaatjes langs de weg hebben weinig te bieden. We besluiten Seres niet in te gaan. We hebben eigenlijk een beetje genoeg van de stad. Verder geeft de auto aardige verkoeling.

We volgen de hoofdweg naar Thessaloniki.

Van het autoverhuurbedrijf moeten we de auto met een lege tank inleveren, maar hoeveel benzine hebben we nog en hoever is het nog naar onze volgende slaapplaats? Ons volgend hotel is Golder Star in Perea-Thessaloniki, een buitenwijk van Thessaloniki en 12 km van vliegveld. We durven het risico niet te nemen om zonder benzine te staan, dus toch maar tanken.

Het is een mooi hotel waar we onze laatste nacht in Griekenland door brengen. Het ligt direct aan een boulevard met veel drank- en eetgelegenheden. Perea is een rustige buitenwijk. Het blijkt dat het seizoen hier bijna voorbij is. De kamer is nog niet klaar. Tijdens het wachten drinken we nog maar een Frappe en bestellen iets te eten. We besluiten om de auto nu maar alvast in te leveren, hebben we dat morgenochtend niet meer te doen. Het inleveren van de auto is nog even spannend. Tijdens de huur van de auto hebben we twee nieuwe beschadigingen ontdekt. Nu maar hopen dat de verhuurder het niet ontdekt. Hij kijkt wel even maar zegt niets. Ook op het papier wordt niets aangetekend. Pfffffff. Scheelt toch weer 70 Euri.

Met de taxi gaan we weer terug naar het hotel. Ingrid besluit nog even op het strand te gaan liggen, maar komt alweer snel terug. Veel te warm. Dan maar op het terras wat lezen. Ben heeft eindelijk zijn Nederlandse krant. Deze wordt bijna tot aan de advertenties doorgespit.

Het wordt alweer tijd om de koffer wat te pakken en ons op te frissen.

Voor we gaan eten lopen we nog een rondje door het dorp. Toen we aankwamen leek het of er wel wat winkeltjes waren, maar nu zijn we die even kwijt. We gaan terug naar de boulevard en drinken op een terrasje nog een Ouzo. Bij de Ouzo zitten overheerlijke hapjes. Het is een lust om naar te kijken. We kunnen niet aan de Ouzo blijven gaan dus eten. Het laatste avondmaal viel wat tegen. Maar ach, je kunt niet alles hebben.

Woensdag 23 augustus

It’s over.

Na een heerlijk ontbijt en de rekening van het hotel te hebben betaald wordt voor ons een taxi besteld. Een taxi die zijn beste tijd gehad heeft. Tjonge, tjonge.

We zijn vroeg op het vliegveld en er is nog niet aangegeven bij welke balie we moeten inchecken. Na een klein uurtje is het dan zover. Als wij aan de beurt zijn komen net onze vrienden uit Drama aan. Helaas moeten zij achter aan de rij aansluiten en zitten dus niet bij elkaar.

Op Schiphol komen we elkaar weer tegen en lopen gezamenlijk naar de balie waar de taxi ons komt ophalen. Zo snel als alles op de heenweg ging zo lang duurde het nu. We hebben een uur op Schiphol gestaan voordat de taxi ons naar Rotterdam kon brengen. Inmiddels was het spitstijd dus vanaf Amsterdam tot Rotterdam in de file. Of dit voor herhaling vatbaar is, weten we nog niet.

Al met al hebben we het toch wel lekker gehad, ook al is dit niet ons soort reizen/vakanties meer.